#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Οι Καθαριστές

Στις 10 Φεβρουαρίου μέρος του πληρώματος του αεροπλανοφόρου USS George Bush, είχε καθαρίσει την παραλία του Σταυρού στα Χανιά. Μάλιστα τότε είχαν δηλώσει ότι, ήταν μια ευκαιρία να προσφέρουν στην τοπική κοινωνία βοηθώντας στη διατήρηση του περιβάλλοντος και δίνοντας ένα χέρι βοηθείας στη δουλειά που κάνουν οι τοπικές αρχές. Είναι συνήθης πρακτική των ΗΠΑ, όπου έχουν βάσεις να επιζητούν μια διασύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες, προχωρώντας σε δράσεις με επικοινωνιακό αντίκτυπο. Τα περιττώματα, όμως δυστυχώς, επί πλέουν ή μυρίζουν, δύσκολα κρύβονται.

Μισθοφόροι ενός μαφιόζικου μηχανισμού

Τάσος Μαυρόπουλος
Το μεγαλύτερο χτύπημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία, είναι αυτό που ζούμε σήμερα. Την απάθεια του κόσμου σ’ αυτό που βιώνει. Του ανακοινώνουν την πορεία θανάτωσής του και κοιτάει. Ποιος θα τολμούσε να κόψει 30% συντάξεις, να φτάσει το αφορολόγητο στα 5000, να διαλύσει εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα, να ξεπουλήσει τα πάντα, και να μην έχει γίνει κοινωνική έκρηξη; Για ένα μέιλ Χαρδούβελη το 2014 και κόντευε να χυθεί αίμα. Και αυτοί που έλεγαν ότι τα δύο μισά μνημόνια είναι καταστροφικά και έπρεπε να καταργηθούν, ανέλαβαν να τα ολοκληρώσουν, να φέρουν το 3ο, τον κόφτη, να φέρουν τώρα το 4ο, να δώσουν τη χαριστική βολή στην κοινωνία και στην Ελλάδα. Αν ήταν άλλοι, απλά δεν θα μπορούσαν να τα περάσουν με τόση ευκολία. Θα το ήθελαν πολύ αλλά δεν θα μπορούσαν. Και γι’ αυτό οι νεοδημοκράτες τονίζουν σε κάθε κατεύθυνση ότι « δεν τα ψηφίζουμε αλλά θα τα εφαρμόσουμε».

Σπάσε τις αλυσίδες!

Μεταφυσική προοπτική


 Μια σπουδαία ανάλυση απο το ιστολόγιο Dies Brumalis. Αξίζει να διαβαστεί.
 Οι υπογραμμίσεις δικές μας
Κι αν έγιναν επαναστάσεις ενάντια στο αστικό καθεστώς, κι αν έγιναν κριτικές στις αστικές συνθήκες ζωής, όμως στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα μοιάζει να μην έχουμε κατορθώσει να συλλάβουμε όλο το σύστημα στην αθλιότητά του, συνεχίζοντας να το αντιμετωπίζουμε σαν συνεχώς ανανεωνόμενο, συμπαγές κι αμετάβλητο στον πυρήνα του, με τις κοινωνικές δυνάμεις –την εργατική τάξη- που πίστεψαν στην κατάλυσή του κι εναντιώθηκαν για να το καταλύσουν να δείχνουν συμβιβασμένες, αν όχι ηττημένες. Μπροστά μας έχουμε ένα σύστημα υλικών και πνευματικών δεσμών, που προσδιορίζεται από  τις ανάγκες και τους τρόπους παραγωγής εκείνους που είναι σύμφυτοι των αστικών κοινωνικών δυνάμεων, το οποίο στηρίζεται σε νομιμοποιημένους θεσμούς με ιδεαλιστικές και θρησκευτικές διακοσμήσεις και  μαζί με όλη τη ιδεολογική συγκρότηση  επιβάλλει, παραπλανά κι αποκοιμίζει.