#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Μήπως είναι ώρα να σταματήσουμε να συζητάμε για τον τίτλο της επανάστασης;

Του Σταύρου Κατσούλη
Σκεφθείτε το εξής σενάριο - ένα σενάριο όχι φανταστικό, αλλά παρμένο από την εμπειρία μιας έμπρακτης εμπλοκής στην προσπάθεια δημιουργίας ενός μετώπου αντίστασης κι απελευθέρωσης μέσα στα χρόνια της κρίσης:

Τρεις απλοί εργαζόμενοι άνθρωποι, δημοκράτες και μια χαρά παιδιά, ποθούν απεγνωσμένα κάποια αυτονόητα πράγματα: να σταματήσει το ξεπούλημα της χώρας, να σταματήσουν οι αυτοκτονίες και τα λουκέτα που φέρνουν την ανεργία, να επιστρέψει ο έλεγχος της διακυβέρνησης της χώρας μέσα στην χώρα και στα χέρια της κοινωνίας και να δικαστούν και να αποδοθούν ευθύνες σε όλους αυτούς που μας έφεραν εδώ. Να σταματήσουν οι αδικίες και η εκμετάλλευση των αδύναμων, να σταματήσουν οι παράλογοι, καταχρηστικοί και θανατηφόροι φόροι, να σταματήσει η κατάφωρη ανισότητα στο πως φέρεται το κράτος και οι μεγάλες εταιρείες στις διάφορες τάξεις.

Φόβος – άγχος – πείνα: μέσα καθυπόταξης των λαών

Του Προκόπη Μπίχτα
Σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχοπαθολογίας ο φόβος είναι ένα αίσθημα με εντοπισμένη αιτία. «Φοβάμαι το αεροπλάνο», «φοβάμαι το κενό», «φοβάμαι το λιοντάρι» κ.λ.π. Μόλις παρουσιαστεί το αίτιο του φόβου, ο οργανισμός τίθεται σε ετοιμότητα: εκκρίνεται αδρεναλίνη, οι καρδιακοί παλμοί αυξάνονται, οι αισθήσεις οξύνονται, η κούραση εξαφανίζεται. Για μια στιγμή ή για περισσότερη ώρα το άτομο καταπλήσσεται, δηλ. ακινητοποιείται στη θέση του, «παγώνει». Αυτό είναι μια αντίδραση που έρχεται από τα πανάρχαια χρόνια, όταν ο άνθρωπος «πάγωνε» στη θέση του, στη θέα ενός επικίνδυνου θηρίου ώστε να μη γίνει αντιληπτός. Μόλις περνούσε η στιγμή της καταπληξίας, ο άνθρωπος το έβαζε στα πόδια ή αμυνόταν όταν ήταν αποκλεισμένη κάθε οδός διαφυγής. Η άμυνά του ήταν σπασμωδική, χωρίς σχέδιο και είχε σαν σκοπό περισσότερο να βρει τρόπο να ξεφύγει και λιγότερο να τρέψει το θηρίο σε φυγή, ή να το σκοτώσει.