#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Η ανεργία είναι επιλογή της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ

του Σπύρου Στάλια*
Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί η ανεργία είναι επιλογή της Κυβέρνησης του Σύριζα αλλά και όλων των κομμάτων που βρίσκονται στη Βουλή, που θέλουν την χώρα στην ευρωζώνη ή αλλιώς που προτιμούν η χώρα να έχει ξένο νόμισμα.

Η βασική τους θέση είναι, ότι αν όλοι επιθυμούσαν να δουλέψουν με χαμηλότερους μισθούς, και σε ένα περιβάλλον χωρίς καμία εργατική προστασία, τότε η ανεργία ως θέμα θα έκλεινε, ανεξαρτήτως της ασκούμενης δημοσιονομικής πολιτικής.

Δεν θα ήθελα εδώ αμέσως να τονίσω ποιούς βολεύει ένα τέτοιο επιχείρημα, αλλά μπορώ απλά να πω, ότι σε μια εγχρήματη οικονομία, ο ισχυρισμός αυτός συνιστά «σφάλμα σύνθεσης».

Η εγκληματική οργάνωση του "πολέμαρχου" Σώρρας και οι σαλταρισμένοι ¨πολεμιστές" του (Βίντεο)

 

Του Γ. Γ.
Εχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που έγραφα ένα κείμενο το οποίο τιτλοφορούσα «Αναβίωση του ανορθολογισμού ταυτόχρονα με την έξαρση του χυδαίου ατομικισμού». 
Αναφερόμενος επίσης στο «φαινόμενο Αρτεμης Σώρρας», και την ανταπόκριση που έχει σε ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας έγραφα: «Ε, τέρμα. Κάτι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία και δεν μπορώ να αντιληφθώ τι είναι αυτό. Πώς να εξηγήσω διαφορετικά ότι υπάρχουν τόσοι συμπολίτες μας "λαλημένοι"»;
Αφορμή γ’ αυτή την διατύπωση μου ήταν ένα βίντεο που κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο και παρουσίαζε την «ορκωμοσία» δεκάδων ατόμων –ανάμεσα τους επιστήμονες και εκπαιδευτικοί,- που δήλωναν έτοιμοι να υπηρετήσουν αυτά που πρεσβεύει ο Αρτεμης Σώρρας.

«Η αστική φιλανθρωπία μέθοδος ταπείνωσης και διαφθοράς»

 Ένα επίκαιρο Χριστουγεννιάτικο άρθρο του… 1935!!!

Χαρακτηριστικό της εορταστικής περιόδου για μία ακόμη χρονιά είναι η διοργάνωση από σειρά «κοινωνικούς φορείς» (που κυριαρχούν κάθε είδους αστοί και μικροαστοί «φιλεύσπλαχνοι») κάθε είδους «φιλανθρωπικών εκδηλώσεων» με στόχο την «εξασφάλιση χαράς» στους άνεργους, τους άστεγους και γενικότερα τους διαρκώς αυξανόμενους φτωχούς της σύγχρονης «ισχυρής Ελλάδας». Όμως η φιλανθρωπία δεν είναι ανθρωπισμός.


Το άγχος, η αβεβαιότητα και ο φόβος στη σύγχρονη μητρόπολη

Οι κοι­νω­νί­ες των σύγ­χρο­νων με­γα­λου­πό­λε­ων, ε­δραιω­μέ­νες και ορ­γα­νω­μέ­νες σύμ­φω­να με την πα­γκό­σμια χάρ­τα της οι­κο­νο­μι­κής δι­κτα­το­ρί­ας, α­σφυ­κτιού­σες κά­τω α­πό τη διαρ­κώς αυ­ξα­νό­με­νη πί­ε­ση του κρα­τι­κού ζυ­γού, πα­ρου­σιά­ζουν δε­κα­ε­τί­ες τώ­ρα –απ’ ά­κρη σ’ ά­κρη της γης– κά­ποια κοι­νά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στην έκ­φρα­ση και τη δρα­στη­ριο­ποί­η­σή τους. Το άγ­χος λοι­πόν, η α­πο­μό­νω­ση, ο φό­βος και η α­βε­βαιό­τη­τα α­πο­τε­λούν α­να­πό­σπα­στα στοι­χεί­α της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των κα­τα­πιε­σμέ­νων, οι ο­ποί­οι αιώ­νες τώ­ρα υ­φί­στα­νται στο σώ­μα και την ψυ­χή τους τα θε­σμο­θε­τη­μέ­να βα­σα­νι­στή­ρια του κρά­τους και της κάθε μορφής ε­ξου­σί­ας.