#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Το ξεβράκωτο τάγμα

του Γιάννη Λαζάρου 
Στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος με την έλευση του Όθωνα και την εγκατάσταση σε όλα τα πόστα πουλημένων και προσκυνημένων Ελλήνων, η αντιβασιλεία προχώρησε στην υλοποίηση των σχεδίων τόσον των Βαυαρών, όσο και των προστάτιδων. 
Με τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα καταδικασμένους ήδη σε θάνατο δια γκιλοτίνας, με την λίστα των τριακοσίων και πλέον καπεταναίων που θα έπαιρναν σειρά, με τον στρατό του '21 να έχει παραδώσει τα όπλα μετά από βασιλικό διάταγμα αλλά και με την παρουσία συνταγμάτων βαυαρικού στρατού προχωρούσαν άνευ αντιστάσεως από κανέναν. 

Τα Παιδιά της Συγνώμης


Αν ο Βαγγέλης τραβούσε μαχαίρι θα είχε την τύχη της Μαρίας. Αν η Μαρία δεν τραβούσε μαχαίρι πιθανότατα να είχε το τέλος που είχε ο Βαγγέλης. Τα δύο αυτά "κορόιδα" της παρέας, της κοινωνίας ή αμύνονται ή μένουν για πάντα τα κορόιδα της ζωής. 

Συγκλονισμένη η κοινωνία παρακολουθούσε το θρίλερ Γιακουμάκη, συγκλονισμένη πάλι η κοινωνία παρακολουθεί το θρίλερ Κουσίδη. Σε αμυντική θέση οι "λεβέντες" που έκαναν καψόνια στον Βαγγέλη που υποστηρίζουν ότι "μια πλάκα ήταν", σε αμυντική θέση και οι "κοπελιές" που τραυματίστηκαν από τα μαχαίρια της Μαρίας. Κερδισμένοι και στις δύο ιστορίες είναι οι επιτιθέμενοι. Οι μεν "λεβέντες" θα συνεχίσουν να είναι "λεβέντες", οι δε "κοπελιές" πέρα από αλαζόνες θα είναι και θύματα της "άσχημης Μαρίας" και γενικών της "ασχήμιας". 

«Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα»


 

Μια πολύ σημαντική συνεισφορά στην ιστορική μνήμη αλλά και ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα προσφέρουν οι εκδόσεις Τόπος με την κυκλοφορία του βιβλίου Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, που περιλαμβάνει τα πρακτικά και το ιστορικό των δικών του Ν.Μπελογιάννη.
Όπως αναφέρουν οι εκδόσεις Τόπος «η έκδοση παρουσιάζει για πρώτη φορά τα πλήρη πρακτικά των δύο δικών του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, μεγάλο μέρος από τα σήματα Βαβούδη, τα υπομνήματα μετατροπής της θανατικής ποινής των Μπελογιάννη, Μπάτση και Καλούμενου σε ισόβια κάθειρξη, σχολιασμό για τον τρόπο διεξαγωγής καθώς και το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκαν οι δίκες.

Δεσμά και ρήξεις...

του Κώστα Μαντατοφόρου
Το καλό είναι πως η συζήτηση για εθνικό νόμισμα έχει ανοίξει.
Και όταν λέμε έχει ανοίξει, εννοούμε σε επίπεδο κοινωνίας.

Αυτό πριν από δύο-τρία χρόνια ανήκε ή στα μη συζητούμενα θέματα, ή στην σφαίρα του φαντασιακού,

όπου ο καλός ιππότης(λέγε με Αλέξη) θα ερχόταν και ως δια μαγείας θα ελευθέρωνε την άτυχη πλην ατιμασμένη πριγκίπισσα από τα
δεσμά της, όποια κι αν ήταν αυτά. Αυτός ήξερε. Εμείς απλώς θα περιμέναμε το παληκάρι.

Χωρίς τίτλο

Σε επαναστατικές περιόδους, όταν το Παλιό πνέει τα λοίσθια και το Νέο αρχίζει να προελαύνει ορμητικά, οι συνειδήσεις των δρώντων ανθρώπων μεταμορφώνονται με ένα ραγδαίο τρόπο. Οι μέχρι χθες αδιάφοροι βρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση, δειλοί γίνονται γενναίοι, κλέφτες μπαίνουν μπροστά, ληστές γίνονται γενναιότεροι και θέτουν την επιδεξιότητά τους στο πλευρό των δυνάμεων της επανάστασης. Αμόρφωτοι μορφώνονται σε μέρες, σκλάβοι σπάζουν τις αλυσίδες τους με μια κίνηση, φοβισμένοι σηκώνουν τα κεφάλια τους, απολιτικοποιημένοι πολιτικοποιούνται. Τα αισθηματικά τραγουδάκια μαζί με τα δακρύβρεχτα ποιηματάκια δεν έχουν, πια, κοινό και νέοι διανοούμενοι, καινούργιοι καλλιτέχνες υμνούν τον Άνθρωπο και σπρώχνουν μπροστά το Νέο. Ποτέ δεν σημειώνεται τέτοια ηθική ανάταση, όσο σε επαναστατικές περιόδους.

Πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία Καντάφι


Πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία Καντάφι, η όμορφη Λιβύη δεν υπάρχει: αποτελεί ένα πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα σε φυλάρχους, ισλαμιστές, διάδρομο διακίνησης σωματεμπόρων, ναρκωτικών κι όπλων.
Ας θυμηθούμε πως ήταν η Λιβύη επί Καντάφι και ποιοι, πως και γιατί την κατέστρεψαν μέσα από ένα παλαιότερο άρθρο μου...

Καντάφι, η αληθινή ιστορία

Όσοι ασχολούνται με την ιστορία της αμερικάνικης αυτοκρατορίας, είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι οι Αμερικανοί έχουν τη συνήθεια να ανατρέπουν καθεστώτα και να τα αντικαθιστούν με καινούρια των οποίων έχουν εξασφαλίσει την υποταγή, δημιουργώντας ένα φαύλο πραξικοπηματικό κύκλο μόνιμης αποσταθεροποίησης που αποτρέπει όχι μόνο την ανάπτυξη οποιασδήποτε αυτοοργανούμενης πολιτικής κατάστασης στο εσωτερικό των χωρών αλλά και την ανάπτυξη διμερών σχέσεων και ευρύτερα της διπλωματίας.