#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Σαμαράς και Τσίπρας, τα αγόρια του Τζον Πόλσον

του Λεωνίδα Βατικιώτη
Κάτι παραπάνω από δικαιολογημένη είναι η α-νησυχία που προκάλεσε η αξίωση του μεγαλοε-πενδυτή και μεγαλομετόχου της Τράπεζας Πειραιώς Τζον Πόλσον να έχει λόγο για τα πρόσωπα που θα απαρτίζουν τη διοίκηση της τράπεζας, καθώς η συγκεκριμένη του κίνηση όπως εκδηλώθηκε με αφορμή την τοποθέτηση ως διευθύνοντος συμβούλου του Χρ. Παπαδό-πουλου (την οποία απέρριψε), δείχνει να εγκαταλείπει μια παθητική τακτική και να παρεμβαίνει ενεργά στο εξής στην καθημερινή διαχείριση της τράπεζας.

Διαπρέπουν σαν μεσίτες τα κυβερνητική στελέχη ξεπουλώντας την κρατική περιουσία

 Βρίσκεστε ένα βήμα πριν την απόλυση. Αυτό είναι το μέλλον που προδιαγράφει για δύο χιλιάδες και πλέον εργαζόμενους στο σιδηρόδρομο η κυβέρνηση της χώρας. 
Σας μιλάνε δήθεν για μεταφορά -δεν έχουν βάλει καν τον όρο μετάταξη- ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι, γιατί αυτό για το οποίο τους πιέζουν αυτοί οι οποίοι έρχονται εδώ της τρόικα και επιβάλουν πολιτική εδώ και 8 μήνες είναι για το διάλυση του ΟΣΕ και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και στην πραγματικότητα για την εκδίωξη των εργαζόμενων ... Και είναι προφανές ότι ο στόχος τους ήταν και είναι η εκποίηση του δημόσιου πλούτου προκειμένου να επωφεληθούν όλοι όσοι κέρδιζαν όλο το προηγούμενο διάστημα. ... 
Είναι στοχευμένη προσπάθεια για μια βίαιη αναδιανομή του πλούτου, για το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου σε λίγα συμφέροντα. Κι αυτό είναι μεγαλύτερο έγκλημα ακόμα κι από την προσφυγή στο ΔΝΤ και σ΄ αυτόν τον μηχανισμό στήριξης της υποτέλειας για τη χώρα. 

(Εξαιρετικό! Ναι, αυτό το κείμενο δεν είναι εγκυκλοπαιδισμός)! ΗΠΑ:«ΜΑΥΡΕΣ ΖΩΕΣ ΑΞΙΖΟΥΝ»(;)…

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
Από τον Αύγουστο του 2014 όταν ο άοπλος 18χρονος μαύρος Μάικλ Μπράουν – την στιγμή που προσπαθούσε να παραδοθεί – δεχόταν 6 σφαίρες από τον (λευκό) αστυνομικό στο Φέργκιουσον μέχρι την δολοφονία των Φιλάντο Καστίλε και Αλτον Στέρλινγκ την περασμένη βδομάδα σε Μινεζότα και Λουιζιάνα και τα γεγονότα στο Ντάλας, περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι – αφροαμερικανοί στην συντριπτική πλειοψηφία – έχουν πέσει νεκροί στις ΗΠΑ από τα πυρά αμερικανών αστυνομικών.

Κάθε μέρα στις ΗΠΑ τουλάχιστον 3 άνθρωποι κατά μέσο όρο δολοφονούνται από τις σφαίρες των αστυνομικών. Μόνο μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2016 έχουν καταγραφεί περισσότερα από 490 περιστατικά αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας στις ΗΠΑ – στην συντριπτική τους πλειοψηφία εναντίον μαύρων πολιτών.

Πρωτογενές πλεόνασμα αηδίας και πάλι!


Ήταν τα φέσια του Δημοσίου στην αγορά, λένε τα πρωτοσέλιδα, κοντά στα επτά δισεκατομμύρια, τον περασμένο Απρίλιο, σύμφωνα με έρευνα του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου του Πειραιά -και πνίγεται, βέβαια, η αγορά.

Που να είναι τώρα, σχεδόν ένα τρίμηνο μετά και σε τι ύψη να φτάνει αυτό το φέσι, κανείς δεν ξέρει ούτε μπορεί να το πει προς το παρόν…

Πρωτογενές πλεόνασμα, στα χαρτιά, αλλά έτσι που έχει κάτσει η αγορά και καθώς κανείς, παρεκτός από τα γνώριμα υποζύγια, δεν πληρώνει φόρους, οι τοκοφόρες πολλές φορές υποχρεώσεις, αργούν να εκταμιευθούν και όλο και μεγαλώνουν.

Αν και τα Μνημόνια, μπορούν - εκτός από αδιάβαστα - να ψηφίζονται και αμετάφραστα...

Αν και τα Μνημόνια, μπορούν - εκτός από αδιάβαστα - να ψηφίζονται και αμετάφραστα...
(η φωτο από το ThePressProject)
 
 

Η αβάσταχτη ιδιωτεία των κοινωνικών μέσων



Πέτρος Αργυρίου
FB, twitter, μέσα που έχουν κάθε δυνατότητα να αυξήσουν τις κοινωνικές μας επαφές πέρα από τους στενούς σχετικά κύκλους που μας έλαχαν.
Δεν το κάνουν όμως.
Και δεν το κάνουν γιατί δεν έχουμε εμείς καμιά τέτοια διάθεση.
Αρκούμαστε στην υπάρχουσα κοινωνική μας εντροπία.
Οικογένεια, φίλοι από το σχολείο, το στρατό και τη δουλειά και ομοϊδεάτες.
Κοιτάζουμε μέσα από ένα παράθυρο στο μεγάλο εκεί έξω και το μόνο που μπορούμε να δούμε είναι το είδωλο μας και να διαγράφουμε από το οπτικό μας πεδίο ότι δεν του μοιάζει.
Ατελείωτοι παράλληλοι μονόλογοι, πομπώδεις ανακοινώσεις και θέσεις εκπροσώπων τύπου του ίδιου μας του εαυτού, έγκλειστα, φυλακές από τις οποίες δε θέλουμε να αποδράσουμε.