#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Φασισμός και υποκρισία

 
Ο φασισμός δεν είναι ιδεολογικό ρεύμα. Είναι μια επιλογή της αστικής τάξης που αποσκοπεί στην κατάργηση των δημοκρατικών και ατομικών ελευθεριών και την αυταρχική διακυβέρνηση μιας χώρας από μια μικρή ομάδα που «υποτάσσεται» στον Αρχηγό. Διακρίνεται από την «χούντα» στο γεγονός ότι η επικράτησή του απαιτεί πλατύ κοινωνικό έρεισμα, δηλαδή συμμαχία με διάφορα κοινωνικά στρώματα και ύπαρξη οργανωμένου κινήματος.
Ο φασισμός γεννήθηκε το 1919 από τον Μουσολίνι χωρίς να αποτελεί δόγμα ή να προσδιορίζει κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα. Σε αντίθεση με άλλες ιδεολογίες, δεν ανέπτυξε ποτέ πλήρες δόγμα ή πολιτική θεωρία και, κυρίως, δεν γράφτηκαν οποιαδήποτε σημαντικά πολιτικά κείμενα από φασιστική σκοπιά μετά το 1945. Ο φασισμός του Μουσολίνι και ο ναζισμός του Χίτλερ, σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν ιδεολογική ταυτότητα ιδιοποιήθηκαν έργα και απόψεις συντηρητικών, αντιδραστικών ή και προοδευτικών φιλοσόφων και καλλιτεχνών (Νίτσε, Βάγκνερ, Μπάουχαους, Φουτουριστές κ.ά.), οι οποίοι δεν είχαν ιδέα του τι θα απογίνονταν οι δημιουργίες τους. 

Ξεχάσαμε, ότι είμαστε παιδιά και εγγόνια ανταρτών…

Της Αλέκας Ζορμπαλά
Άλλο πράγμα να προστατεύεις τον Μαρινόπουλο με το Fund στο Κατάρ, τη βίλα στο Μαϊάμι και την Σανέλ τούρτα γενεθλίων και άλλο πράγμα να εξαϋλώνεις τις συντάξεις του παππού και της γιαγιάς μας!

Ο πρώτος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του πυλώνα της υγιούς επιχειρηματικότητας & της αναπτυξιακής παραγωγικής διαδικασίας, ενώ ο παππούς και η γιαγιά μας είναι παράσιτα, που με τους εξωφρενικούς μισθούς τους όλα τα προηγούμενα χρόνια και τις ιλιγγιώδεις συντάξεις τους τώρα, οδήγησαν τη χώρα σε αυτή τη κρίση και δεν της επιτρέπουν να προχωρήσει μπροστά.

Δημοκρατία και Ευρωδικτατορία

 
Γρηγόρης Σουλτάνης
Οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι ασύμβατες με την ιδεολογία της ΕΕ. Η θεμελιώδη αντιδημοκρατικότητα που χαρακτηρίζει την ΕΕ- με εύσχημο τρόπο αποκαλείται «δημοκρατικό έλλειμμα»-δεν είναι ένα ζήτημα συγκυριακό, αλλά δομικό.

Με αφορμή το Brexit, το γεγονός αυτό ήρθε πάλι στην επικαιρότητα, αφού, στις δημόσιες δηλώσεις που ακολούθησαν διαφάνηκε με σαφήνεια η θεμελιώδη αντιδημοκρατικότητα της ιδεολογίας των ευρωκρατών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου-του δημοκρατικότερου οργάνου που διαθέτει η ΕΕ-, ο οποίος, εν πολλοίς, ισχυρίστηκε ότι «υπάρχει κίνδυνος να διεξαχθούν δημοψηφίσματα και σε άλλες χώρες της ΕΕ», υπονοώντας σαφώς ότι τα δημοψηφίσματα, δηλαδή, η έκφραση της βούλησης των λαών, συνιστούν κίνδυνο για το καθεστώς της ΕΕ. Επιπλέον, γίνεται έμμεσα παραδεκτό το γεγονός ότι η ΕΕ είναι κατασκεύασμα των ευρωπαϊκών ελίτ, ενάντια σε κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Σε τροχιά σύγκρουσης πριν μετατρέψουν τους πανηγυρισμούς σε δολοφονική θηλιά στο λαιμό των ανθρώπων

 Ας το ξεκαθαρίσουμε για να μη μας καταπιούν οι αυταπάτες. Από τη Βρετανία δεν ξεκινά η απελευθέρωση των λαών. Στη Βρετανία αποδείχτηκε πως η χειραφέτηση των κοινωνιών, μπορεί να πυροδοτήσει εξελίξεις και ανατροπές ικανές να ανακόψουν και εν τέλει να κουρελιάσουν τα σχέδια των δυναστών τους…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Στη Βρετανία αποδείχτηκε, πως η διαχείριση της εθνικής αξιοπρέπειας – απ όποια σκοπιά και αν την προσεγγίσει κανείς – συνιστά κορυφαίο, διαχρονικό και με αυτοτροφοδοτούμενη δυναμική κίνητρο, που όταν διαπεράσει την πολιτική συμπεριφορά ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για ευρύτερες πολιτικές ανατροπές και όχι μόνο.
Στη Βρετανία τελικά αποδείχτηκε, πως όταν τα εθνικά προτάγματα ενός λαού, ενσωματωθούν και διαπεράσουν την πολιτική του δράση και στάση, τότε βρισκόμαστε αντικειμενικά αντιμέτωποι με μια νέα κατάσταση, στην οποία οι ρόλοι όλων γίνονται πλέον διακριτοί.