#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΙΣΩ ΜΑΣ

Του ΑΝΤΩΝΗ ΝΤΑΒΑΝΕΛΟΥ*
Τάχα μου με πόνο ψυχής οι «ριζοσπάστες της Αριστεράς» ψήφισαν τελικά –με τη μίνι εξαίρεση της Βασ. Κατριβάνου– τα θατσερικά μέτρα που απαιτούσαν οι δανειστές, αλλά και τον διαβόητο «κόφτη» που ανάγει το νεοφιλελευθερισμό σε υπέρτατη αρχή, πάνω ακόμα και από τα εκλεγμένα σώματα όπως η Βουλή και η κυβέρνηση, τα οποία είναι δυνατόν να επηρεάζονται –έστω στρεβλά και έμμεσα– από τη λαϊκή θέληση.
Τι έγινε, τελικά, στη Βουλή αυτές τις μέρες; Αυτό ακριβώς που είχε προαναγγείλει το ΔΝΤ, δια του Τόμσεν, όπως φανερώθηκε στις διαβόητες «διαρροές» προς το Wikileaks. Οι δανειστές, το ΔΝΤ, αλλά και οι ευρωηγεσίες οδήγησαν τον Τσίπρα στα όρια μιας νέας πιστωτικής κρίσης (μπροστά στις πληρωμές χρέους του Ιούλη) και αυτός υπέγραψε πειθήνια το χαρτί με τα σκληρότατα μέτρα που του έβαλαν μπροστά του.

75 χρόνια από την νύχτα που κατέβηκε η σβάστικα

Συμπληρώνονται 75 χρόνια από τότε που δυο «ανεπιθύμητοι ήρωες» για το ελληνικό αστικό κράτος ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος (Λάκης) Σάντας κατέβαζαν από την Ακρόπολη τη σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό των γερμανικών δυνάμεων κατοχής. Ηταν μια ενέργεια που αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Αθήνα, μία ενέργεια με συμβολικό χαρακτήρα, αλλά τεράστια απήχηση στο ηθικό των δοκιμαζόμενων Ελλήνων και των υπόλοιπων σκλαβωμένων από τις δυνάμεις του άξονα λαών της Ευρώπης.
Η ανταμοιβή τους από το μετεμφυλιακό κράτος ήταν φυλακές και εξορίες, όπως και οι υπόλοιποι αγωνιστές της Εθνικής μας αντίστασης.

Ανυπότακτοι

Το πρόβλημα το έχει ο άλλος, όχι εσύ, όχι εγώ. Το πρόβλημα το έχει ένας άγνωστος και όχι κάποιος που θα σε κάνει να συγκινηθείς για την ανεργία του, για την κατάσχεση του σπιτιού του, για την ξεφτίλα που τον έλουσαν έξι μνημονιακές κυβερνήσεις. 
Ακόμη και στην Κατοχή που εγκαινιάστηκε, και για έναν αιώνα τέσσερις γενιές δεν θα μπορούν να την βγάλουν από την πλάτη τους, ο καθένας συνεχίζει να κοιτά το δικό του πρόβλημα και ψάχνει μόνος του να βρει τρύπα να τρυπώσει μη και δεν τον δουν οι Γκεσταπίτες άμεσα περνώντας αόρατα κανά δυο χρόνια ακόμα.
Από την άλλη η αισιοδοξία για μεγάλη μερίδα  ζει και βασιλεύει. "Θα ξημερώσει και για μας", "γιατί καλύτερα ήταν πριν;", "μια ζωή την έχουμε", "η φτώχεια θέλει καλοπέραση", "υγεία να έχουμε" και άλλα τέτοια όμορφα που η αλήθεια είναι ότι πονάνε περισσότερο και από τους νόμους των κατοχικών δυνάμεων.