#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Εφιάλτες, προδότες του λαού 1941-1944

Ένα βίντεο ντοκουμέντο, που παρουσιάζει και περιγράφει την δράση όλων εκείνων των δήθεν Ελλήνων πατριωτών, που συνεργάστηκαν με τους ναζί κατακτητές καταδίδοντας και στέλνοντας στο εκτελεστικό απόσπασμα Έλληνες αντιστασιακούς, ή καταλήστευαν τις περιουσίες τους κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί, προκειμένου να σώσουν τους εαυτούς τους και να επωφεληθούν.
Δείτε το συγκλονιστικό βίντεο:


Εθνική τσογλαναρία

Όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι εσκεμμένα στην κοσμάρα του. Σύσσωμο ασχολείται με την θεωρία και αφήνει τις πράξεις να γίνονται από μερίδα του λαού με τα όποια δυσμενή αποτελέσματα.
Η κυβέρνηση έχει αναλάβει τον ρόλο του εκτελεστή εντολών και όλοι οι άλλοι ασχολούνται εδώ και ένα χρόνο με το ιδεολογικό υπόβαθρο που πρέπει να έχουν τα κόμματα τους που μετασχηματίζονται σε άκρως ευρωπαϊκά ή σε εντελώς λαϊκίστικα. Στα "τέτοια" τους γραμμένοι οι πάντες. Επαγγελματίες, ιδιωτικοί υπάλληλοι, δικηγόροι, μηχανικοί, αγρότες, εργάτες, άνεργοι είναι ένας-ένας γραμμένος με κεφαλαία γράμματα στα αχαμνά όλου του πολιτικού συστήματος. 

Κορνήλιος Καστοριάδης: μεταρρύθμιση ή επανάσταση;

Προτού προχωρήσω περισσότερο, θα ήθελα να σταθώ σε ένα ζήτημα που συζητιέται εδώ και πάνω από έναν αιώνα και γενικά παρουσιάζεται με τη μορφή διλήμματος: μεταρρύθμιση ή επανάσταση; Στο πρόταγμα μιας αυτόνομης κοινωνίας που έχω κατά νου, η μετάβαση σε αυτή την κοινωνία συνεπάγεται ριζικό μετασχηματισμό. Μέχρι πού φτάνει αυτός ο μετασχηματισμός; Λέω ευθύς εξαρχής ότι το ερώτημα είναι παραπλανητικό αν διατυπωθεί ως απλά αντίθεση μεταξύ μεταρρύθμισης και επανάστασης. Όπως σημείωνα πρόσφατα, αν ισχυριστούμε ότι μια αλλαγή δεν είναι ποτέ «ριζική» με την έννοια της tabula rasa, διατυπώνουμε μάλλον μια τεράστια κοινοτοπία και μάλιστα ταυτολογία. Τέλος πάντων· καλύτερα όμως να το λέμε. Σε τελική ανάλυση, χρειάστηκε να έρθει ο Husserl – ύστερα από 2.500 χρόνια φιλοσοφίας – για να διατυπωθεί μια εντυπωσιακά κοινότοπη ιδέα, ότι δηλαδή η συνείδηση είναι συνείδηση κάποιου πράγματος, ότι δεν υπάρχει σκέψη χωρίς αντικείμενο της σκέψης μου.