#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟ MARKETING ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΩΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ

Εί­ναι πλέ­ον κοι­νός τό­πος πως με­τά την Β΄πα­γκό­σμια ανθρωποσφαγή, η πα­γκό­σμια κυ­ριαρ­χί­α άρ­χι­σε μί­α δια­δι­κα­σί­α α­να­διάρ­θρω­σης των πρα­κτι­κών της και του προ­σω­πεί­ου της. Με αιχ­μή του δό­ρα­τος τη ρα­γδαί­α ε­ξέ­λι­ξη της τεχνο­λο­γί­ας και της πλη­ρο­φο­ρι­κής (σαν ει­δι­κό κλά­δο της τε­χνο­λο­γί­ας), ο πά­λαι πο­τέ ο­νο­μα­ζό­με­νος ι­μπε­ρια­λι­σμός άρ­χι­σε ν’ αλ­λά­ζει μορ­φή ο­δη­γού­με­νος προς αυ­τό που σή­με­ρα με­το­νο­μά­στη­κε σε πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση.
Το οι­κο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό παι­χνί­δι αλ­λά­ζει, λοι­πόν, καθώς κρά­τος και κε­φά­λαιο «κα­λού­νται» να λει­τουρ­γή­σουν σε πε­ρί­ο­δο «ει­ρή­νης» και με­γά­λης πα­ρα­γω­γι­κής αύ­ξη­σης. Κά­που ε­κεί, στα μέ­σα του ’50, γεν­νιέ­ται στην Α­με­ρι­κή η ι­δε­ο­λο­γί­α του Marketing (ΜΚΤ), η ο­ποί­α ο­ρί­ζει ό­τι μο­να­δι­κός σκο­πός κά­θε ε­πι­χεί­ρη­σης εί­ναι η ι­κα­νο­ποί­η­ση των α­να­γκών του α­γο­ρα­στή, α­πό την ο­ποί­α θα προ­κύ­ψει συ­ναρ­τη­σια­κά το κέρ­δος. Α­πό ‘δω και στο ε­ξής εί­ναι γε­νι­κά πα­ρα­δε­κτό α­πό τις ε­πι­χει­ρή­σεις πως για να ε­πι­βιώ­σουν θα πρέ­πει να υ­ιο­θε­τούν την ι­δε­ο­λο­γί­α του ΜΚΤ.
Ως ε­δώ μπο­ρεί τα πράγ­μα­τα να φαί­νο­νται α­πλά ό­μως το ΜΚΤ δεν εί­ναι α­πλά μί­α α­κό­μη τε­χνι­κή για τις ε­πι­χει­ρή­σεις με την ο­ποί­α αυ­ξά­νουν τα κέρ­δη τους. Αυ­τό φαί­νε­ται και α­πό το ευ­ρύ πε­δί­ο ε­φαρ­μο­γής του, το ο­ποί­ο εί­ναι κά­θε συ­ναλ­λα­γή ε­νώ ε­φαρ­μό­ζε­ται α­κό­μα και σε μη-κερ­δο­σκο­πι­κές ή κυ­βερ­νη­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες. Το ΜΚΤ, ου­σια­στι­κά, εί­ναι μί­α τε­χνι­κή δυ­να­μι­κής πα­ρέμ­βα­σης των ε­πι­χει­ρή­σε­ων στην κοι­νω­νί­α με την ο­ποί­α προ­σπα­θούν να κα­θο­ρί­σουν και να ε­πι­βάλ­λουν κα­τα­να­λω­τι­κά πρό­τυ­πα και γε­νι­κό­τε­ρα πρό­τυ­πα ζω­ής.
Αρ­χι­κός «στό­χος» εί­ναι η ι­κα­νο­ποί­η­ση των α­να­γκών του κά­θε α­τό­μου/ κα­τα­να­λω­τή με­μο­νω­μέ­να. Αυ­τό, βέ­βαια, εί­ναι α­δύ­να­το για­τί η πα­ρα­γω­γή α­γα­θών γί­νε­ται μα­ζι­κά προ­κει­μέ­νου να μειώ­νε­ται το κα­τά μο­νά­δα κό­στος. Το ΜΚΤ, λοι­πόν, με αιχ­μή του δό­ρα­τος τη δια­φή­μι­ση, προ­σπα­θεί να ιε­ραρ­χή­σει τις α­νά­γκες των α­τό­μων ώ­στε να δη­μιουρ­γεί­ται μα­ζι­κό­τη­τα (στις α­νά­γκες). Αυ­τή, με τη σει­ρά της, δη­μιουρ­γεί ζή­τη­ση ά­ρα και πα­ρα­γω­γή, συ­ναλ­λα­γή, κέρ­δη.
Ου­σια­στι­κά, μι­λά­με για έ­ναν πο­λι­τι­σμι­κό πό­λε­μο α­πό πλευ­ρά κε­φα­λαί­ου. Ι­δε­ο­λο­γι­κά, το ΜΚΤ δη­μιουρ­γεί α­ξί­α για την ε­πι­χεί­ρη­ση δη­μιουρ­γώ­ντας α­ξί­α για τους κα­τα­να­λω­τές. Α­να­κα­λύ­πτει (!) α­νά­γκες και στη συ­νέ­χεια πα­ρέ­χει τα μέ­σα ι­κα­νο­ποι­ή­σε­ώς τους. Η δια­φή­μι­ση πα­ρεμ­βαί­νει στη δια­δι­κα­σί­α αυ­τή και προ­σπα­θεί να δεί­ξει στον κα­τα­να­λω­τή μί­α σω­στή ιε­ράρ­χη­ση των α­να­γκών του. Ό­λα αυ­τά θα μπο­ρού­σαν να εί­ναι «αυ­θαί­ρε­τες» σκέ­ψεις α­πό μέ­ρους μας, αλ­λά εί­ναι α­πλά πράγ­μα­τα που δι­δά­σκο­νται σε πρω­το­ε­τείς φοι­τη­τές οι­κο­νο­μι­κών σχο­λών.
Μέ­χρι ε­δώ, τα πράγ­μα­τα εί­ναι θε­ω­ρη­τι­κά και μπο­ρεί κά­ποιος να α­ντι­τά­ξει πως η κά­θε ε­πι­χεί­ρη­ση προ­σπα­θεί να σε πεί­σει για κά­τι αλ­λά στο κά­θε ά­το­μο ε­να­πό­κει­ται το να πει­στεί. Εί­ναι πραγ­μα­τι­κά έ­τσι; Θα μπο­ρού­σε, ό­μως το ΜΚΤ, ε­κτός α­πό μί­α γε­νι­κή θε­ω­ρί­α-μπού­σου­λας, εί­ναι έ­νας μη­χα­νι­σμός που δί­νει και τα πρα­κτι­κά ερ­γα­λεί­α στην ε­πι­χεί­ρη­ση για να κα­τορ­θώ­σει ό­λα τα πα­ρα­πά­νω. Αυ­τό φαί­νε­ται α­πό τις λει­τουρ­γί­ες του ΜΚΤ.
Πέ­ρα, λοι­πόν, α­πό α­πο­φά­σεις τι­μο­λό­γη­σης, το ΜΚΤ εί­ναι ε­πι­φορ­τι­σμέ­νο και με άλ­λες δρα­στη­ριό­τη­τες. Κατ’ αρ­χήν υ­πάρ­χει η έ­ρευ­να ΜΚΤ, η ο­ποί­α «με­τρά» την α­γο­ρά, τους κα­τα­να­λω­τές, τις «α­νά­γκες», τι λεί­πει, τι έ­χει κέρ­δος, τι μπο­ρεί να φέ­ρει κέρ­δος…. Αυ­τή πραγ­μα­το­ποιεί­ται με πολ­λές με­θό­δους, ε­πι­στη­μο­νι­κά ορ­γα­νω­μέ­νες, οι ο­ποί­ες ό­λες μα­ζί ε­ξυ­πη­ρε­τούν έ­να βα­σι­κό σκο­πό, διευ­κο­λύ­νουν την υ­ιο­θέ­τη­ση και την υ­λο­ποί­η­ση της ι­δε­ο­λο­γί­ας του ΜΚΤ.
Στη συ­νέ­χεια, προ­χω­ρά σε άλ­λες λει­τουρ­γί­ες. Μί­α α­πό αυ­τές εί­ναι η με­λέ­τη της συ­μπε­ρι­φο­ράς του κα­τα­να­λω­τή, η ο­ποί­α α­πο­τε­λεί ξε­χω­ρι­στό α­ντι­κεί­με­νο. Με χρή­ση των «κοι­νω­νι­κών» ε­πι­στη­μών και με ει­δι­κό προ­σω­πι­κό, η ε­πι­χεί­ρη­ση προ­χω­ρά στη με­λέ­τη του ψυ­χο­γρα­φή­μα­τος των κα­τα­να­λω­τών. Τα δε­δο­μέ­να που α­πο­κτιού­νται σ’ αυ­τό το στά­διο χρη­σι­μο­ποιού­νται για τη δη­μιουρ­γί­α προ­τύ­πων αν­θρώ­πι­νης συ­μπε­ρι­φο­ράς αλ­λά και για τη δια­μόρ­φω­ση της δια­φη­μι­στι­κής προ­πα­γάν­δας. Στό­χος, το προ­φα­νές: η μα­ζο­ποί­η­ση και , εν συ­νε­χεί­α, η τμη­μα­το­ποί­η­ση των α­τό­μων σε σύ­νο­λα κα­τα­να­λω­τών των ο­ποί­ων τις «α­νά­γκες» θα κα­λύ­ψει η ε­πι­χεί­ρη­ση.
Ε­ρω­τη­μα­το­λό­για, τη­λε­φω­νι­κές συ­νε­ντεύ­ξεις, πα­ρα­κο­λού­θη­ση των α­γο­ρα­στι­κών συ­νη­θειών, ε­πε­ξερ­γα­σί­α προ­σω­πι­κών δε­δο­μέ­νων εί­ναι με­ρι­κές α­πό τις τε­χνι­κές που χρη­σι­μο­ποιού­νται συ­νέ­χεια προ­κει­μέ­νου να κα­τα­τά­ξουν το κά­θε ά­το­μο σε κά­ποιο πρό­τυ­πο συ­μπε­ρι­φο­ράς. Στη συ­νέ­χεια, ε­ρευ­νούν το πώς μί­α συ­μπε­ρι­φο­ρά μπο­ρεί να ο­δη­γή­σει σε κα­τα­νά­λω­ση. Α­φού ε­ξα­ντλή­σουν κά­θε δυ­να­τό­τη­τα να υ­πο­δαυ­λί­σουν μί­α συ­μπε­ρι­φο­ρά, προ­χω­ρούν στην πα­ρα­γω­γή α­ντί­στοι­χου προ­ϊ­ό­ντος.
Το στά­διο της τμη­μα­το­ποί­η­σης, λοι­πόν, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τα πα­ρα­πά­νω στοι­χεί­α εί­ναι ση­μα­ντι­κό. Για­τί; Φα­ντα­σθεί­τε το μίγ­μα ΜΚΤ σαν έ­να πυ­ρο­βό­λο. Δί­πλα του, οι πυ­ρο­βο­λη­τές και έ­νας α­ριθ­μός ο­βί­δων. Για να πε­τύ­χει το σύ­στη­μα αυ­τό, πρώ­τα θα πρέ­πει να κα­θο­ρί­σει το στό­χο του και ύ­στε­ρα θα προ­σπα­θή­σει να τον ε­πι­τύ­χει! Και α­φού η τμη­μα­το­ποί­η­ση (ό­πως εί­πα­με πιο πριν) δεν μπο­ρεί να γί­νει σε α­το­μι­κό ε­πί­πε­δο, ε­πει­δή δεν συμ­φέ­ρει οι­κο­νο­μι­κά, γί­νε­ται σε μα­ζι­κό ε­πί­πε­δο. Με τον ό­ρο αυ­τό ε­πο­μέ­νως, εν­νο­ού­με την α­πό­φα­ση της ε­πι­χεί­ρη­σης να α­πευ­θυν­θεί σε συ­γκε­κρι­μέ­νη με­ρί­δα της α­γο­ράς, προ­σφέ­ρο­ντας κά­ποιο συ­γκε­κρι­μέ­νο α­γα­θό.
Στη συ­νέ­χεια η ε­πι­χεί­ρη­ση προ­χω­ρά στην πα­ρα­γω­γή και τη δια­νο­μή του προ­ϊ­ό­ντος. Ε­πει­δή ό­μως, οι μέ­χρι τώ­ρα λει­τουρ­γί­ες δεν ε­ξα­σφα­λί­ζουν τις πω­λή­σεις ε­πι­στρα­τεύ­ε­ται μί­α α­κό­μη λει­τουρ­γί­α: η προ­βο­λή του προ­ϊ­ό­ντος και της ε­πι­χεί­ρη­σης. Βα­σι­κό «ό­πλο» αυ­τού του «πυ­ρο­βό­λου» εί­ναι βέ­βαια η δια­φή­μι­ση.
Εί­δα­με, σε γε­νι­κές γραμ­μές, πως στην ε­πο­χή της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης η ε­πι­χεί­ρη­ση δεν εί­ναι α­πλά μί­α οι­κο­νο­μι­κή μο­νά­δα. Εί­ναι έ­να σύ­στη­μα με δι­πλή κα­τεύ­θυν­ση με την κοι­νω­νί­α. Κατ’ αρ­χήν αλ­λη­λε­πι­δρά πα­θη­τι­κά χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ως εισ­ρο­ές τις πλη­ρο­φο­ρί­ες που χρειά­ζε­ται προ­κει­μέ­νου να α­πο­φα­σί­σει τι θα πα­ρά­γει και που θα το δια­θέ­σει. Αλ­λη­λε­πι­δρά ό­μως, και ε­νερ­γη­τι­κά α­σκώ­ντας «ε­πι­κοι­νω­νια­κή πο­λι­τι­κή» μέ­σω των δια­φη­μι­στι­κών κα­μπα­νιών του αλ­λά και παίρ­νο­ντας μέ­ρος σε άλ­λους το­μείς της κοι­νω­νι­κής ζω­ής (δω­ρε­ές σε το­μείς υ­γεί­ας ή παι­δεί­ας, χο­ρη­γί­ες πο­λι­τι­στι­κών γε­γο­νό­των κλπ).
Α­κρι­βώς σε αυ­τό το ση­μεί­ο ε­φαρ­μό­ζε­ται και η ι­δε­ο­λο­γί­α του ΜΚΤ. Η ε­πι­χεί­ρη­ση, τώ­ρα, περ­νά τη θέ­ση πως τα πά­ντα, ό­λοι οι το­μείς της αν­θρώ­πι­νης ζω­ής, ό­λες οι «α­νά­γκες» (α­πό τις βιο­τι­κές ,μέ­χρι τις κοι­νω­νι­κές) μπο­ρούν να ι­κα­νο­ποι­η­θούν μέ­σω της ε­πι­χεί­ρη­σης, μέ­σω του ε­μπο­ρεύ­μα­τος και μέ­σω αυ­τού που α­ντι­προ­σω­πεύ­ει. Ου­σια­στι­κά η ι­δε­ο­λο­γί­α του ΜΚΤ εί­ναι η ι­δε­ο­λο­γί­α της κα­τα­νά­λω­σης. Μί­α ι­δε­ο­λο­γί­α που συμ­φέ­ρει, βέ­βαια, την ε­πι­χεί­ρη­ση και για το λό­γο αυ­τό προ­σπα­θεί να την ε­πι­βάλ­λει στην κοι­νω­νί­α με κά­θε μέ­σο.
Πώς α­κρι­βώς γί­νε­ται αυ­τό πρα­κτι­κά; Η α­πά­ντη­ση εί­ναι πιο α­πλή απ’ ό­σο φαί­νε­ται. Ας βγού­με μί­α βόλ­τα, σ’ έ­να ο­ποιο­δή­πο­τε ση­μεί­ο της πό­λης. Πα­ντού, ό­που κι αν στρέ­ψου­με το κε­φά­λι μας θα δού­με μί­α δια­φή­μι­ση, μί­α α­φί­σα, έ­να φυλ­λά­διο έ­να πα­νώ, κά­τι τέ­λος πά­ντων, το ο­ποί­ο θα σε «ε­νη­με­ρώ­νει» για κά­ποιο προ­ϊ­όν, για κά­ποιο πο­λι­τι­κό που κα­τε­βαί­νει στις ε­κλο­γές, για τις ε­κλο­γές τις ο­ποί­ες ορ­γα­νώ­νει το σω­μα­τεί­ο σου και σε κα­λεί να ψη­φί­σεις (!), για τα πά­ντα. Και ό­λο αυ­τό γί­νε­ται μέ­σω μιας glamour και political correct αι­σθη­τι­κής και φρα­σε­ο­λο­γί­ας. Και ό­χι μό­νο στο δρό­μο αλ­λά πα­ντού, στα ΜΜΕ, στη ζω­ή μας, σε μί­α ται­νί­α που βλέ­που­με, σε ό, τι πιά­νου­με στα χέ­ρια μας θα βρού­με έ­να δια­φη­μι­στι­κό μή­νυ­μα ή μί­α ε­τι­κέ­τα που θα ση­μα­το­δο­τεί κά­ποιο προ­ϊ­όν.
Αυ­τό α­κρι­βώς, δη­λα­δή η με κά­θε μέ­σο προ­βο­λή ε­νός προ­ϊ­ό­ντος και η προ­σπά­θεια δη­μιουρ­γί­ας μιας ει­κό­νας για το προ­ϊ­όν ή την ε­πι­χεί­ρη­ση ή για κά­ποιο πρό­σω­πο ο­νο­μά­ζε­ται «ε­πι­κοι­νω­νια­κή» πο­λι­τι­κή. Η λο­γι­κή αυ­τή, της «ε­πι­κοι­νω­νια­κής» πο­λι­τι­κής, έ­χει πα­ρει­σφρή­σει σε ό­λους σχε­δόν τους το­μείς της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μας. «Ε­πι­κοι­νω­νια­κή», βέ­βαια, μό­νο κατ’ ό­νο­μα α­φού η ε­πι­κοι­νω­νί­α για να υ­φί­στα­ται πρέ­πει να εί­ναι αμ­φί­δρο­μη.
Μί­α δια­φη­μι­στι­κή κα­μπά­νια α­πο­τε­λεί μέ­ρος της «ε­πι­κοι­νω­νια­κής» πο­λι­τι­κής μιας ε­πι­χεί­ρη­σης. Προ­βάλ­λε­ται, λοι­πόν, κά­ποιο προ­ϊ­όν το ο­ποί­ο συν­δέ­ε­ται ταυ­τό­χρο­να, με κά­ποιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό του (πχ Α­ΧΕ για τον άν­δρα!). Το δια­φη­μι­στι­κό μή­νυ­μα α­πο­κτά δύ­να­μη λό­γω της συ­νε­χούς και με διά­φο­ρούς τρό­πους (α­φί­σα, ρά­διο, TV) προ­βο­λής του. Έ­τσι δεν μπο­ρείς να α­κυ­ρώ­σεις την ύ­παρ­ξή του και περ­νά στο υ­πο­συ­νεί­δη­τό σου. Ε­κεί μέ­νουν ως δε­δο­μέ­να και το προ­ϊ­όν και το πρό­τυ­πο που συν­δέ­ε­ται μ’ αυ­τό.
Ε­κτός ό­μως του ό­τι δεν μπο­ρείς να α­κυ­ρώ­σεις την ύ­παρ­ξή του, έ­χει και έ­να άλ­λο ι­διό­τυ­πο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό: α­πευ­θύ­νε­ται με τρό­πο μα­ζι­κό στον κα­θέ­ναν ξε­χω­ρι­στά. Σε συν­δυα­σμό με τον μο­νό­δρο­μο χα­ρα­κτή­ρα του, ου­σια­στι­κά α­πο­τε­λεί μί­α συ­νε­χή πλύ­ση ε­γκε­φά­λου. Έ­τσι ό­λες οι δια­φη­μι­στι­κές κα­τα­χω­ρή­σεις, ό­λες οι κι­νή­σεις ΜΚΤ α­πο­τε­λούν ου­σια­στι­κά έ­ναν κα­ται­γι­σμό μη­νυ­μά­των και ει­κό­νων, οι ο­ποί­ες α­κο­λου­θώ­ντας τε­χνι­κές μα­ζι­κής ψυ­χο­λο­γί­ας (ό­πως α­να­φέ­ρα­με πιο πά­νω) προ­ω­θούν και προ­σπα­θούν να ε­πι­βάλ­λουν πρό­τυ­πα και τρό­πους ζω­ής. Το πυ­ρο­βό­λο που λέ­γα­με πιο πριν!
Ό­λα αυ­τά τα στοι­χεί­α δια­μορ­φώ­νουν το πρό­τυ­πο ζω­ής του κα­τα­να­λω­τι­σμού που ε­πι­χει­ρεί­ται να ε­πι­βλη­θεί. Εί­ναι το ά­το­μο/ κα­τα­να­λω­τής το ο­ποί­ο ε­ξα­το­μι­κευ­μέ­νο μέ­σα στη μα­ζι­κό­τη­τα έ­χει την «ε­λευ­θε­ρί­α» να ι­κα­νο­ποι­ή­σει τις α­νά­γκες και να «αυ­ξή­σει» την ποιό­τη­τα ζω­ής του νιώ­θο­ντας μο­να­δι­κός, ΚΑ­ΤΑ­ΝΑ­ΛΩ­ΝΟ­ΝΤΑΣ αυ­τό που μα­ζι­κά πα­ρά­γε­ται α­πό τις ε­πι­χει­ρή­σεις (α­γα­θά ή υ­πη­ρε­σί­ες) πριν α­πό αυ­τόν γι’ αυ­τόν. Αυ­τό το μο­ντέ­λο του ευ­δαι­μο­νι­σμού της κα­τα­νά­λω­σης και της ε­λευ­θε­ρί­ας (μό­νο μέ­σω) της α­γο­ράς, προ­ω­θεί­ται με α­νά­λο­γους τρό­πους α­πό πα­ντού, κρά­τος και κε­φά­λαιο, και εί­ναι α­πλό να κα­τα­λά­βου­με το για­τί. Στό­χος εί­ναι να με­τα­τρα­πούν ό­λοι οι άν­θρω­ποι σε πει­θή­νιους κα­τα­να­λω­τές με μο­να­δι­κή ε­λευ­θε­ρί­α την ε­πι­λο­γή προ­ϊ­ό­ντος. Έ­νας τρό­πος ζω­ής που αυ­ξά­νει τα κέρ­δη του κε­φα­λαί­ου και διευ­κο­λύ­νει την ε­πι­βο­λή της κυ­ριαρ­χί­ας α­πό το κρά­τος.
Λί­γο πιο πά­νω, το ΜΚΤ πα­ρο­μοιά­στη­κε μ’ έ­να πυ­ρο­βό­λο! Ά­ρα μι­λά­με για πό­λε­μο! Έ­ναν πό­λε­μο που, ου­σια­στι­κά, έ­χει στό­χο το μυα­λό μας. Θα μπού­με στο παι­χνί­δι τους; Και αν μπού­με, δεν θα πρέ­πει να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με κι ε­μείς τα δι­κά μας πυ­ρο­βό­λα;
Ση­μεί­ω­ση: Τα το­νι­σμέ­να ση­μεί­α έ­χουν παρ­θεί αυ­τού­σια α­πό το βι­βλί­ο «Ει­σα­γω­γή στο Μάρ­κε­τιν­γκ» του Π. Μάλ­λια­ρη, κα­θη­γη­τή στο Πα­νε­πι­στή­μιο Πει­ραιώς. Αν και εί­χα­με πρό­σβα­ση και σε πιο ε­κτε­τα­μέ­νη βι­βλιο­γρα­φί­α, μεί­να­με στον εν λό­γω τύ­πο για­τί θε­ω­ρεί­ται με­γά­λη μού­ρη στον το­μέ­α για την Ελ­λά­δα και έ­χει υ­πάρ­ξει ει­ση­γη­τής σε πολ­λά συ­νέ­δρια. Εί­ναι κά­τι σαν έλ­λη­νας- γκου­ρού του ΜΚΤ και εί­ναι κα­θο­λι­κά α­πο­δε­κτός. Έ­τσι, τα λε­γό­με­νά του α­πο­κτούν μί­α ι­διαί­τε­ρη «α­ντι­κει­με­νι­κό­τη­τα» χρη­σι­μο­ποιού­με­να σαν «ε­πι­χει­ρή­μα­τα»
Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 9, Δεκέμβριος 2002 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου