#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Εμφύλιος στην καρδιά της καπιταλιστικής «διεθνούς»

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Πανόραμα των αντιθέσεων ανάμεσα στις οικονομικές υπερδυ-νάμεις της Δύσης η σύνοδος του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον -Απλή υποσημείωση το θέμα του ελληνικού χρέους.

Μπο­ρεί κα­νείς να το δει και ως υπερ­θέ­α­μα. Αν έχει την υπο­μο­νή -και την πο­λυ­τέ­λεια- να πα­ρα­κο­λου­θή­σει όλη τη ροή πλη­ρο­φο­ριών, δη­λώ­σε­ων, συ­ζη­τή­σε­ων και αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων που εξε­λίσ­σο­νται στην Ουά­σιγ­κτον, στο πλαί­σιο της ετή­σιας συ­νό­δου του ΔΝΤ και της Πα­γκό­σμιας Τρά­πε­ζας, μπο­ρεί και να βρει δια­σκε­δα­στι­κά στοι­χεία. Το show εξε­λίσ­σε­ται σε πολλά πεδία ταυ­τό­χρο­να: το βα­σι­κό είναι η σύ­νο­δος του ΔΝΤ, αλλά υπάρ­χουν και πολλά πα­ράλ­λη­λα γε­γο­νό­τα, όπως η αντί­στοι­χη ετή­σια σύ­νο­δος του IIF, του πα­λιού γνώ­ρι­μου στην Ελ­λά­δα από τον ρόλο του στο PSI Διε­θνούς Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού Ιν­στι­τού­του, ή η σύ­νο­δος των υπουρ­γών Οι­κο­νο­μι­κών του G20, του οποί­ου την προ­ε­δρία ανα­λαμ­βά­νει τον επό­με­νο χρόνο η Γερ­μα­νία.

Το ελ­λη­νι­κό ζή­τη­μα, δη­λα­δή το θέμα της βιω­σι­μό­τη­τας του χρέ­ους και η συμ­με­το­χή του ΔΝΤ στο τρίτο Μνη­μό­νιο είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μια απλή υπο­ση­μεί­ω­ση σ’ αυτό το υπερ­θέ­α­μα. Κα­νείς δεν πε­ρι­μέ­νει σο­βα­ρά, στις ολι­γό­λε­πτες δι­με­ρείς συ­να­ντή­σεις (άλλως, «ξε­πέ­τες») που θα έχει η ελ­λη­νι­κή αντι­προ­σω­πεία μέχρι την Κυ­ρια­κή (με τη Λα­γκάρντ, τον Σόι­μπλε, τον Μο­σκο­βι­σί, τον Σαπέν, τον Πα­ντο­άν και άλ­λους) μπο­ρεί να βγει μια πραγ­μα­τι­κή «εί­δη­ση».

Στιγμιότυπα από τις «εχθροπραξίες»
Ωστό­σο, και όσα έχουν ήδη λε­χθεί δη­μό­σια, κυ­ρί­ως στο πεδίο της αντι­πα­ρά­θε­σης της ηγε­σί­ας...
του ΔΝΤ με τον Γερ­μα­νό υπουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών Β. Σόι­μπλε για το θέμα του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους, πρέ­πει να δια­βα­στούν μέσα στο ευ­ρύ­τε­ρο πλαί­σιο ενός δια­τλα­ντι­κού «εμ­φυ­λί­ου» που έχει ξε­σπά­σει για τις προ­ο­πτι­κές της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μί­ας.

Ας δούμε με­ρι­κές χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές «εχθρο­πρα­ξί­ες»:

Προη­γή­θη­κε το ΔΝΤ με την ετή­σια έκ­θε­σή του για τις αναι­μι­κές προ­ο­πτι­κές της πα­γκό­σμιας ανά­πτυ­ξης - στην οποία, ωστό­σο, έδει­ξε μιαν ανε­ξή­γη­τη εκ πρώ­της όψεως αι­σιο­δο­ξία για την Ελ­λά­δα. Στην έκ­θε­ση αυτή το ΔΝΤ κα­τέ­γρα­ψε μια ασυ­νή­θι­στη ανη­συ­χία για τις αυ­ξα­νό­με­νες ει­σο­δη­μα­τι­κές ανι­σό­τη­τες, κυ­ρί­ως με τη λο­γι­κή ότι αυτές υπο­σκά­πτουν τη ζή­τη­ση και, άρα, δυ­σκο­λεύ­ουν τις προ­ο­πτι­κές ανά­πτυ­ξης.

Προς επίρ­ρω­ση του πα­ρα­πά­νω συ­μπε­ρά­σμα­τος, η Λα­γκάρντ βγαί­νει δη­μό­σια και καλεί τις χώρες με δη­μο­σιο­νο­μι­κό πε­ρι­θώ­ριο να πά­ρουν μέτρα ενί­σχυ­σης της ζή­τη­σης, κα­το­νο­μά­ζο­ντας ιδιαί­τε­ρα τη Γερ­μα­νία, τον Κα­να­δά και την Κορέα. Ο υπαι­νιγ­μός πίσω από την πα­ρό­τρυν­ση είναι ότι, αν δεν το κά­νουν, θα έχουν την ευ­θύ­νη για ένα νέο κύκλο οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης. Κι αυτός ο υπαι­νιγ­μός είναι ταυ­τό­ση­μος με αυτόν που είχε δια­τυ­πώ­σει πρό­σφα­τα ο Ντρά­γκι, όταν κά­λε­σε επί­σης ευ­θέ­ως και ονο­μα­στι­κά τη Γερ­μα­νία, που έχει δη­μο­σιο­νο­μι­κό πε­ρι­θώ­ριο, να ευ­νο­ή­σει αυ­ξή­σεις στους μι­σθούς.

Καμιά αντίρ­ρη­ση ως προς τον κίν­δυ­νο νέας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, απα­ντά­ει ο Σόι­μπλε -πά­ντα στο «θέ­α­τρο» της Ουά­σιγ­κτον-, αλλά να δούμε τι φταί­ει γι’ αυτό. Φταί­ει -είπε ο δρ. Σόι­μπλε- η υπερ­βο­λι­κά χα­λα­ρή νο­μι­σμα­τι­κή πο­λι­τι­κή, δη­λα­δή οι πο­σο­τι­κές χα­λα­ρώ­σεις της FED, της BoJ και, πάνω απ’ όλες, της ΕΚΤ. Η πα­γκό­σμια διό­γκω­ση του χρέ­ους -κρα­τι­κού, ιδιω­τι­κού και επι­χει­ρη­μα­τι­κού- και η νο­μι­σμα­τι­κή χα­λα­ρό­τη­τα πάνε μαζί, είπε ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών, επε­κτεί­νο­ντας μά­λι­στα την ευ­θύ­νη των κε­ντρι­κών τρα­πε­ζών ακόμη και στα προ­βλή­μα­τα των εμπο­ρι­κών τρα­πε­ζών. Συ­μπέ­ρα­σμα: ακόμη και για τα προ­βλή­μα­τα της Deutsche Bank φταί­ει η ΕΚΤ του κ. Ντρά­γκι.

Επει­δή ο δρ. Σόι­μπλε δεν κάνει παι­χνί­δι ποτέ απρο­ε­τοί­μα­στος, είχε φρο­ντί­σει ήδη να δυ­σκο­λέ­ψει το τα­ξί­δι του Ντρά­γκι προς την Ουά­σιγ­κτον, με ένα δη­μο­σί­ευ­μα του Bloomberg που ανα­πα­ρά­χθη­κε διε­θνώς και στο οποίο «ανώ­νυ­μος αξιω­μα­τού­χος της ΕΚΤ» (στοί­χη­μα ότι ήταν Γερ­μα­νός;) προ­α­νήγ­γελ­λε μεί­ω­ση του προ­γράμ­μα­τος QE κατά 10 δισ. το μήνα (από τα 80 δισ.) μέχρι την πε­ρά­τω­σή του το Μάρ­τιο του 2017. Έτσι, ο δια­κρι­τι­κός και φει­δω­λός στις δη­λώ­σεις Μάριο Ντρά­γκι ανα­γκά­στη­κε στην αμε­ρι­κα­νι­κή πρω­τεύ­ου­σα να δια­κη­ρύ­ξει το γνω­στό, ότι η ΕΚΤ θα κάνει ό,τι και για όσο χρεια­στεί, με όλα τα δια­θέ­σι­μα ερ­γα­λεία. «Θα δια­τη­ρή­σου­με το πολύ ση­μα­ντι­κό ύψος της νο­μι­σμα­τι­κής πο­λι­τι­κής έως το τέλος του Μαρ­τί­ου ή πιο μετά, αν απαι­τη­θεί», ήταν η συ­γκε­κρι­μέ­νη απο­στρο­φή με την οποία διέ­ψευ­σε τη γερ­μα­νι­κής προ­έ­λευ­σης διαρ­ροή.

Στον καμβά πρέ­πει να προ­στε­θεί και η θερμή αμε­ρι­κα­νι­κή πα­ρέμ­βα­ση υπέρ της οπτι­κής του ΔΝΤ στην υπε­ρά­σπι­ση της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης ως… μη­χα­νι­σμού μεί­ω­σης της φτώ­χειας. Σ’ ένα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό άρθρο του στον Economist, ενό­ψει της συ­νό­δου του ΔΝΤ, o απερ­χό­με­νος πρό­ε­δρος Ομπά­μα υπο­στη­ρί­ζει ότι «ο προ­στα­τευ­τι­σμός δεν απο­τε­λεί απά­ντη­ση στις ανι­σό­τη­τες που δη­μιουρ­γεί η πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση». Ποια είναι η απά­ντη­ση; Αυτή που έδωσε η Λα­γκάρντ: όσοι έχουν πλε­ο­νά­σμα­τα, ας δια­θέ­σουν ένα μέρος τους υπέρ της ζή­τη­σης κι ας κά­νουν και καμιά δη­μό­σια επέν­δυ­ση, γιατί αλ­λιώς θα κλαί­με όλοι μαζί.

Η Γερμανία παγκόσμιος από-σταθεροποιητής

Από τα συμ­φρα­ζό­με­να προ­κύ­πτει το συ­μπέ­ρα­σμα ότι η στάση της Γερ­μα­νί­ας έχει γίνει πρό­βλη­μα όχι απλώς για την Ευ­ρω­ζώ­νη και την ει­δι­κή πε­ρί­πτω­ση της Ελ­λά­δας, αλλά για το σύ­νο­λο του κα­πι­τα­λι­στι­κού σύ­μπα­ντος. Όχι μόνο γιατί ως ηγε­μών της Ε.Ε. κα­θη­λώ­νει στη στα­σι­μό­τη­τα και ρι­σκά­ρει την απο­σύν­θε­σή της, αλλά και γιατί λει­τουρ­γεί σαν πα­γκό­σμιος απο-στα­θε­ρο­ποι­η­τής σε κάθε επι­μέ­ρους ζή­τη­μα: ακόμη και πίσω από την αδυ­να­μία του ΟΠΕΚ να στη­ρί­ξει την τιμή του πε­τρε­λαί­ου μπο­ρεί να ανα­κα­λύ­ψει κα­νείς τον ει­δι­κό ρόλο της Deutsche Bank στα συμ­βό­λαια πε­τρε­λαί­ου ή τη δι­φο­ρού­με­νη «ρω­σι­κή πο­λι­τι­κή» της γερ­μα­νι­κής ελίτ, που δύ­σκο­λα θα θυ­σιά­σει τις προ­νο­μια­κές σχέ­σεις της με το ρω­σι­κό ενερ­γεια­κό λόμπι.
από το «www.dikaiologitika.gr»

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου