#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

"Non merci!" Μεγάλη αναταραχή λόγω εργασιακού «Μεσαίωνα»!

Σε «Ελντοράντο» ταξικής εκμετάλλευσης παραπέμπει (και) η Γαλλία

Το νομοσχέδιο της υπουργού Εργασίας της Γαλλίας, Μιριάμ Ελ Κομρί, έρχεται να προστεθεί στην ήδη μεγάλη λίστα των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Ολάντ, η οποία συνεχίζει το έργο των προκατόχων της. Δηλαδή, ενός άτυπου γαλλικού «μνημονίου», το οποίο εγκαινιάζεται επί εποχής Σαρκοζί (2010-2011) με τις διαδοχικές μεταρρυθμίσεις στις συντάξεις και συνεχίζεται: Νόμος Μακρόν (που «φιλελευθεροποιεί» όλη την οικονομία και περιορίζει τα συνδικαλιστικά δικαιώματα), συστηματική καταστροφή όλων των δημοσίων υπηρεσιών και κατάρρευση της Κοινωνικής Ασφάλισης (η μόνη εξαίρεση στις περικοπές δημοσίων δαπανών αφορά στις στρατιωτικές δαπάνες και τις δαπάνες «ασφαλείας» ιδιαίτερα μετά τα δυο τρομοκρατικά χτυπήματα), μεταρρυθμίσεις υπέρ των εργοδοτών (πιστώσεις φόρων και κρατικές επιχορηγήσεις ύψους 60 δισ. ευρώ για το έτος 2013-2014 στις επιχειρήσεις για την «προαγωγή της ανταγωνιστικότητας και την δημιουργία θέσεων εργασίας»).
Μην ξεχνάμε επίσης και το πλαίσιο του κράτους «έκτακτης ανάγκης»: Τις ποινικές διώξεις και φυλακίσεις συνδικαλιστών, τη μαζική καταστολή, τον (πλέον «επίσημο») ρατσισμό του κράτους (η στέρηση της ιθαγένειας, με πολύ θολά κριτήρια, είναι πλέον εγγεγραμένη στο γαλλικό Σύνταγμα).
Το πολυνομοσχέδιο έχει πολλές διατάξεις τις οποίες δεν μπορούμε να αναλύσουμε εδώ. Θα περιοριστούμε λοιπόν στα γενικά χαρακτηριστικά του.
Ο νέος νόμος στοχεύει στην αύξηση του χρόνου εργασίας, την ελαστικοποίηση της εργασίας και τη μείωση των απολαβών των εργαζομένων με στόχο την αύξηση των κερδών.
Μερικά παραδείγματα:
  • Αύξηση του ανώτατου ορίου ημερήσιας εργασίας από 10 σε 12 ώρες με απλή συμφωνία εντός της επιχείρησης
  • Αύξηση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας από 44 ώρες σε 46 ώρες για 12 συνεχόμενες βδομάδες,
  • Μείωση των προσαυξήσεων για τις υπερωρίες (οι προσαυξήσεις μειώνονται από 25% και 50% ανάλογα τις ώρες εργασίας και τον κλάδο, σε 10%)
  • Επέκταση του «ημερήσιου ποσού» (forfait journalier) σε όσους εργοδότες το επιθυμούν (οι εργαζόμενοι αμοίβονται με βάση το «’ημερήσιο ποσό»” και όχι με βάση τις ώρες εργασίας αλλά ούτε τις υπερωρίες).
Αλλο παράδειγμα είναι η ρύθμιση του χρόνου εργασίας για 3 χρόνια. Ως τώρα, λόγω του θεσμοθετημένου 35ωρου, οι επιχειρήσεις είχαν δικαίωμα να ρυθμίζουν τον χρόνο εργασίας από τη μια βδομάδα στην άλλη, για να μη πληρώνουν υπερωρίες. Εάν ένας εργαζόμενος δούλευε 40 ώρες μια βδομάδα και την επόμενη βδομάδα δούλευε 30 ώρες, δεν πληρωνόταν με υπερωρίες ούτε του επιτρεπόταν, λόγω αυτού, να πάρει ρεπό. Αυτή τη στιγμή, χωρίς κλαδική ή εταιρική συμφωνία, η ρύθμιση αυτή μπορεί να γίνει μέχρι και για 4 βδομάδες, ενώ με συμφωνία – εταιρική ή κλαδική – η ρύθμιση μπορεί να επιτρέπεται ως και 1 χρόνο. Με τον νόμο Ελ Κομρί, προβλέπεται η δυνατότητα να γίνονται οι ρυθμίσεις για 3 χρόνια.

Μέσα στο γενικότερο πλαίσιο κρίσης, ανεργίας, μείωσης των κοινωνικών δαπανών, ορισμένες διατάξεις θα συμβάλλουν στο να γίνει η αβεβαιότητα και η επισφάλεια στην εργασία και στις συνθήκες διαβίωσης, ο κανόνας. Για παράδειγμα, με τον νέο νόμο το κατώτατο όριο για τις συμβάσεις μερικής απασχόλησης (24 ώρες την βδομάδα) αναιρείται. Οι απολαβές σε αυτό το καθεστώς θα καθιστούν για τους εργαζόμενους αυτούς αδύνατη την εύρεση σπιτιού. Να σημειώσουμε εδώ ότι το 82% των εργαζομένων μερικής απασχόλησης στη Γαλλία είναι γυναίκες.
Επίσης ο νέος νόμος στοχεύει στη περαιτέρω απορρύθμιση μειώνοντας την προστασία του εργαζομένου. Ο ρυθμιστικός ρόλος των επιθεωρητών εργασίας περιορίζεται. Για παράδειγμα, ενώ παλιότερα ο νόμος όριζε πως για οποιαδήποτε αύξηση ημερήσιου ωραρίου χρειάζεται η άδεια του επιθεωρητή εργασίας, στον νέο νόμο δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο. Ο ρόλος του ιατρού εργασίας αλλάζει: Ως τώρα ήταν υπεύθυνος για την υγεία του εργαζομένου με ιδιαίτερο βάρος στη πρόληψη, και για να διατηρήσει ο εργαζόμενος τη θέση του σε περίπτωση προβλημάτων προτείνοντας μέτρα προσαρμογής στη δουλειά του. Ο νέος νόμος αλλάζει την αποστολή του και τώρα είναι υπεύθυνος για τη πιστοποίηση «της ικανότητας του εργαζομένου να ασκήσει οποιαδήποτε από τα υπάρχοντα καθήκοντα εντός της επιχείρησης» και να «διασφαλίσει τη συμβατότητα της υγείας του εργαζόμενου με τη θέση που του έχει ανατεθεί». Πρόκειται σαφώς για επιλογή των εργαζόμενων με βάση την υγεία τους, χωρίς καμία πρόληψη ασφαλών συνθηκών εργασίας.

Εργασιακή «γαλέρα» και άγρια καταστολή

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του νέου νομοσχεδίου είναι η αλλαγή του ρόλου των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συνδικάτων. Καταργείται η εργασιακή νομοθεσία που περιόριζε ως τώρα τον χρόνο εργασίας και τους μισθούς, δηλαδή προστάτευε τον εργαζόμενο από εργοδοτικές καταχρήσεις. Εφόσον οι ρυθμίσεις θα γίνονται εντός κάθε επιχείρησης θα εξαρτώνται από τις εκάστοτε ισορροπίες ισχύος μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων εντός της κάθε επιχείρησης ή κλάδου. Στις επιχειρήσεις όπου ο συσχετισμός δυνάμεων δεν είναι ευνοϊκός για τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα, οι εργαζόμενοι, εκ των πραγμάτων, θα δουλεύουν περισσότερο και με χαμηλότερους μισθούς.
Να σημειώσουμε εδώ πως το νέο νομοσχέδιο προβλέπει τη δυνατότητα οι μέχρι τώρα υποχρεωτικές ετήσιες διαπραγματεύσεις για τους μισθούς, να οργανώνονται πλέον κάθε τρία χρόνια, με κλαδική συμφωνία.
Επίσης ο νέος νόμος εισάγει σοβαρότατες αλλαγές στην μορφή των διαπραγματεύσεων εντός κάθε επιχείρησης. Εως τώρα τα συνδικάτα μπορούσαν να καταγγείλουν μονομερώς μια συμφωνία εντός της επιχείρησης. Σε αυτή τη περίπτωση τα συνδικάτα είχαν 3μηνη προθεσμία πριν την επαναδιαπραγμάτευση, γεγονός που τους επέτρεπε να προετοιμαστούν, να ενημερώσουν και να κινητοποιήσουν τους εργαζομένους. Με τον νέο νόμο, το σύνολο των εταιρικών συμφωνιών ισχύουν έως και 5 χρόνια. Στη συνέχεια η συμφωνία θεωρείται άκυρη και παύει να ισχύει. Η 3μηνη προθεσμία δεν υφίσταται πλέον.
Τέλος με τον νέο νόμο, οι αποφάσεις εντός της κάθε επιχείρησης θα μπορούν να επιβάλλονται με «δημοψήφισμα», ακόμα κι αν δεν συμφωνεί το 70% των εκπροσώπων των εργαζομένων. Μέχρι τώρα, ο νόμος προέβλεπε πως μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία εντός της κάθε επιχείρησης μόνο με τη σύμφωνη γνώμη του 50% των εκπροσώπων των εργαζομένων. Με τον νέο νόμο, όχι μόνο οι συμφωνίες θα μπορούν να επιτευχθούν με τη σύμφωνη γνώμη του 30% των εκπροσώπων, αλλά επίσης, σε περίπτωση διαφωνίας, η διεύθυνση της επιχείρησης θα μπορεί πλέον να επιτελεί συμφωνίες οργανώνοντας «δημοψηφίσματα» των εργαζομένων.
Φυσικά και δεν πρόκειται για «άμεση δημοκρατία»…
Το μέτρο δίνει τη δυνατότητα στους εργοδότες να βάλουν το πιστόλι κατευθείαν στον κρόταφο των εργαζομένων. Όπως έγινε και στη περίπτωση της Air France, θα αρκεί να ρωτήσουν το προσωπικό αν προτιμά να χάσει τη δουλειά του ή να συνεχίσει να δουλεύει, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες εργασίας…
Εν κατακλείδι παρακάμπτεται συνολικά και «δομικά», ο συνδικαλισμός.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου