#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Αυτοκτονία ή δολοφονία;

Αυτοκτονία ή δολοφονία; Πριν λίγες ώρες ένας ακόμα πολίτης ο συγχωριανός μου ο Βασίλης αυτοκτονησε. Αυτοπυροβολήθηκε. Στο σημειωμα του αφησε και 40 ευρώ. Τοσα είχε. Να τα πάρει η γυναικα του να πάει αυριο στο νοσοκομείο να συνεχίσει τη θεραπεία της. Τρία χρόνια απλήρωτος από τον εργολαβο. Δεν μπορούσε να βγει στη σύνταξη απ τα μνημονια. Όλοι μας και κυρίως οι φορείς αν και ξέραμε δεν βοηθησαμε. Ο παπάς του χωριού πριν λίγο καιρό σκόρπισε μαζί με τους χορηγούς χιλιάδες ευρώ για τη γιορτή στη μνήμη του αγίου πορφυριου που ήταν απ το χωριό μου. Κρέμασε λουλούδια ακόμα και στα γενιά του. Αν ένα μικρό ποσό απ αυτά τα λεφτά είχε δοθεί για το Βασίλη ίσως τώρα ήταν ανάμεσα μας. ΕΛΛΑΔΑ: ή χώρα που πληρώνει 7500 γιατρούς στο εσύ,7000 πανεπιστημιακούς και 9500 παπάδες

Αυτά τα λίγα και συγκλονιστικά έγραψε ο Νίκος Λούκας συντετριμμένος και οργισμένος, όπως φαίνεται από τη γραφή, στο χρονολόγιό του.
Αυτά τα χρόνια ζούμε. Τα παρακολουθούμε, συμβαίνουν δίπλα μας κι εμείς, περιστρεφόμαστε … και πάμε σπίτι μας και ήσυχοι κοιμόμαστε.

«Περιστρεφόμαστε…
κι εσύ κι εγώ κι οι άλλοι
περιστρεφόμαστε αναπνέοντας αιθάλη
περιστρεφόμαστε και κοιταζόμαστε
λέμε η ζωή δεν είναι αυτή που ονειρευόμαστε..
λέμε τι κρίμα διαρκώς να σκοτωνόμαστε
και αναλόγως ο καθένας βολευόμαστε
και πάμε σπίτι μας και ήσυχοι κοιμόμαστε
και περιστρεφόμαστε
κι εσύ κι εγώ κι οι άλλοι
κι όμως κοιμόμαστε με ήσυχο κεφάλι.
Περιστρεφόμαστε στου κόσμου την αυλή
κάτω απ την τέντα του γαλάζιου ουρανού μας
κι έχουμε γίνει ο καθένας μια απειλή
μιά απειλή του φουκαρά του διπλανού μας
και κοιταζόμαστε..
λέμε ο κόσμος είναι ζούγκλα ε;
μη γελιόμαστε
κλαίμε λιγάκι όταν κάπως συγκινιόμαστε
στο «δε βαριέσαι»τελικά παραδινόμαστε
και πάμε σπίτι μας και ήσυχοι κοιμόμαστε
και περιστρεφόμαστε και κλαίνε τα πουλιά
στις παρυφές καθώς γυρίζουνε των λόφων
για μας που ήσυχοι αλλάζουμε φιλιά
στην εποχή των περιστρόφων…»
 Στίχοι:  Ηλίας Λυμπερόπουλος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου