#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Ευρωατλαντισμός

Νίκος Μπογιόπουλος
 α) Από το «ανήκομεν εις την Δύσιν» του Καραμανλή μέχρι το «η θέση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. δεν αμφισβητείται» του Τσίπρα, ο ευρωατλαντικός προσανατολισμός έχει δύο άξονες. Ο πρώτος αφορά το αδιατάραχτο των δεσμών της χώρας με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Ο δεύτερος αναφέρεται στην ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

β) Ο μεν ατλαντισμός εξουθένωσε τη χώρα οικονομικά μέσω των στρατιωτικών δαπανών, τη δε σημερινή οικονομική φυσιογνωμία της Ελλάδας τη διαμόρφωσε η συμμετοχή στη λεγάμενη «ενωμένη Ευρώπη».
Οσο για τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας -όπως προκύπτει με αφορμή και το προσφυγικό-τίθενται διαρκώς στην προκρούστεια κλίνη αυτών των «συμμαχικών» και «εταιρικών» σχέσεων.

γ) Τόσο η οικονομία της Ελλάδας (με όσες ιδιαίτερες στρεβλώσεις κι αν υπάρχουν), όσο και η πορεία των λεγόμενων «εθνικών θεμάτων» της αποτελούν προϊόν αυτής της μεταπολιτευτικής προσαρμογής της χώρας στις ευρω- ενωσιακές και ευρωατλαντικές δομές.

δ) Παραμένοντας σε αυτό το πλαίσιο, η χώρα δεν βοηθιέται από «εταίρους» και «συμμάχους» για να ξεπεράσει την κρίση της. Μετατρέπεται σε εργαλείο για να ξεπεράσουν οι «εταίροι» τη δική τους κρίση και να ενισχύσουν οι «σύμμαχοι» τις δικές τους γεωστρατηγικές επιδιώξεις.
Συνεπώς, ο ελληνικός λαός πληρώνει διπλά: Και το κόστος της ελληνικής κρίσης, αλλά και ένα μέρος του κόστους της κρίσης και των επιδιώξεων των «φίλων» της Ελλάδας. Συμπέρασμα: Η ελληνική κρίση, μεταξύ άλλων, αποδεικνύει το ζημιογόνο της ευρωατλαντικής στρατηγικής.

Που, φυσικά, όσο το παρόν πολιτικό σύστημα παραμένει κυρίαρχο, θα συνεχίζεται με ευλάβεια.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου