#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Το…”θαύμα” του δεξιού “ευρωσκεπτικισμού”

του Διονύση Ελευθεράτου
Τα πολωνικά δημόσια ΜΜΕ, η ΕΕ που θυμάται το «κράτους δικαίου» και μια αντιδιαστολή με την ΕΡΤ, το 2013
Παρακαλούμε, συγκινηθείτε! Ω, ναι, τις «δημοκρατικές αξίες» θυμάται η ΕΕ. Τις συνοψίζει σε συνέντευξη του επιτρόπου Γκ. Έτινγκεν στην Frankfurter Allgemeine Zeitung και τις πετά στα μούτρα της πολωνικής κυβέρνησης του δεξιότατου κόμμα­τος «Νόμος και Δικαιοσύνη»… «Πολλά συνηγο­ρούν, ώστε να ενεργοποιήσουμε τον «μηχα­νισμό κράτους δικαίου» και να θέσουμε τη Βαρσοβία υπό επιτήρηση», προειδοποίησε ο επίτροπος. Η αφορμή: Το κοινοβούλιο της Πολωνίας ενέκρινε σχέδιο νόμου που θέτει τα δημόσια μέσα ενημέρωσης υπό ασφυ­κτικό κυβερνητικό έλεγχο.
Ο μηχανισμός «εποπτείας για την τήρηση του κράτους δι­καίου», προβλέπεται από το 2014, ως ασπί­δα των «αξιών της ΕΕ». Εάν μία χώρα τεθεί υπό τέτοια εποπτεία, θεωρητικώς μπορεί να τιμωρηθεί έως και με στέρηση του δικαιώ­ματος ψήφου στην ΕΕ. Αυτό έως τώρα, βε­βαίως, δεν έχει συμβεί. Διδακτικό βρίσκουμε αυτό το -άγνωστης διάρκειας- τρίξιμο οδό­ντων» των Βρυξελλών προς τη Βαρσοβία… Μά­θημα πρώτο: Για να ανακτήσει η εκλαμπρότατη ΕΕ τα φημισμένα… δημοκρατικότατα ανακλαστι­κά της, θα πρέπει να την τσιμπήσει κάποια μύγα, εν προκειμένω ο πολωνικός δεξιός κυβερνητικός «ευρωσκεπτικισμός». Η ανελευθερία άνευ «ευρω­σκεπτικισμού», όπως θα δούμε στη συνέχεια, συ­χνά συνιστά λόγο να ευφραίνεται το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, όχι να ανησυχεί.
Μάθημα δεύτερο: Εάν επενεργεί και η εκτίμη­ση, ότι καλό είναι να νιώθει η Βαρσοβία πιέσεις, που ίσως την κάνουν να «μαλακώσει» κάπως στο προσφυγικό, τότε ισχυροποιείται ο κίνητρο για την ΕΕ να… θυμηθεί τις «αξίες» της.
Με ποιο σημείο αναφοράς να αρχίσουμε το φρεσκάρισμα της μνήμης; Τα «κατά τόπο», δηλα­δή την Πολωνία και κατ’ επέκταση την Ανατολική Ευρώπη; Τα «καθ’ ύλη», δηλαδή τα των δημόσι­ων μέσων ενημέρωσης; Ας αρχίσουμε από το γε­ωγραφικό προσδιορισμό: Έως τώρα η ΕΕ δεν δι­έγνωσε καμία σημαντική παραβίαση των «δημο­κρατικών αξιών» στον πολυποίκιλο νέο- μακαρθι­σμό, με τον οποίον αντιμετωπίζονται, διώκονται ή και απαγορεύεται να δρουν κομμουνιστές και αρι­στεροί σε χώρες της Αν. Ευρώπης και της Βαλτι­κής. Αντιθέτως, όλα αυτά συνιστούν μια κάπως «προχωρημένη» πρακτική εφαρμογή της θεωρίας των «εγκληματικών δυο άκρων», επίσημου δόγ­ματος της ΕΕ. Ως προς τα «καθ’ ύλη»: Χρειάζε­ται άραγε να αντιπαραβάλουμε στην ένταση των αντιδράσεων, τις οποίες προκαλεί στις Βρυξέλλες η σχετική με τα δημόσια μέσα ενημέρωσης μεθό­δευση των κυβερνώντων δεξιών «ευρωσκεπτικι­στών» της Πολωνίας, με όσα είπαν ή δεν είπαν τα κονκλάβια της ΕΕ τον Ιούνιο του 2013, όταν οι «ευρωπαϊστές» Σαμαρά – Βενιζέλου έβαζαν κο­τζάμ λουκέτο στην ΕΡΤ;
Και να πει κανείς ότι οι Σαμαροβενιζέλοι ομο­λογούσαν, τότε, τα κίνητρά τους με τρόπο περισ­σότερο διακριτικό και «διπλωματικό», απ’ όσο οι Πολωνοί δεξιοί… Κάθε άλλο. Στα «μεσαία διαζώ­ματα», μάλιστα, των κομματικών «πυραμίδων», η ειλικρίνεια περίσσευε. Η ΕΡΤ έκλεισε, διότι οι δη­μοσιογράφοι κι οι τεχνικοί «έδειξαν πως με κανέ­ναν τρόπο δεν ήθελαν να υποστηρίξουν τη νόμι­μη κυβερνητική προσπάθεια», είχε πει ανερυθρί­αστα ο πρόεδρος της ΝΟΔΕ Καβάλας της ΝΔ, Κώστας Ευθυμιάδης. Ο σκοπός ήταν ιερός. Σιγά μην αποδεικνύονταν ανόσια τα ιερατεία των Βρυ­ξελλών κι εξεγείρονταν…
Παραθέτουμε ενδεικτικά «θαύματα» μιας δε­καετίας, κινούμενοι από το εγγύτερο προς το μα­κρινότερο παρελθόν. «Θαύματα» που συνίστα­νται στην «ικανότητα» της ΕΕ να ανησυχεί σφό­δρα για τις «δημοκρατικές αξίες» και το «κράτος δικαίου» και ταυτοχρόνως να χρεώνεται τα παρα­κάτω, δια της πρακτικής ή δια της απραξίας της…
«Θαύμα 1»: Μαζί με το ΔΝΤ, έκανε τον μι­σό πλανήτη να σχολιάζει «this is a coup», τον πε­ρασμένο Ιούλιο, επιβάλλοντας στην Ελλάδα ένα πρόγραμμα «φρικαλεοτήτων», κατά το σχόλιο του Spiegel. Νωρίτερα, είχε στην ουσία διακηρύξει ότι η έκφραση της λαϊκής βούλησης σε μια χώρα, εν προκειμένω στην Ελλάδα, παρουσίαζε έντονο… ακαδημαϊκό ενδιαφέρον.
«Θαύμα 2»: Ατάραχη άκουγε τον Β. Σόιμπλε να κάνει κοτζάμ Γαλλία (!) ρεζίλι, έναν ξανθό Απρίλη (2015). Ο Γερμανός όχι μόνο χαρακτή­ρισε το κοινοβούλιο της χώρας ως εμπόδιο στη θέσπιση των «αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας», αλλά εξέφρασε και ειρωνικότα­τη …κατανόηση για τους οικονομικούς επιτελείς του Παρισιού, που ήταν υποχρεωμένοι να συμ­βιβαστούν με την ιδέα πως υπάρχει ακόμη (κάτι σαν) αστική δημοκρατία…
«Θαύμα 3»: Ανοίγει σαμπάνιες όταν κατορθώ­νει να εξοβελίσει από τους πρωθυπουργικούς θώ­κους εκλεγμένους πολιτικούς και να τοποθετήσει τραπεζίτες, σαν τον Μόντι και τον Παπαδήμο. Ού­τως εχόντων των πραγμάτων, για αυτήν δεν απο­τελεί -φυσικά- καν πταίσμα η πρακτική της δια­κυβέρνησης με διαδοχικές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Διότι την «ευελιξία» δεν την χρει­άζεται μόνο η αγορά εργασίας. «Ευελιξία» χρει­άζεται και η πολιτική «της αγοράς» και της αγο­ραίας «δημοκρατίας».
«Θαύμα 4»: Ουδόλως χαλάει η ζαχαρένια της, κάθε φορά που σε χώρες της Ευρώπης απαγο­ρεύονται «ενοχλητικές» διαδηλώσεις. Κι αν κατά την πρόσφατη COP21 για την κλιματική αλλαγή που έγινε στο Παρίσι στον απόηχο των επιθέσεων του ISIS προβλήθηκε η κατάσταση εκτάκτου ανά­γκης ως «δικαιολόγηση» της απαγόρευσης συ­γκεντρώσεων, όπως και των «προληπτικών» συλ­λήψεων 289 ακτιβιστών (οι οποίοι είχαν με τους τζιχανιστές τόση σχέση, όση και οι Motorhead με τον Μητροπολίτη Άνθιμο), σε πλείστες άλλες περιπτώσεις ουδέν τέτοιο πρόσχημα νοείται. Λό­γου χάρη, το 2014 απαγορεύτηκαν στη Γαλλία δι­αδηλώσεις καταδίκης της ισραηλινής στρατιωτι­κής επιδρομής στη Λωρίδα της Γάζας, καθώς και της συνακόλουθης μαζικής εξόντωσης αμάχων, αλλά η ΕΕ κανένα μεμπτό δεν είδε.
«Θαύμα 5»: Από την άνοιξη του 2014 και εντεύθεν «δεν βλέπει» ανατριχιαστικά στοι­χεία στον βίο και την πολιτεία της ουκρανι­κής κυβέρνησης, «ψυχή» της οποίας είναι ο νεοναζιστικός «Δεξιός Τομέας». Διότι για την ΕΕ τα «άκρα είναι εγκληματικά», εκτός ορι­σμένων, «ωφέλιμων», που γίνονται ανεκτά…
«Θαύμα 6»: Δεν ενοχλήθηκε, όταν η δικα­στική εξουσία της Ισπανίας έθετε το ένα αρι­στερό κόμμα μετά το άλλο εκτός νόμου στη Χώρα των Βάσκων, με αποτέλεσμα να απο­κλειστούν από τις εκλογές της 1ης Μαρτίου 2009 πολιτικοί σχηματισμοί που αντιπροσώ­πευαν τουλάχιστον το 10 – 15% του εκλογι­κού σώματος. Δεν είδε καμία διατάραξη της «δη­μοκρατικής τάξης», ούτε καν όταν – τον Σεπτέμ­βριο του 2008 – τέθηκε εκτός νόμου το ιστορικό αριστερό κόμμα της Βασκικής Εθνικής Δράσης, το ΑΝV, στο οποίο πρόσκεινταν 42 δήμαρχοι και περίπου 500 δημοτικοί σύμβουλοι (κατασχέθηκε μάλιστα και η περιουσία του)!
Ούτε έκρινε η ΕΕ ότι «αγκομαχούσε» το «κρά­τος δικαίου», όταν σύρονταν στα δικαστήρια και τις φυλακές δεκάδες Βάσκοι αυτονομιστές, αλλά και δημοσιογράφοι, με διαδικασίες που δεν εί­χαν και πολλά να ζηλέψουν από τα ήθη των δι­κτατοριών της Λατινικής Αμερικής, σε παλιότε­ρες εποχές.
«Θαύμα 7»: Το 2005 μερίμνησε ώστε να μα­ταιωθούν άρον – άρον όλα τα προγραμματισμέ­να ανά την Ευρώπη δημοψηφίσματα για το Ευ­ρωσύνταγμα, μόλις υπερίσχυσε το «Όχι» σε Γαλ­λία και Ολλανδία.
Τα «θαύματα» δεν θα ήταν επτά, αλλά 70 ή και 700, εάν προεκτείναμε τη σταχυολόγηση σε παλαιότερες εποχές. Ομοίως, εάν την επεκτείνα­με σε θέματα διεθνούς δικαίου και ανθρωπιστι­κών αξιών, οπότε θα «πιάναμε» και τα νέο- αποι­κιοκρατικά ήθη, τις επεμβάσεις σε τρίτες χώρες ή και τη διάλυσή τους, το προσφυγικό (προτού καταφθάσει η κλάψα για την άνοδο της Λεπέν…).
Επίσης, εάν εστιάζαμε σε επί μέρους κωμι­κοτραγικά «κλέη», που τυχόν αφορούσαν πχ τη Ρωσία, θα μνημονεύονταν επί δεκαετίες στη Δύ­ση. Ενδεικτικά, υπενθυμίζουμε ότι κατά την επο­χή της επιδρομής στο Ιράκ, στην Αγγλία βρέθη­κε στο γραφείο κάποιου ανακριτή ο άτυχος Χα­ράζ Μαν. Τι τον καθιστούσε ύποπτο, πέραν του σκούρου χρώματος του δέρματός του; Το γεγο­νός ότι ζήτησε από έναν οδηγό ταξί να δυναμώσει την ένταση του ραδιοφώνου, την ώρα που ακου­γόταν το «London Calling» των Clash!
«Λεπτομέρειες»… Τώρα η ΕΕ «θυμώνει» με την Βαρσοβία, οπότε – επαναλαμβάνουμε- αφή­στε ένα δάκρυ συγκίνησης να κυλήσει. Αν πά­λι δεν πεισθήκατε, αφήστε κάποιο σιχτίρισμα να αντηχήσει. Απολύτως το αξίζει η ΕΕ…
ΠΡΙΝ
 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου