#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Ο "πολιτισμός" της παρακμιακής "αριστεράς"...

Υπογραμμίζαμε πριν από 20 ημέρες στο άρθρο:
«Ζωή: Βρίσκεται πολύ μακριά από τη Θεωρία και την Πράξη της Αριστεράς…»:
«Το μικροαστικό ΠΑΣΟΚ ήταν το προϊόν των εκρηκτικών κοινωνικών εντάσεων και ζυμώσεων, δηλαδή προϊόν των τάσεων ΑΝΟΔΟΥ της Ιστορίας, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κυβερνητικό προϊόν μιας τραγικής ΚΑΘΟΔΟΥ της Ιστορίας, το προϊόν της μικροαστικής απογοήτευσης (όχι ακόμα απελπισίας) και ΠΑΡΑΚΜΗΣ…
Γι αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα, συμπυκνώνει ΟΛΑ τα χαρακτηριστικά της μικροαστικής παρακμής,
όλα τα χαρακτηριστικά των κοινωνικών, πολιτικών και ηθικών διαστροφών. Τα στοιχεία του αστικού παρακμασμένου ατομικισμού στο ΣΥΡΙΖΑ παίρνουν αυθάδεις και μοχθηρές μορφές».

Gute Nacht Herr Tsipras

Πηγή: Δημήτρης Ουλής «Δρόμος  της Αριστεράς»
Η Ευρώπη πιέζει όπως ο πύθωνας το θύμα του. Η Ευρώπη δεν επιδιώκει τη συμφωνία, αλλά τον παραδειγματισμό. Η Ευρώπη εξωθεί τα πράγματα στα άκρα. Και η ελληνική πλευρά, μάνα κουράγιο, μάχεται υπέρ Βωμών και εστιών. Η Ευρώπη είναι οι «κακοί». Η ελληνική πλευρά είναι «οι καλοί» (ή, έστω, οι «λιγότερο κακοί»). Και δώσε παρασκήνιο, ίντριγκα, φημολογίες.

Το θέαμα της πληροφορίας

του Περικλή Κοροβέση
Αυτό που λέμε «έξω», όχι πάντοτε με καλή έννοια, είναι ένας βαθύτατος κοινωνικός θεσμός, με πανίσχυρες ιστορικές ρίζες, που κατά τη φτωχή μου άποψη θεμελίωσε τον πολιτισμό της Μεσογείου - και όχι μόνο. Σε αντίθεση με τις χώρες του Βορρά, όπου ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκεται κλεισμένος μέσα για να προφυλαχθεί από τις απάνθρωπες καιρικές συνθήκες, οι χώρες του έξω θεωρούσαν το έξω σαν το σπίτι τους. Να είναι τυχαίο άραγε πως ό,τι έχει διασωθεί από την αρχαία Ελλάδα είναι δημόσιοι χώροι; Θέατρα, ναοί, νεκροταφεία ή αγάλματα που δεν ανήκαν σε καμία ιδιωτική συλλογή. Υπάρχει έστω και ένα μέγαρο πλουσίου από την αρχαία Ελλάδα (δεν μιλάω για τα ρωμαϊκά μνημεία) που να μας έχουν μείνει κάποια κατάλοιπα επισκέψιμα; Από ό, τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, τα καταλύματα των προγόνων μας ήταν ευτελείς κατασκευές, γιατί επικρατούσε το κοινό. Αυτό που τους χωρούσε όλους.

ΕΤΣΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ


Ξέρετε πως ήταν η κατάσταση την εποχή του μεσοπολέμου; Μερικά χρόνια πριν το ξέσπασμα του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου;

Στη Γερμανία, από τους 8.000 αποφοίτους των τεχνικών σχολών και των πανεπιστημίων το έτος 1931 – 1932, μόνο 1.000 βρήκαν εργασία στην ειδικότητά τους. Από τους 22.000 δασκάλους που ολοκλήρωσαν την εκπαίδευσή τους το έτος 1931 – 1932, μόνο 990 βρήκαν θέσεις εργασίας. Οι μηχανικοί είχαν καταντήσει απλοί μεροκαματιάρηδες, ενώ από τους αποφοίτους των τεχνικών σχολών μηχανικής μόνο το ένα πέμπτο κατάφερε να βρει δουλειά. Το 1932 45.000 απόφοιτοι ήταν άνεργοι και ελλείψει διορθωτικών μέτρων, ως το 1935 είχαν ανέρθει σε 105.000!

Η καθολική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας και της οικονομικής πολιτικής της Ελλάδας

Γιώργος Κασιμάτης, «Το απάνθρωπο καθεστώς δανεισμού της Ελλάδας» [έκδοση Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ, 2014, σελίδες 81-96].
α. Ο όρος δέσμευσης του συνόλου της δημόσιας περιουσίας.Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 4 § 2 της από 8.5.2010 «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης» μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των άλλων δεκαέξι χωρών της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ, ολόκληρη η κινητή και ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου είναι δεσμευμένη για την εξυπηρέτηση του δανείου και όσο αυτό υπάρχει. Συνεπώς, η αποδέσμευση αυτή της δημόσιας περιουσίας δεν είναι ορατή, αφού δεν είναι ορατή η αποδέσμευση της χώρας μας από το χρέος της, το οποίο σήμερα έχει καταστεί «επαχθές» και «μη βιώσιμο». Οι διατάξεις του εν λόγω όρου απαγορεύουν στην Ελλάδα να διασφαλίσει άλλο δανειστή με ενέχυρο, υποθήκη ή άλλου είδους εγγύηση, ώστε να αποκτήσει εκείνος προτεραιότητα απέναντι σ’ αυτούς, οποιαδήποτε δε αξιοποίηση περιουσιακού στοιχείου (στην αξιοποίηση περιλαμβάνεται και η πώληση) επιτρέπεται, στην πραγματικότητα, μόνο εφόσον εξυπηρετεί τα ευρύτερα συμφέροντα των δανειστών και μόνο με την έγκριση τους.