#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Η κοινωνία επαναστήνει αξίες και σχέσεις

Του Γιάννη Μακριδάκη
Σήμερα κατέβηκα μια σύντομη βόλτα στην πόλη και ήταν η πρώτη φορά κατά τα τελευταία 5 χρόνια, που γύρισα στο χωριό ευχαριστημένος. Πολύ ευχαριστημένος μπορώ να πω.

Η διάθεση ανασυγκρότησης, αξιολόγησης, αυτοκριτικής, επανεκτίμησης και επανεκκίνησης, που αναπόφευκτα έρχεται στους ανθρώπους κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών του έτους, μας κάνει όλους πιο γλυκούς, πιο ανθρώπινους.
Επίσης οι εκπεφρασμένες ξεκάθαρες απόψεις και η απόλυτη προσήλωση στις αξίες και όχι στην ευτέλεια, είναι στάση ζωής που αποδεικνύεται πολύτιμη κρησάρα, η οποία προφυλάσσει από τις άσκοπες και ψυχοφθόρες συναναστροφές.
Συνάντησα λοιπόν αρκετούς νεώτερους, συνομίληκους και παλαιότερους ανθρώπους και ανταλλάξαμε, χαμόγελα ειλικρινά, ευγένεια ψυχής, κατανόηση, εκτίμηση, σεβασμό και κουβέντες μεστές και τίμιες.

Ο Γ. μου έδωσε ένα βιβλίο του που μόλις εξέδωσε με ιστορίες και φωτογραφίες ανθρώπων του χωριού του, η Μ. με αγγάλιασε και με φίλησε τόσο αυθόρμητα και όμορφα μες στη μέση της αγοράς, μου είπε για τον μπαμπά της που ασχολείται με τη γη, ο Β. με συντρόφεψε με χιούμορ καθ’όλη την ώρα που περίμενα σε μιαν ουρά ενώ αυτός δεν είχε λόγο να βρίσκεται εκεί, ο Π. εξ Αθηνών αφιχθείς μου είχε έναν καλό λόγο να μου μεταφέρει για τα βιβλία μου που διαβάζουν κάποιοι συνάδελφοί του και του το είπαν μόλις άκουσαν ότι θα έρθει στο νησί, ο Γ. μου πρόσφερε μερικές ρίζες από μια τοπική ποικιλία ροζ τοπιναμπουρ, το λεγόμενο κολοκάσι εδώ, αλλά που δεν είναι το κολοκάσι το κανονικό, ο Δ. με φώναξε με ενθουσιασμό από μακριά για να μου πει ότι άρχισε να ασχολείται με τα μελίσσια και είναι ευτυχισμένος, με την Ν. αγγαλιαστήκαμε και συγχωρέσαμε σε μια στιγμή ο ένας τον άλλον για λόγια κριτικά και κάποια πικρά που προέκυψαν εξαιτίας της τοπικής πολιτικής πραγματικότητας της στα πλαίσια της δήθεν, όπως αποδείχτηκε, αριστεράς, ο Μ., συμμαθητής μου και διευθυντής δημοτικού σχολείου μού δήλωσε την επιθυμία του να δουλέψουμε στη γη με τα παιδιά από το νέο έτος, βάζοντας στόχο την αλλαγή της καταναλωτικής παιδείας.

Ήταν ένα υπέροχο πρωινό στην πόλη σήμερα, λόγω των υπέροχων συναντήσεων με ανθρώπους που όλοι μας, ο καθένας με τον τρόπο του και με τις δυνάμεις του, έχουμε ξεκινήσει την επανάστηση των αξιών μας, δημιουργώντας νέες δυναμικές και τάσεις στην κοινωνία μας.

ΥΓ.
Ο δρόμος μου διασταυρώθηκε και με τον τοπικό βολευτή του Σύριζα, ο οποίος εισέπραξε το βλέμμα μου το περιφρονητικό και δεν τόλμησε καν να με κοιτάξει στα μάτια, πόσω μάλλον να μου μιλήσει. Η εμφάνισή του στον δρόμο μου, ανάμεσα σε όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους που συνάντησα σήμερα, μου φάνηκε ως τρανή απόδειξη του πόσο ασυνείδητοι και παρωχημένοι είναι όλοι αυτοί οι αναξιοπρεπείς, θλιβεροί και ποταποί τύποι, που ανέκαθεν περνιούνταν για σπουδαίοι και δεν κάνουν τίποτε άλλο στη ζωή τους από το να ικανοποιούν τη ματαιοδοξία και τα φτηνά προσωπικά τους συμφέροντα μέσω και της πολιτικής.

Σημείωση ιστολογίου: Να που δεν χάθηκαν όλα!...νάσαι σίγουρος Γιάννη μου πως τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού και είναι ΠΟΛΛΟΙ!!!
Νάσαι καλά ...
 

1 σχόλιο :

  1. Καλέ μου Γιάννη
    Τι σύμπτωση!!! Κι εγώ σήμερα ξαναείδα κατάματα τον πόνο της αγάπης. Η λήθη κυριαρχεί, τα ψεύτικα αντίδοτα της ευμάρειας ως ευτυχίας μας νεκρώνουν. Ας δούμε τον άλλο (φίλο, συγγενή, ξένο) με αγάπη , με το ρίσκο του πόνου του χωρισμού ή ακόμα και της απόρριψης. Θα αισθανθούμε τότε πάλι πλήρεις από πόνο και αγάπη. Γιατί ας μη γελιόμαστε. Το γνήσιο δάκρυ του πόνου της αγάπης είναι το πολυτιμότερο διαμάντι της αληθινής ζωής.
    Συγνώμη για το θάρρος της παρέμβασης μου αλλά σήμερα ξαναβρήκα τον χαμένο εαυτό μου και έτυχε να διαβάσω την ωραία ανάρτησή σου. Ο Στελάρας που άκουγα σήμερα στο κουτούκι που βγήκα με φίλους τραγουδά τώρα που σου γράφω το "υπάρχουν και καλά παιδιά". Δεν μπορεί όλα να είναι τυχαία ρε φίλε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή