#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Τα «Όχι» που πρέπει πάλι να ακουστούν!

Editorial του Δρόμου
Πολλοί αναρωτιούνται γιατί στη χώρα μας γιορτάζεται η επέτειος από την ιταλική εισβολή και όχι αυτή της απελευθέρωσης από τους κατακτητές, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες. Η εξήγηση δεν είναι τόσο δύσκολη. Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου κατοχυρώθηκε ήδη στα χρόνια της Κατοχής από το ίδιο το αντιστασιακό κίνημα των Ελλήνων. Ήδη από το 1941, το ΕΑΜ που μόλις είχε ιδρυθεί κάλεσε το λαό σε εκδηλώσεις αντίστασης.

Ο Γ. Τρικαλινός, ένας κομμουνιστής φοιτητής, περιέγραφε έτσι την πρώτη επέτειο της ιταλικής εισβολής:

Η μαντάμ του Τραπεζίτη και οι… δελφίνοι της!

Οι κυρίες των κυρίων μας έχουν ζώσει για τα καλά. Καθεμιά τους διεκδικεί κι απόνα τίτλο,  που θα της προσδώσει ένα φιλολαϊκό προφίλ και στην καλύτερη περίπτωση θα της εξασφαλίσει μια γωνίτσα στο διεθνές τζετ σετ των σελέμπριτις.
Είναι για γέλια και για κλάματα η ιστορία και το τι τίτλους εφευρίσκουν μπας κι αναδειχθούν. Ας πούμε, υπάρχει ακόμα και η κυρία…Φερ Πλέι !!!
Όλα αυτά, βέβαια,  αγγίζουν το όριο της γραφικότητας,  όταν συμβαίνουν μεταξύ τους και δεν μας ακουμπάνε. Από τη στιγμή όμως που παρεμβαίνουν σε καίριους τομείς, άστα να πάνε στο διάολο!

Λένιν ή Μπερνστάιν;

του Βασίλη Λιόση
Ο τίτλος-δίλημμα ανήκει σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο «Έθνος» στις 20/10 και γράφτηκε από το Θανάση Τσεκούρα (ΘΤ).

Ο ΘΤ ισχυρίζεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι φορέας μιας μεσσιανικής αντίληψης, την οποία κουβαλά η Αριστερά από τα σπλάχνα του προηγούμενου αιώνα και με βάση την οποία αρκεί η Αριστερά να αναλάβει την εξουσία ώστε ο κόσμος να αλλάξει.

Ωστόσο, όπως ισχυρίζεται ο αρθρογράφος, ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να διορθώσει την κατάσταση. Πώς; Διαπιστώνοντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί μόνος του και πως οι λύσεις δε δίνονται εύκολα και γρήγορα.

Περί Αβέλτερων


Μετά από τόσους μήνες που, σιγά και βασανιστικά, γίνανε χρόνια, χρόνια που τα περάσαμε ακούγοντας αυτούς τους βλαπτικούς ανθρώπους που συνιστούν το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας να αερολογούν γύρω από την μείωση του δημόσιου τομέα και την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, το σημαντικότερο επεισόδιο του σουξεδιάρικου αυτού σίριαλ του «Ανθρωποκυνηγητού», ήταν εκείνο το επεισόδιο με τους φωστήρες που μας κυβερνούν να γελοιοποιούνται, ρεζιλεύοντας μαζί κι ολόκληρη την Ελλάδα με το περίφημο μαύρο στην ΕΡΤ που τάραξε όλη την Ευρώπη και προξένησε μόνο απαξιωτικά πρωτοσέλιδα στον διεθνή Τύπο!

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αγορές: Η τελευταία προειδοποίηση...

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
 Η πρόσφατη επίθεση των «αγορών» κατά της Ελλάδας απευθυνόταν κατ’ αρχήν στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Πιθανώς εντασσόταν επίσης σε αρχή εφαρμογής σχεδίου μαζικής επιρροής των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα. Η Ελλάδα παραμένει το κατεξοχήν πειραματόζωο, «πρωτοπορία» στην επιχειρούμενη «αναίμακτη», με οικονομικές μεθόδους, κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας, του δημοκρατικά οργανωμένου «έθνους-κράτους» (μοναδικού πλαισίου εντός του οποίου ασκείται σήμερα κάποια κορφή δημοκρατίας, έχει δηλαδή ο λαός μια πολύ
περιορισμένη δυνατότητα να επηρεάζει τις τύχες του). (1)

Πάρε τα δύο σου κράτη και βάλε τα εκεί που ξέρεις!

Με τον Σενέρ Λεβέντ
 Πώς μας κοροϊδεύουν, πώς μας προσβάλλουν. Και κανείς από εμάς δεν βγαίνει να τους βάλει στη θέση τους. Όλοι χάβουν και χωνεύουν ό,τι ρίχνεται στο χοντρό τους έντερο. Ο άνθρωπος θεωρεί τσιφλίκι του το μέρος αυτό. Περιουσία του πατέρα του. «Αν θέλετε να συζητήσουμε το σενάριο δύο κρατών», λέει ο Νταβούτογλου στους Ελληνοκύπριους. Δηλαδή, ο νότος είναι δικός σας και ο βορράς δικός μας.

Τους απευθύνει έκκληση λέγοντας «αν σκέφτεστε με αυτό τον τρόπο, ελάτε στο τραπέζι να καθίσουμε και να συμφωνήσουμε». Ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο γιος του Νταβούτ, ο κύριος Αχμέτ. Από πού είναι; Από την Τουρκία.

Η Ουκρανία όπως την αγάπησα δεν υπάρχει πια!

Το έβλεπα από χρόνο σε χρόνο να χτίζεται με φορτηγά, εργάτες και γερανούς. Ξαφνικά, σε ένα από τα περασμένα ταξίδια μου, είδα το λεωφορείο, που μας παρέλαβε από το αεροπλάνο, να μας πηγαίνει προς ένα υπερφωτισμένο νέο κτήριο που ήταν εντυπωσιακό εξωτερικά και στο εσωτερικό του όλα γυάλιζαν, καινούργια. Ένα state-of-the art, που θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι, κτήριο που αντικαθιστούσε το παλιό σοβιετικού τύπου γκρι οικοδόμημα με τις κοφτές κλήσεις, τις ψηλοτάβανες αίθουσες που κατά κανόνα ήταν διακοσμημένες με μεγάλες ανάγλυφες αναπαραστάσεις και ψηφιδωτά και μερικά ακόμα έχουν τουαλέτες αλά-τούρκα. Τώρα, αυτοματισμοί παντού, πελώριες τζαμαρίες, μοντέρνα επίπλωση για ένα αεροδρόμιο που φέρει το όνομα του μεγάλου μουσουργού Σεργκέι Προκόφιεφ, που είναι γέννημα της περιοχής, και αποτελεί την πόρτα εισόδου όχι μόνο στην πόλη των πιο ισχυρών, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, ολιγαρχών της Ουκρανίας, αλλά και σε ολόκληρη την περιφέρεια του Ντονιέτσκ.

Κείμενο των Δ. Κουφοντίνα και Κ. Γουρνά

Οταν στο τέλος του καλοκαιριού το πολιτικό προσωπικό της συγκυβέρνησης, με τους γνωστούς παραληρηματικούς ακροδεξιούς, αποδοκίμαζε τη στάση της Αργεντινής στη διαμάχη της με βορειοαμερικάνικο fund, νομιμοποιούσε ουσιαστικά τη δυνατότητα αυτών των αρπακτικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων να επιβάλλονται στις εθνικές οικονομίες και να καθορίζουν τις τύχες των λαών. Υστερα από δύο μήνες ήρθε η ώρα να υποστούν οι ίδιοι έναν αντίστοιχο εκβιασμό, όταν τέτοια funds, που διακρατούν τίτλους και ομόλογα, προκάλεσαν την κατρακύλα του Χρηματιστηρίου και την άνοδο των περιθωρίων επιτοκίου των δεκαετών ΟΕΔ. Χρειάστηκαν μονάχα λίγες ώρες για να εγκαταλείψουν σαν βρεγμένες γάτες τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους για αποδέσμευση από το ΔΝΤ και το εναπομείναν πρόγραμμα και να υπακούσουν στις επιταγές της τρόικας για νέο συγκεκαλυμμένο μνημόνιο, με χρήματα μάλιστα τα οποία ήδη υπάγονται στο εκτελούμενο πρόγραμμα.

ΟΥΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ

 ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ 
 Τα χνώτα τους βρωμάνε ψέμα. Παραμένει κάθε νόμος του Μνημονίου, συνεχίζει να υφίσταται κάθε εφαρμοστικό του άρθρο, ζει και βασιλεύει κάθε ρύθμισή του, αλλά κατά τα λοιπά «βγαίνουμε από το Μνημόνιο». Λες και το Μνημόνιο ήταν ένα ρούχο που πετάμε από πάνω μας. Λες και το Μνημόνιο δεν είναι το νέο δέρμα που μας φόρεσαν και το κρατάνε δεμένο πάνω μας με νύχια και με δόντια.
Λες και είναι ικανοί να ζήσουν χωρίς Μνημόνιο και μαστιγώσεις....
Τους έδωσαν ένα βιβλίο που είχε γραμμένη με κάθε λεπτομέρεια την καθημερινή ποινή μας κι αυτό ακόμη βαρέθηκαν να το διαβάσουν. Τεμπελχανάδες κι άχρηστοι.

Ευάλωτες πολιτείες

 
Αυτές οι εικόνες με τα αυτοκίνητα το ένα πάνω στο άλλο στους κεντρικούς δρόμους του λεκανοπεδίου, με τις πλημμυρισμένες υπόγειες διαβάσεις και με όλην αυτή την κατάσταση είναι ενδεικτικές κάποιων, ελαφρών βεβαίως και ασήμαντων σε σχέση με άλλες, συνεπειών της ανάπτυξής μας, τις οποίες λουζόμαστε κυριολεκτικά ως ανθρωπότητα καταναλωτών.
Τίποτε δεν είναι μοιραίο ή τυχαίο. Όλα είναι αποτέλεσμα ενεργειών των ανθρώπων που συνδυάζονται με διαδικασίες χαοτικές, άρα ασύλληπτες και απρόβλεπτες μεταξύ τους και με τις φυσικές ενεργειακές πηγές.
Η φύση δεν είναι επιθετική ούτε εκδικείται. Απλά κάνει αυτό που έχει να κάνει μιας και υπήρχε για χιλιάδες χρόνια εκεί όπου εμείς τα τελευταία λίγα, φτιάξαμε και θεωρούμε δεδομένο τον “ρεαλισμό μας”. Όταν π.χ. εγκυβωτίζεις ή μπαζώνεις ένα ρέμα για να κάνεις δρόμο ή σπίτια είναι απολύτως βέβαιον ότι μια μέρα θα κλαις, αν δεν σε κλαίνε οι οικείοι σου.

Το δίκτυ της αράχνης

Κώστας Μελάς
Η δύναμη του χρηματοπιστωτικού συστήματος προέρχεται από τη θέση του ως βασικής συνιστώσας στη διαδικασία αναπαραγωγής των σχέσεων εξουσίας του Πλανητικού συστήματος όπως αυτό έχει διαμορφωθεί στην σημερινή εποχή. Δηλαδή αποτελεί τον βασικό πυλώνα πάνω στον οποίο στηρίζεται η αναπαραγωγή της εξουσίας του συστήματος της Δύσης και προεξάρχοντος των ΗΠΑ οι οποίες αποτελούν τον αναμφισβήτητο ηγέτη του συγκεκριμένου συστήματος.   Η εξάπλωση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος προς Ανατολάς προκάλεσε μια σημαντική ανάπτυξη της βιομηχανικής παραγωγής στις χώρες αυτές (βιομηχανική παραγωγή με όρους σύγχρονης  ψηφιακής εποχής και συγχρόνως πολλαπλά στοιχεία που θυμίζουν έντονα την εποχή της πρωταρχικής συσσώρευσης στην Αγγλία τον 18ο αιώνα).

Νεροποντή στην Αθήνα, και μια ιστορία κομμουνιστικού δακτύλου


Η σημερινή νεροποντή έφερε στη μνήμη παλιότερες εποχές. Τότε που ο διεθνής κομμουνισμός καιροφυλακτούσε για να προκαλέσει κάθε είδους καταστροφή στη χώρα.

Λίγες μέρες μετά τις διαβόητες εκλογές βίας και νοθείας του Οκτωβρίου 1961, τη νύχτα 5-6 Νοεμβρίου, κατακλυσμιαία βροχόπτωση προκάλεσε τεράστιας έκτασης καταστροφές και δεκάδες πνιγμούς από τους Άγιους Ανάργυρους μέχρι το Κερατσίνι, και ιδιαίτερα στο Περιστέρι.

Προβληματισμοί προς αναποφάσιστους αριστερούς

Γράφει: Ο Γιώργος Ρούσης
Είναι βέβαιο ότι η μεγάλη πλειοψηφία των αριστερών έχει αποφασίσει να ψηφίσει στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι επίσης βέβαιο ότι αυτό το ρεύμα θα ισχυροποιείται όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές από την εντεινόμενη πόλωση ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, η οποία αντικειμενικά καλλιεργείται και από τον ισχύοντα απαράδεκτο, αντιδημοκρατικό, εκλογικό νόμο.

Παράλληλα εκτός των πιστών ψηφοφόρων των υπόλοιπων αριστερών σχηματισμών, οι οποίοι παρά τις ραγδαίες δεξιόστοφες μετακυλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες διενεργούνται σε παγκόσμια πρώτη πριν ακόμη αυτός κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία, τείνουν να συρρικνωθούν, σε βαθμό που σε λίγο θα μιλάμε για ορισμένους από αυτούς για στρατηγούς δίχως στρατό, υπάρχουν και αρκετοί αριστεροί, οι οποίοι είτε έχουν αποφασίσει να ψηφίσουν τους εν λόγω σχηματισμούς με κρύα καρδιά, είτε παραμένουν ακόμη αναποφάσιστοι.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ “ΕΠΕΤΕΙΟ”…

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
Πάμε πίσω πριν από 85 χρόνια. Η μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση του 20ου αιώνα εκδηλώνεται. Ήταν ακριβώς σαν σήμερα:

«Πέµπτη 24 Οκτώβρη 1929. Αρχίζει η καταστροφική πορεία από το χρηµατιστήριο της Νέας Υόρκης: 12.894.650 µετοχές προσφέρθηκαν για πώληση. Έγινε πανικός. Τρίτη 29 του Οκτώβρη οι προσφερόµενες µετοχές έφτασαν τα 30 εκατοµµύρια. Ήταν η αρχή της καταστροφής.... Οι 30 µεγαλύτερες βιοµηχανικές µετοχές έπεσαν από 364 σε 62 δολάρια κατά µέσο όρο. Εκατοµµύρια µικροαποταµιευτές καταστράφηκαν. 5.094 τράπεζες (στις 24.000 που υπήρχαν τότε στις Ηνωµένες Πολιτείες) κήρυξαν πτώχευση (...). Οι άνεργοι µέσα σε λίγους µήνες, από 429.000 που ήταν, έγιναν 4.600.000. Το 1930 ανέβηκαν στα 7.800.000. Τον Οκτώβρη του 1932 ήταν 11.600.000 και το 1933 έφτασαν τα 14 εκατοµµύρια, δηλαδή περισσότερο από το 27% του ενεργού πληθυσµού (...).

Περιμένοντας στην ουρά

Την ώρα που «όλα γίνονται εύκολα και γρήγορα» με «ένα απλό κλικ», πολλοί ανάμεσά μας, σαν φαντάσματα, αλλά ζώντες ακόμη, περιμένουν. Δεν ξέρουν και πολλά, δεν μπορούν να πουν σχεδόν τίποτε, για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, χρωστώντας παντού τη ζωή τους, υποφέροντας σε μια ουρά νοσοκομείου, εφορείας, γραφείου πρόνοιας, ενός οποιουδήποτε γραφείου που τους υπόσχεται, αλλά δεν τους δίνει τίποτε. Κατά πάσα πιθανότητα, όλοι αυτοί δε θα είναι σε θέση καν να διαβάσουν το κείμενο αυτό. Πιθανότατα να κρίνουν πως δεν το χρειάζονται κιόλας. Κι όμως, οι άλλοι, που μπορούν με εκείνο το κλικ να πληρώνουν «εύκολα και γρήγορα» τους λογαριασμούς τους και να πηγαίνουν διακοπές, ούτε που το φαντάζονται. Δεν το διανοούνται.

Ένα κράχ όπως μόνο το κεφάλαιο μπορεί: κρίσεις, φούσκες, κερδοσκόποι το 1929 και σήμερα

‘Ηταν 24 Οκτωβρίου του 1929…η Μαύρη Πέμπτη
  • Το φθινόπωρο του 2008 ο κόσμος γνώρισε ένα οικονομικό κραχ, το οποίο έφερε τις χρηματοπιστωτικές αγορές στο χείλος του γκρεμού. Στη συνέχεια η ισορροπία αποκαταστάθηκε (ή ακριβέστερα: οργανώθηκε η εξισορρόπηση), μέχρι που ένα άλλο ζήτημα προκάλεσε νέες αιτίες ανησυχίας. Αυτή τη φορά ήταν τα έθνη – κράτη που θα κάθονταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, καθώς (επίπλαστα ή πραγματικά) «ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους» και δημιούργησαν με αυτόν τον τρόπο το χρέος. Η αγορά αφέθηκε ελεύθερη με αναστολή. Θα μείνει ανεμπόδιστη, καθώς έχει να ασχοληθεί με νέους τομείς κερδοσκοπίας, όπως οι πρώτες ύλες και τα τρόφιμα. Όμως ο λογαριασμός πρέπει και τελικά θα πληρωθεί από άλλους – όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως.

Ζήτω η κρίση! Λεφτά .. υπάρχουν - Το πρόβλημα βρίσκεται στην κατανομή

Λεωνίδας Βατικιώτης - "Επίκαιρα"
Ακόμη κι αν δεν υπήρχε, έπρεπε να εφευρεθεί! Η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008, πλήττοντας άλλες χώρες λιγότερο (ΗΠΑ) κι άλλες περισσότερο (ευρωπαϊκές), αποδείχτηκε η πιο αποτελεσματική μηχανή αύξησης των εισοδηματικών ανισοτήτων, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.