#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Το μέτωπο: Εγκεφαλικό κατασκεύασμα ή ιστορική αναγκαιότητα; [ΜΕΡΟΣ Ι]


του Βασίλη Λιόση

Η οικονομική καπιταλιστική κρίση που ενέσκηψε παγκόσμια, δε θα μπορούσε παρά να προκαλέσει έντονες ιδεολογικές ζυμώσεις, πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις. Ειδικά στην Ελλάδα με τη μεγάλη παράδοση στο κομμουνιστικό και προοδευτικό κίνημα, οι απαντήσεις που έχουν δοθεί στο κλασικό ερώτημα τι να κάνουμε;, είναι ποικίλες. Ένα σημαντικό μέρος των ερωτημάτων και των αντιπαραθέσεων συνδέονται με το Μέτωπο. Συχνά, όμως, οι σχετικές απαντήσεις και οι προβληματισμοί είναι συνθηματολογικού ύφους. Είναι, λοιπόν, απολύτως αναγκαίο σε πρώτη φάση να αποπειραθούμε να προσεγγίσουμε την έννοια του Μετώπου και στη συνέχεια να επιχειρήσουμε να αποτυπώσουμε τις βασικές παραμέτρους του εν λόγω ζητήματος.

Για κάποιους δεν υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο…

Του Χρήστου Κάτσικα
H ζωή μας συγκροτείται μέσα από την είδηση! Mέσα από την εικόνα που προβάλλουν τα MME, φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας τα γεγονότα, έτσι που να μην τα γνωρίζουν η «μάνα και ο πατέρας» που τα γέννησαν. Με τη «μαγειρική» του λόγου και της εικόνας θολώνουν τα νερά, ώστε να φαίνονται βαθύτερα και θωρακίζουν τον σκληρό δίσκο της «κοινής γνώμης» με την επιλογή ενός συγκεκριμένου τρόπου ανάγνωσης της πραγματικότητας και εν συνεχεία με την ταύτισή του με την ίδια την πραγματικότητα.

Μπατάραμε

Τι θα παίξουν τα παιδιά μια Κυριακή στο Λαύριο; Τον μπαγλαμά τους; Τα πρίτσαλα*; Δεν περνάς κυρά Μαρία; Πινακωτή-Πινακωτή; Πούν’το πούν’το το δαχτυλίδι; Κλέφτες κι αστυνόμους; Το πουλάκι τους; Όλα δείχνουν το τελευταίο μιας και από οράματα σκίζουν. Συνάμα με τις φαντασιώσεις τους θα φτιάξουν και ένα μανιφέστο δίνοντας στην συνεύρεση για την ομαδική παλινδρόμηση της χειρός, μία σοβαρότητα που αρμόζει μόνο σε ένα κεντροαριστερό κόμμα, όπως το Ποτάμι.

Θάνατος επί του καναπέως!


Είναι μπάσταρδος κοκκινάκιας...
Ανοίγει.Γίνεται κρεββάτι.
Τροχήλατος.
Τα καλοκαίρια τον έχω στο βορινό δωμάτιο.

Ξύπνα! Οι Κουίσλινγκοι σώζουν τους ομοίους τους.


Σπεύδομε όλοι να πετάξουμε τις σκούφιες μας με ενθουσιώδεις αλαλαγμούς επιδοκιμασίας στο άρθρο της έγκριτης Wall Street Journal και να πανηγυρίζομε την υπόδειξη του δημοσιογράφου τους, που εγκαλεί τους συνδίκους της ελληνικής πτώχευσης και υποδεικνύει στην επικεφαλής του ΔΝΤ να ζητήσει συγνώμη από την Ελλάδα, επειδή δεν πίστεψε, λέει, ότι οι Ολετήρες που μας κυβερνούν θα επιτύγχαναν πρωτογενές πλεόνασμα για το 2013.