#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Οι λύκοι της ΕΕ και οι στρουθοκάμηλοι της αριστεράς

 
Γιάννης Ελαφρός
Αποκαλυπτική για την πορεία όχι μόνο της προεκλογικής αντι­παράθεσης αλλά συ­νολικά της πολιτι­κής και ταξικής διαπάλης αποτέλε­σαν όσα έγιναν μετά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη Κυ­ριακή. Εκεί, η Αριστερή Πλατφόρ­μα κατέθεσε τροπολογίες στη διακή­ρυξη του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλο­γές, οι οποίες κινούνταν στις γνωστές τοποθετήσεις της Πλατφόρμας για τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ευρωζώνης και της EE και έθεταν, με χλιαρό θα λέγαμε τρόπο, την ανάγκη ύπαρξης εναλλακτικής προοπτικής σε ρήξη με την ευρωζώνη και την EE.

Η εκκλησία του (Νίκου) Δήμου

 Προειδοποίηση: Αυτό το άρθρο δεν είναι για θρησκευτικά εύθικτους
 
 
Πέτρος Αργυρίου
Τον Νίκο Δήμου δεν τον πολυεκτιμώ. Τον θεωρώ μια από τις χρυσές μετριότητες της κοσμοπολίτικης «φατρίας» η οποία, συγκρίνοντας οργανωμένα κράτη με το μπάχαλο της Ελλάδας, έχει την τάση να καλοδέχεται επιβολές από το εξωτερικό σαν να ταν χείρα βοηθείας.

Nα μην ξεχάσουμε τις ευχές μας... μέρα που ΄ναι σήμερα


Θέλω να σε φτύσω κατάμουτρα

To ημερολόγιο ενος ανέργου

Θέλω να σε φτύσω κατάμουτρα απατεώνα.

Παίζεις με το φόβο μου και ξέρεις πως σ’ αυτό το παιχνίδι είσαι εσύ κερδισμένος. Ξέρεις πως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Πέρασα από την ανεργία πολύ καιρό και ξέρεις πως δεν μπορώ να σηκώσω κεφάλι ό,τι και να κάνεις.

Πιάστηκα από τη δουλειά που μου πρόσφερες σαν να ήταν για μένα σανίδα σωτηρίας. Έσκυψα το κεφάλι και είπα ναι σε όλα.

Η Λιάνα, ο Λένιν κι ο Στάλιν

Γράφει η Λιάνα σήμερα (19-20.4.2014, Πάσχα εκτός εμπορίου…) στο Ριζοσπάστη:
«Ο Γολγοθάς. Η προδοσία. Ο διωγμός. Το αίμα σε αντιδιαστολή με τα αργύρια. Το ιερατείο. Ο φαρισαϊσμός. Η δίκη θέαμα και άλλοθι. Η αλληλεγγύη του Σίμωνα που ξεπηδάει ως γενναιότητα μέσα απ’ το πλήθος. Το σχισμένο καταπέτασμα μιας οργισμένης φύσης. Το βρώμικο φιλί, το ψωμί, το κρασί, οι μαθητές, το μύρο, ο έρωτας που αποφασίζει να μην είναι αγοραίος. Η εσωτερική ανέλιξη αγράμματων ψαράδων σε ανθρώπους με φωτισμένο πνεύμα και δράση, έξω και κόντρα στην εξουσία και τη βία της. Η Ανάσταση και το θαύμα του γιου του Ανθρώπου.

Οι μισογυνικές αντιλήψεις της Ορθοδοξίας

  Του Γ. Γ.

Ασ’ δούμε αρχικά τι γράφει για το ίδιο θέμα ένας αστός ανοιχτόμυαλος επιστήμονας. Συγκεκριμένα ο επίκουρος καθηγητής στο τμήμα βιολογίας του πανεπιστημίου Πατρών, Χρήστος Γεωργίου:
«Οι μισογυνικές αντιλήψεις της Ορθοδοξίας έχουν τις ρίζες τους στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη και διατηρούνται ακόμη και σήμερα. Πως θα ένιωθαν αλήθεια, οι Ελληνίδες αν συνειδητοποιούσαν ότι η θρησκεία τους προσφέρει έναν θεό που τις προόρισε να υποτάσσονται στους άντρες;

Η Ευρώπη και η Αριστερά

του Λευτέρη Ριζά
Ένας «περίεργος» συναγωνισμός εκτυλίσσεται μεταξύ των νεοφιλελεύθερων κοινωνικο-πολιτικών δυνάμεων και ενός μεγάλου – κυρίαρχου σήμερα – τμήματος της αριστεράς, για το ποιο μπλοκ είναι πιο «ευρωπαϊκό» ή «φιλοευρωπαϊκό».

Το δικό μας – ελληνικό – φιλοευρωπαϊκό / ευρωπαϊκό και νεοφιλελεύθερο μπλοκ είναι γνωστό: αποτελείται βασικά από τις «μνημονιακές» πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), συν βέβαια το ΛΑΟΣ, τη ΔΗΜΑΡ (που συμμετείχε στη συγκυβέρνηση για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα). Αλλά και οι μη-μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις δεν είναι όλες σώνει και καλά «αντι-ευρωπαϊκές». Ούτε οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ούτε βέβαια και ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσονται κατά της ευρωπαϊκής προοπτικής.

Μια ιστορία για ένα μπαούλο (1).


Η Δικτατορία βρήκε την οικογένεια μου 
στο υπόγειο που είχα γεννηθεί.
Ανοίγοντας την εξώπορτα, έμπαινες στο "'σαλόνι",
 που ήταν και το δικό "μου" δωμάτιο.
Ενα παράθυρο που έβλεπες ουρανό και τα πόδια
 των περαστικών, τέσσερις καρέκλες, ένα ντιβάνι κι ένα κουτσό 
τραπέζι στη νοτιοανατολική γωνιά με το ανθογεμισμένο 
ποτήρι πάνω του.
Τους χειμώνες...προστίθενταν και το μαγκάλι.

21 Απριλίου: οι δύο άγνωστες συσκέψεις που έβγαλαν τα τανκς και τα...σουβλατζίδικα!

Γράφει ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ
Παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα στην πορεία των χρόνων που ακολούθησαν από τότε, κανένας δεν «έπεσε από τα σύννεφα» εκείνο το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967,όταν τα τανκς έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους της Αθήνας.
Ούτε καν η Αριστερά, της οποίας το δημοσιογραφικό όργανο, η «Αυγή», είχε κυκλοφορήσει ένα εικοσιτετράωρο νωρίτερα με το πρωτοσέλιδο άρθρο «Γιατί δεν θα γίνει δικτατορία», το οποίο είχε γραφτεί από τον αείμνηστο Άγγελο Διαμαντόπουλο, μετέπειτα μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΚΚΕ Εσωτερικού.

Σεληνόφως – 21η Απριλίου 1967

Η ανατομία μιας δικτατορίας (Ντοκουμέντο)
Πέρσαν ήδη σαρανταέπτα χρόνια από  το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών,  που κατέλυσαν ένα σχεδόν παρόμοιο πολιτικό κατεστημένο.
Άντεξαν μόνο επτά χρόνια στον χρόνο, πιστεύοντας ότι με στρατιωτική πειθαρχία θα κάνοιυν τον ασθενή να αναρρώσει (βλ. και δηλώσεις Straus-Kohen στο Ελληνικό Κοινοβούλιο) και έπεσαν μετά από το ξεκίνημα μας νέας εθνικής τραγωδίας (η οποία συνεχίσθηκε και ολοκληρώθηκε από την κυβέρνηση των παλινοστούντων πολιτικών).
Το καθεστώς όμως των Συνταγματαρχών το ακολούθησε, από την πτώση   μέχρι σήμερα, ένα νέο ιδιότυπο καθεστώς – αυτοαποκαλλούμενο δημοκρατικό – που συνετέλεσαι στην καταστροφή, αλλά και εξακολουθεί να συντελεί μέχρι σήμερα, στον πλήρη αφανισμό της χώρας μας.
Ακολουθεί ένα ντουκουμέντο, σε αφήγηση του Στέφανου Ληναίου

Ποιος και γιατί επέβαλε τη χούντα της 21ης Απριλίου;

Εικόνα από την αντιχουντική εγκατάσταση της Μαρίας Καράβελα το 1971
Ποιος επέβαλε τη δικτατορία των συνταγματαρχών; Με ποιο σκοπό; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σήμερα.
Το μετεμφυλιακό καθεστώς που επιβλήθηκε στον ελληνικό λαό με τη βοήθεια των όπλων των ΗΠΑ ήταν ένα καθεστώς σιδερόφραχτης, ιδιαίτερα αυταρχικής δημοκρατίας της ολιγαρχίας του πλούτου. Το παρακράτος και το παρα-Σύνταγμα ήταν στην ημερήσια διάταξη, η αμερικανοδουλεία, η υποστήριξη και ανάδειξη φασιστικών στοιχείων για να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα σχέδια της άρχουσας τάξης ήταν τα βασικά συστατικά του.