#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Το Μαργαριτάρι* στη Βαρβάκειο

 Μικρές ιστορίες χριστουγεννιάτικης πορνογραφίας

Του Θεόφιλου Τραμπούλη
Από την είδηση που μετέδωσε ο Αντένα και αναδημοσίευσε σε μικρό ειδησάριο η Lifo δεν περισσεύει ούτε λέξη, τόσο πολύ που λες πως πρόκειται για παρωδία, για φάρσα, δεν είναι δυνατόν μια περιγραφή να ακολουθεί μέχρι κεραίας τα στερεότυπα του είδους της, αυτό δεν είναι η παρωδία εξάλλου, η εξώθηση ενός είδους στα όριά του, η αναπαραγωγή χωρίς καμία απόκλιση των συμβάσεών του;

Οικονομικά “θαύματα” ευρωαπατεώνων

Του Γιώργου Δελαστίκ
Αφωνος μένει ο ελληνικός λαός από τα… «οικονομικά θαύματα» που κάνουν κατά κόρον και κατά συρροήν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και το σκυλολόι τους. Άλαλα τα χείλη των ασεβών! Ως και τους… ευρωπαίους συνεταίρους τους (!) στην κομπίνα ρίχνουν τα «δικά μας» παιδιά! Καράφλιασαν μέχρι και οι απατεώνες της EE, όταν διαπίστωσαν πώς τους είχαν δουλέψει τα κυβερνητικά λαμόγια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πασάροντάς τους φουσκωμένα στοιχεία γι’ αυτό το διαβόητο «ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα» που έχει γίνει σημαία των ευρωαπατεώνων, ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο ασήμαντο οικονομικό μέγεθος που ούτε καν αναφέρεται στους συνοπτικούς πίνακες της Γιούροστατ, της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας!

Κορνήλιος Καστοριάδης – Η χριστιανική ηθική

Η φιλία και το έλεος
Οι αρχαιοελληνικές έννοιες και η διαστρέβλωσή τους από την χριστιανική ηθική
Θα έβλεπα δύο πολύ σημαντικά στοιχεία, που χαρακτηρίζουν τις διαπροσωπικές σχέσεις στην Ελλάδα και εκφράζονται με τις λέξεις φιλία και έλεος. Ας αρχίσουμε από την πρώτη. Ο Αριστοτέλης, ο οποίος είναι παραδόξως ο κατ’ εξοχήν φιλόσοφος της κλασικής πόλης, θα τη συζητήσει δια μακρών. Έχουμε συνηθίσει, μετά από τους Ρωμαίους, να μεταφράζουμε αυτή τη λέξη ως «amitié» («φιλική σχέση»), καθόλου δόκιμη απόδοση.

Σώπα όπου να 'ναι...


Μήπως η καύλα έχει σχέση με την Ανάσταση;

Περικλής Κοροβέσης - "Εφημερίδα Συντακτών"
 Aς αρχίσουμε με μια κακιά λέξη. Την «καύλα». Είναι από ns λέξεις που δεν πρέπει να λέγονται γιατί θεωρούνται χυδαίες, πρόστυχες και υβριστικές. Και opcos, ελάχιστοι γνωρίζουν την αρχική σημασία αυτής της λέξης, που αναφέρεται στην αρχαιοελληνική γραμματεία. Καυλός σημαίνει βλαστός. Και για να παίξουμε λίγο με τις λέξεις. Η μεγάλη οικογένεια των Βλαστών, αν ήταν καθαρευουσιάνοι, θα την έλεγαν οικογένεια Καυλών.

Ο Δ. Καζάκης στο APELA TV - 17/4/2014 (vid)

Ο Λεωνίδας Βατικιώτης αποκαλύπτει...


Ιδου οι ενθεοι !

«[...] εμείς παρακαλούμε τον Θεό να σαπίσει το στόμα του! [...]». Τάδε έφη επιφανής (sic) κληρικός αναφερόμενος σε δημόσιο πρόσωπο που τόλμησε να επαναλάβει τα τετριμμένα.

Αλλά δικαιούσαι να απορείς με το μίσος που ξερνάει το δελτίο Τύπου του επιφανούς ρασοφόρου? Μέλος της παρέας των ένθεων που μας κυβερνούν δεν είναι κι αυτός? Αυτούς του θεοσεβούμενους εθνικούς ολετήρες που μας πουλούν όλους μαζί μπιρ παρά, δεν ευλογεί με την αγιαστούρα του κι ετούτος ο ανάξιος τραγόπαπας?

Μέρες που είναι, ας συνοψίσομε ποια είναι η κυβέρνησή μας, μια δράκα αισχρών που σέβονται τα Θεία και τηρούν τις δέκα εντολές (με μικρές παραλλαγές και εξαιρέσεις):

Η άνοδος του φασισμού και άλλα παραμύθια

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ 
Τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε και άλλες σημαντικές ενδείξεις για την κατάρρευση των φιλο-ΕΕ κομμάτων, δηλαδή των κομμάτων που είναι πλήρως ενσωματωμένα στην ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είτε αποκαλούνται «δεξιά», «ακροδεξιά» κ.λπ., είτε, αντίστοιχα, «αριστερά», «οικολογικά» κ.α. Όμως, στην σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι φανερό ότι οι παραδοσιακές ταμπέλες δεν έχουν πια νόημα. Τα δίπολα «αριστερά—δεξιά» και «σοσιαλισμός/σοσιαλδημοκρατία―εθνικοσοσιαλισμός/φασισμός» είχαν νόημα μόνο στην περίοδο του έθνους-κράτους, πριν την ανάδυση της παγκοσμιοποίησης τα τελευταία 40 χρόνια. Όταν, δηλαδή, υπήρχαν ακόμη κράτη με στοιχειώδη εθνική κυριαρχία να καθορίζουν την οικονομική πολιτική τους.