#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

υπάρχει εργατική τάξη; κι αν "ναι" τι κάνει;

τέταρτο τετράδιο για εργατική χρήση
Πολλοί από εμάς πνιγόμαστε. Τα κτυπήματα είναι απανωτά. Μερικά τα καταλαβαίνουμε, άλλα δεν προλαβαίνουμε - όλα πονάνε. Μειώσεις μισθών· απολύσεις· το “δεν πληρώνω” των εργοδοτών... Κι έχουν περάσει έτσι σχεδόν δυο χρόνια. Απελπισία, αβεβαιότητα, θυμός που δεν μπορεί να φτιάξει ελπιδοφόρο πέρασμα, μιζέρια, φόβος - φόβος - φόβος. ΚΑΤΙ ΚΑΚΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ -  κάτι κακό συμβαίνει μ’ εμάς, τους άντρες και τις γυναίκες που ζουν δουλεύοντας, ζουν από τον μισθό και το μεροκάματο, και δεν έχουν άλλα “έσοδα”. ΚΑΤΙ ΣΟΒΑΡΟ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ.
Ναι. Κάτι σοβαρό μας λείπει. Μας λείπει εκείνο το “πράγμα” που θα μας κρατούσε τον έναν δίπλα στον άλλο, που θα έκανε τα μυαλά μας να δουλεύουν μαζί, τις καρδιές μας να κτυπάνε μαζί, τον θυμό μας να οργανώνεται μεθοδικά. Και αποτελεσματικά! Λείπει αυτό που λέγεται εργατική συνείδηση· η αδιαπραγμάτευτη πεποίθηση του καθενός μας ότι ανήκει σε ένα πολύ μεγάλο σύνολο, την τάξη μας. Λείπει η εμπιστοσύνη στις συλλογικές μας δυνατότητες. Την πουλήσαμε αυτή την συνείδηση κι αυτή την εμπιστοσύνη, στους “καλούς καιρούς” (έτσι νομίζαμε ότι ήταν...), για χάντρες και καθρεφτάκια. Και τώρα πρέπει να την εφεύρουμε πάλι. Όσο κόπο κι αν χρειαστεί να κάνουμε.
Αυτά που λέμε παρακάτω είναι ένα μικρό μέρος του δικού μας κόπου.

-Μπαμπά, γιατί δεν πιστεύεις ότι υπάρχει θεός;

 - Γι' αυτό παιδί μου...


Τρεις επέτειοι !!!

 
Φέτος τυχαίνει να συμπέσουν τρεις "γιορτές" κοντά-κοντά.

Πρώτη το Πάσχα.
Ο ταλαιπωρημένος, βασανισμένος και σταυρωμένος από
εβραίους ανθρώπους Ιησούς ανεστήθη, κατά τας Γραφάς,

Gabriel García Márquez... πάντα παρών!


Για πόσο θα πληρώνουμε τους τραπεζίτες Σάλλα, Κωστόπουλο, Λάτση;

  Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου – «Unfollow 

Κανείς δεν έχει κερδίσει περισσότερο από τους τραπεζίτες στα χρόνια τπς κρίσης. Αφού λοιπόν οι τραπεζίτες «απορρόφησαν» 211,5 δισ. ευρώ προκειμένου να «περάσουν τον κάβο» χωρίς να κινδυνεύσουν τα κέρδη τους, τώρα θα επαναγοράσουν από το Δημόσιο τις τράπεζες έναντι συμβολικού τιμήματος. Αυτό τουλάχιστον προβλέπει η συμφωνία της κυβέρνησης με την τρόικα, που θα αποτυπωθεί σε έναν ακόμη νόμο που ψηφίζεται από το ελληνικό κοινοβούλιο για το «καλό της χώρας».

καθημερινη η παρουσια τους στο Hilton...


Αγοράζοντας πόλεις: Η παραγκοποίηση των δημοτικών εκλογών

 Από μεγαλοπαράγοντες του ποδοσφαίρου δήμαρχοι
Μεγάλο ενδιαφέρον στην τοπική αυτοδιοίκηση έδειξαν τα πρωτοσέλιδα των περισσότερων αθλητικών εφημερίδων τις τελευταίες μέρες. Οι «κόκκινες» εφημερίδες ήταν πολύ χαρούμενες, το πρωινό της 8ης Απρίλη. «Πειραιώτικη Πανστρατιά… Θρυλικός Συνδυασμός για τον Δήμο του Πειραιά» ήταν ο τίτλος του Γαύρου, «Ολυμπιακός ΔΗΜΑΡΧΟΣ φιλάθλων Πειραιώς» το –υποτίθεται έξυπνο- λογοπαίγνιο του Πρωταθλητή, ενώ το ΦΩΣ ήταν λίγο πιο ψύχραιμο αναφέροντας την είδηση «Ο Γιάννης Μώραλης για Δήμαρχος Πειραιά», αναφέροντας ότι θα είναι υποψήφιος με «υπερκομματικό ερυθρόλευκο ψηφοδέλτιο».

Αλλιώς...

Τα παπαγαλάκια του Μπόμπολα (λέγε με GOAL), έκαναν πρώτα την αρχή. Με εντολή Σαμαρά κάθαρση, αλλιώς...Θάτσερ.

Δεν πάνε ούτε 2 χρόνια από τότε που δικαιώθηκε η Λίβερπουλ και οι οικογένειες των θυμάτων-οπαδών της απέναντι στο Βρετανικό κράτος για τη χαλκευμένη ιστορία στο Χίλσμπορο. Να τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ημιτελικός κυπέλου, ελλειπή μέτρα ασφαλείας, βίαιη συμπεριφορά της Αστυνομίας, ποδοπατούνται μέχρι θανάτου 96 άνθρωποι. Η Βρετανική Κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τότε τη κυρά Μάργκαρετ, ακραία υποστηρικτή του νεοφιλελευθερισμού, ξεσκίζει τη μνήμη αυτών των ανθρώπων μιλώντας για μέθυσους και ναρκομανείς, καταχωνιάζει εκθέσεις για ευθύνες της αστυνομίας και αλλάζει το αγγλικό ποδόσφαιρο. Τουλάχιστον στα μάτια του ουδέτερο μη γνώστη παρατηρητή.

Δολώνουν καλαμαράκι γιατί θέλουν εργάτες «χάνους»...

Το τελευταίο διάστημα προβάλλεται στην τηλεόραση η διαφήμιση μιας εταιρείας παρασκευής ούζου, με το εξής σενάριο: Στο αποστακτήριο της εταιρείας, εν ώρα εργασίας, έχουν συγκεντρωθεί οι εργαζόμενοι, προφανώς μετά από πρόσκληση της εργοδοσίας. Είναι όλοι προβληματισμένοι και ανήσυχοι. Συζητάνε μεταξύ τους και δείχνουν να αναρωτιούνται για το λόγο που τους κάλεσε ο εργοδότης.

Ελληνικό: επένδυση ή κάτι άλλο;