#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Για την αναγκαιότητα μετωπικής συγκρότησης του αγώνα.

Του Δημήτρη Πατέλη*

[Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Αριστερή Συσπείρωση”, Αρ. Τεύχους 25, Ιούνιος 2013 σ. 39-50].

Περιεχόμενα.
Εποχή, συγκυρία και “ασθενής κρίκος”.
Ανάγκη επαναστατικοποίησης της συνείδησης και συγκρότησης κοινωνικοπολιτικού υποκειμένου.
Η επαναστατική δραστηριότητα ως πραγματικότητα της ανθρώπινης κοινωνίας. Για την αντιστοιχία-αναντιστοιχία υποκειμένου, υλικών και οργανωτικών μέσων μετασχηματιστικής επενέργειας στην κοινωνία.
Η νομοτελής ενσωμάτωση μορφωμάτων στη μακροχρόνια ειρηνική περίοδο.
Η δημιουργικότητα και η εγρήγορση ως όροι αντιστοιχίας του υποκειμένου στην κρισιακή συγκυρία.
Κλιμάκωση της αναβάθμισης του υποκειμένου από την κρισιακή συγκυρία προς την επαναστατική κατάσταση.

Στις 10 Ιούνη 1944 αναζητώντας δυνάμεις του ΕΛΑΣ, οι Γερμανοί μπαίνουν στην κωμόπολη του Διστόμου...

...Αποκλείουν τις εισόδους και αρχίζουν τις έρευνες στα σπίτια, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους και ξεχωρίζουν 114 άνδρες και 114 γυναίκες (μερικές μαζί με τα μωρά τους).
Τους εκτελούν και στη συνέχεια πυρπολούν τα σπίτια.
Το Δίστομο ξεκληρίστηκε. Οι ναζί εγκληματίες άφησαν πίσω τους Κρανίου Τόπο.
«Εδώ μια στήλη απλή μαρμάρινη, όλη κι όλη με ονόματα, σεμνά, κι η Δόξα/, τα ανεβαίνει/ λυγμό - λυγμό, σκαλί - σκαλί, μεγίστη σκάλα».

Γιάννης Ρίτσος: Επίγραμμα για το Δίστομο

Ψήφισμα αλληλεγγύης στους αγωνιστές της Τουρκίας από τους αγωνιστές της Χαλκιδικής

Εμείς οι κάτοικοι της Β.Α. Χαλκιδικής στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους τούρκους αγωνιστές.
Ο αγώνας για τα “δυο δέντρα” στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης κι ο αγώνας για άλλα “δυο δέντρα” στον Κακαβό είναι κοινός.
Είναι αγώνας για το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο, που πρέπει να ανήκει στους πολίτες και όχι στους μεγαλοεργολάβους.
Είναι αγώνας για το δικαίωμα συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων που αφορούν την ποιότητα ζωής τους.
Είναι αγώνας για το δικαίωμα να ιεραρχούνται οι ανθρώπινες ζωές και το φυσικό περιβάλλον, πάνω από τα κέρδη των εταιρειών.
Είναι αγώνας για το δικαίωμα στη ζωή, το όνειρο, την αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένας αγώνας για τη γη και την ελευθερία

Βαθιές οι ρίζες της οργής

 
Η έκρηξη της οργής των λαών της Τουρκίας έγινε σε μία περίοδο που όλα φαίνονταν να βαδίζουν «κατ’ ευχήν». Οι ρυθμοί ανάπτυξης εξακολουθούσαν να είναι θετικοί, παρά την παγκόσμια κρίση (στο 2.2% έκλεισε η αύξηση του ΑΕΠ το 2012), οι επενδύσεις αυξάνονταν και η κυβέρνηση Ερντογάν έμοιαζε ακαταμάχητη κι έτοιμη να μετατρέψει την Τουρκία σε νέο… Ντουμπάι. Πίσω από αυτό το φανταχτερό περιτύλιγμα, όμως, υπήρχε η μαύρη πραγματικότητα για εκατομμύρια εργαζόμενους και νεολαίους. Ηταν η μαύρη πραγματικότητα των μισθών πείνας με 300 έως 400 ευρώ κατώτατο μισθό τα τέσσερα τελευταία χρόνια.

Σαμαράς μπέης...

 
Τι θαρρείς πως είσαι κυρ-Σαμαρά;
 Μοιρολογίστρα εκ Μάνης να (ψευτο)οδύρεσαι;
Παπάς για να μας θάψεις;
Μήπως περνιέσαι για παρθενογεννημένος σωτήρ, 
τελευταίας ευκαιρίας;
Πέρασε απ΄το "μυαλό" σου πως είσαι ο αναμάρτητος 
που βάζει τον Λίθο;