#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Αριστερά: κρίση συνιστωσών ή συνιστώσες της κρίσης;

Του Δημήτρη Πατέλη αν. καθηγητή Φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης

 Αναντίστοιχα της συγκυρίας τα περισσότερα αριστερά μορφώματα
Ολο και πιο αισθητές γίνονται στον απλό λαό -και σε όσους έχουν ακόμα την ικανότητα να αφουγκράζονται την αγωνία του- οι μονομέρειες, οι αγκυλώσεις και η ανεπάρκεια-αναντιστοιχία με την εποχή και τη συγκυρία ποικίλων μορφωμάτων της Αριστεράς, κληροδοτημάτων και καταλοίπων άλλων εποχών.
Μονομέρειες που απολυτοποιούνται μεταφυσικά, προσλαμβάνοντας τραγελαφικές διαστάσεις στα λόγια και τα έργα κάποιων επιγόνων τού πάλαι ποτέ επαναστατικού κινήματος…

Συμμαχίες, Συνιστώσες, Κόμματα και Μέτωπα

του ΔΗΜ.ΚΑΖΑΚΗ
Νέα κόμματα, πολιτικοί σχηματισμοί και ποικίλες δυνάμεις αναφύονται μέρα με τη μέρα. Απ’ όλα διαθέτει ο μπαξές. Κόμματα του ευρώ, αλλά και της δραχμής, δυνάμεις κάθε λογής και παραλλαγής της δεξιάς, αλλά και της αριστεράς. Μέχρι και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουμε να δηλώνει ότι οσονούπω θα μετατραπεί στον «τρίτο (αντικαπιταλιστικό) πόλο», δίπλα στους άλλους πόλους που κυριαρχούν στο πολιτικό παιχνίδι. Είναι περίπου σαν τις ομάδες του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που βάζουν σαν στόχο να μπουν κάποτε στην Πρώτη Εθνική κατηγορία και να παίξουν με τους μεγάλους. Ας της το ευχηθούμε. Έτσι ή αλλιώς είναι παντελώς αδιάφορο για τον λαό και τα επείγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι της «Cosco»

Για όσους κάνουν ότι δεν ξέρουν πόση ευτυχία φέρνουν οι «επενδυτές».

Αυτό το ξεφτίλισμα των εργαζομένων ποιος θα το καταπιεί;
Είναι ακόμη κάποιος που δεν ξέρει τι είναι καπιταλισμός;



Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
«Παιδί μου, έχεις δει ευτυχισμένο άνθρωπο;»...


-- «Παιδί μου, έχεις δει ποτέ ευτυχισμένο άνθρωπο;»
-- «Οχι»
-- «Ε, τότε κοίτα εμένα»!
Ο διάλογος είναι από εκείνες τις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, και διεξάγεται ανάμεσα στον «ευτυχισμένο» Βασίλη Αυλωνίτη και στον απορημένο και δύσπιστο Νίκο Ρίζο. Δύσπιστο, αφού ο καημένος ούτε είχε ξαναδεί, ούτε ήξερε πώς είναι ένας «ευτυχισμένος άνθρωπος»...
*

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΧΑΣΑΠΗΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ

 Ιστοριες Συνωμοσιας
Η Ατζελίνα δείχνει το δρόμο για την εποχή των εθελοντικών ακρωτηριασμών. Φοβάσαι πως με κάποιο μέρος του σώματος δεν θα τα πας και τόσο καλά? Κόφτο! Γιατί να ζεις στο φόβο. Γιατί να περιμένεις μήπως κάποτε και με κάποιο τρόπο κάτι συμβεί. Διάβαζα κάπου πως μετά τους ακρωτηριασμούς μαστών, ξεκινάνε κι ακρωτηριασμοί προστατικών αδένων. Τι να τους κάνεις αυτούς τους χαζο-αδένες? Κόφτους να ησυχάσεις. Κόψε και πόδια και χέρια, και το πουλί σου, και τα βυζιά σου κι όσο πιο γρήγορα το κάνεις τόσο καλύτερο. Να πηγαίνεις και τα παιδάκια σου, νωρίς από το δημοτικό να κάνουν ένα τσεκάρισμα στα γονίδια μπας και... και να τους αφαιρείς τα επιμαχα όργανα νωρίς νωρίς για να είσαι 100% σίγουρος! Ασε που θα τα γλυτώσεις κι από ένα σωρό περιττές παλιομοδίτικες συνήθειες. Να κάνουν σεξ, να κάνουν παιδιά, να θηλάσουν, κι άλλες τέτοιες βλακείες....


ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ: Αλληλεγγύη ακόμη και στον...μαλάκα!!!

Κάποιοι, κάπου, επιμένουν να πιστεύουν πως είμαστε ακόμα κοινωνία



Από το κείμενο που συνοδεύει το βίντεο στο youtube
“Τρία εκατομμύρια επισκέψεις από τις δύο πρώτες ημέρες συγκέντρωσε το πεντάλεπτο βίντεο «Positive compilation of Russian dash cams» («Θετική συλλογή από ρωσικές κάμερες») που ανέβηκε στο YouTube και το οποίο περιλαμβάνει στιγμιότυπα που έχουν τραβηχτεί από κάμερες αυτοκινήτων.  Αυτή η συλλογή βίντεο, όπου εικονίζονται Ρώσοι που πραγματοποιούν καλές πράξεις, έκανε πολλούς ανθρώπους να αναθεωρήσουν τις αντιλήψεις τους για τη Ρωσία. Στα σχόλια που έχουν αναρτηθεί για το βίντεο, υπάρχουν άνθρωποι που παραδέχονται ότι έκλαψαν την ώρα που το έβλεπαν και πως οι σκηνές αυτές αποκατέστησαν την πίστη τους, ότι υπάρχει ανθρωπιά.”
——–
Θραξ Αναρμόδιος (για την αντιγραφή)

μια ανατριχιαστική προσπάθεια του κεφαλαίου να επιβάλει «καθεστώτα σκέψης»





Ακούς φίλε;

Στην Βρετανία , η οποία πολύ συχνά προπορεύεται σε εφαρμογές σαδιστικής διαστροφής των κυβερνώντων αστών στην πλάτη των εργαζομένων, τώρα βάζουν τους άνεργους να κάνουν ψυχομετρικά τεστς (να συμπληρώνουν φόρμες με δηλωσεις όπως «δεν έχω δημιουργήσει τίποτε με αισθητική ομορφιά στην διάρκεια του περασμένου χρόνου» ή «δεν βγαίνω ποτέ από την συνήθη διαδρομή μου για να πάω σ' ένα μουσείο».

Η Αεροπορία βομβαρδίζει, το Πεζικό καταλαμβάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τη δεξίωση




Γαλαξιάρχης
Υπάρχει ένα γνωμικό στο στρατό, καυστικό για το Πολεμικό Ναυτικό που τηρεί με τη μεγαλύτερη ευλάβεια από όλους την εθιμοτυπία του. Το γνωμικό ισχυρίζεται ότι «η Αεροπορία βομβαρδίζει ένα μέρος, στη συνέχεια το Πεζικό το καταλαμβάνει, κι έρχεται στο τέλος το Ναυτικό να οργανώσει τη δεξίωση». Όλο και περισσότερο τους τελευταίους μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βαλθεί να επιβεβαιώσει το γνωμικό, αναλαμβάνοντας το ρόλο του Πολεμικού Ναυτικού. Ήρθε το ΠΑΣΟΚ το 2010 να βομβαρδίσει τον τόπο. Στη συνέχεια, το 2012, η ΝΔ τον κατέλαβε. Έτσι, έφτασε τώρα πια η ώρα του ΣΥΡΙΖΑ. Για να στήσει τη δεξίωση.

Σπάμε την ομερτά: Οι πρόθυμοι της Φρανκφούρτης




Του Δημήτρη Μπεκιάρη              inprecor
Ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας και ιδεολογικός πρωθιερέας του ναζισμού, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού στη δίκη της Νυρεμβέργης, έλεγε το εξής «Σε κάθε χώρα θα βρούμε αρκετά ιδιοτελή καθάρματα». Εννοούσε βέβαια τους πρόθυμους σε κάθε χώρα που πατούσε η γερμανική μπότα, να συνεργαστούν με τον Γ΄ Ράιχ. Οι εποχές αλλάζουν, τα εξουσιαστικά σχήματα μεταβάλλονται, οι οικονομικές δομές τροποποιούνται, αλλά οι ρόλοι των ιστορικών προσώπων παραμένουν οι ίδιοι.

Βραζιλιάνικη φαβέλα ή ευνομούμενη πολιτεία;


Σταύρος Χριστακόπουλος
«Μπαμ» ηκούσθη στον αέρα και μια σφαίρα έφυγε από οπλισμένο πιστόλι χρυσαυγίτη βουλευτή στο αεροδρόμιο Αθηνών. Ευτυχώς… δεν σκοτώθηκε κανείς. Πόσο πιθανό ήταν να συμβεί; Πολύ. Πόσο πιθανό είναι αυτό να γίνει και εντός Βουλής; Επίσης πολύ. Πόσο πιθανό είναι να γίνει κάτι ακόμη χειρότερο, αν κάποιος περαστικός επιτεθεί σε έναν – όχι μόνο χρυσαυγίτη… – βουλευτή στον δρόμο; Αφήστε το καλύτερα.
Ποιο όμως είναι το γελοίο του πράγματος; Το ότι καθόμαστε και συζητάμε σοβαρά, σαν να είμαστε σε μεξικάνικη κωμόπολη, στο κατεχόμενο Ιράκ, στη σπαρασσόμενη Συρία ή σε βραζιλιάνικη φαβέλα, μια ιστορία που έπρεπε να έχει λήξει εδώ και πολλά χρόνια.