#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Η δεξιά ως ιδεολογία μπορεί σχεδόν να έχει εξαφανιστεί αλλά όσο έχουμε αυτές τις σοφές αριστερές ηγεσίες, την δημοκρατία θα την αγναντεύουμε με το κυάλι. Από μακρυά.

  Σχολιαστες Χωρις Συνορα
Αν δεν σου εξηγήσει έμπειρος αριστερός καθοδηγητής τι ακριβώς εννοεί το κόμμα του με την φράση “λαϊκή εξουσία” ή “αριστερή διακυβέρνηση” δεν θα καταλάβεις ποτέ γιατί όσο αυτοί οι σοφοί αριστεροί ηγέτες συνεχίζουν να διαμορφώνουν λαϊκές συνειδήσεις, η δημοκρατία θα αργήσει να χαράξει.
Υποτίθεται οτι οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων έχουν σύνδεση με τον λαό και ακούνε τον παλμό του. Δεν υπάρχουν βέβαια σοβαροί λόγοι για να πιστεύει κανείς σε αυτόν τον μύθο. Κι αυτό όχι φυσικά γιατί η κ. Παπαρήγα στις τελευταίας εκλογές είπε εκείνο το αμίμητο “ο λαός να αλλάξει την ψήφο του”. Αλλά διότι είναι ολοφάνερο πως αυτοί οι σοφοί αριστεροί ηγέτες εκείνο που στ’ αλήθεια επιδιώκουν είναι να χειραγωγούν τον λαό. Να τον οδηγούν από το χεράκι εκεί που θέλουν. Σαν μικρό παιδί.

Οι επόμενες φούσκες


Του ΚΙΜΠΙ
Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα; Γιατί οι «φίτσιδες», οι «μούντιδες» και οι «εσεντπίδες» ξαφνικά αγαπάνε Ελλάδα; Γιατί οι Ευρωπαίοι χαρτογιακάδες αλληλοσυγχαίρονται για τα success stories του στην άτακτη περιφέρεια; Γιατί τα χρηματιστήρια της κολλημένης στην ύφεση Γιουρολάνδης κάνουν πάρτι μέρα παρά μέρα και ανταγωνίζονται σε ρεκόρ; Γιατί οι πολύφερνοι ξένοι επενδυτές ανακάλυψαν ακόμη και το χαροξεχασμένο από το 2000 ελληνικό Χρηματιστήριο; Γιατί γίνονται ανάρπαστα τα κουρελόχαρτα των διασωληνωμένων στην εντατική της κρατικής διάσωσης τραπεζών;

Μανχάταν – Μπαγκλαντές – Ελλάδα

 
Το δυστύχημα του Μπαγκλαντές είχε επαναληφθεί πριν από έναν αιώνα στις ΗΠΑ. Πόσο πιθανό είναι να το ζήσουμε και στην Ευρώπη;
Οι εργάτες στη βιομηχανία ένδυσης έτρεχαν πανικόβλητοι να σωθούν καθώς το κτίριο κατέρρεε. Καταλάβαιναν ότι δεκάδες ή εκατοντάδες συνάδελφοί τους δεν θα έβρισκαν ποτέ την έξοδο. Η πυροσβεστική ήρθε με καθυστέρηση και τα σωστικά συνεργεία δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσουν το μέγεθος της καταστροφής.

“Θα πεθάνουμε εδω μέσα”



Αυτή είναι η κραυγή απελπισίας των μεταναστών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας. Χτες βρέθηκα δίπλα τους. 2000 άνθρωποι γαντζωμένοι στα σύρματα.
Μόλις μας είδαν ήρθαν προς το μέρος μας για να μας μιλήσουν, να μας πουν το παράπονο τους. Ο ένας ήταν 10 χρόνια στην Ελλάδα, δούλευε 10 χρόνια στη Μύκονο. Ξαφνικά τον έπιασαν, δεν ξέρει πόσο ακόμη θα μείνει εκεί μέσα. Ο άλλος 7 χρόνια, ο άλλος 5. Άνθρωποι που δεν ήρθαν χτες, που έχουν ζήσει, έχουν δουλέψει, είχαν ένσημα, ξαφνικά βρίσκονται πίσω από τα σίδερα γιατί δεν μπορούν να αναννεώσουν την άδεια παραμονής τους.

Έξω από τα δόντια ;

 

του Χρίστου Ανδριανόπουλου               η Λεσχη

Στην πολύπαθη ήπειρό μας απο το 1945 και έπειτα εκλείπει μια ξεκάθαρη ιδέα για το πως αναπτύσσεται ένας μισαλλόδοξος, εχθρικός κι απειλητικός λόγος απέναντι σε λαούς, « φυλές », θρησκεύματα ή κοινωνικές ομάδες. Ακόμα κι αν το ρατσιστικό τέρας δεν έπαψε ποτέ να κοιμάται με το ένα μάτι ανοιχτό, η έλλειψη οργανωμένων σχεδίων αφανισμού πληθυσμών εξαφάνισε συνακόλουθα το στρατόπεδο που τα αντιπάλευε, μέσα σε ένα σύννεφο σχετικολογίας και ορθού πολιτικού λόγου. Αυτό δημιούργησε μία σύγχυση ειδικά στο κατά πόσο η διανόηση η τέχνη και ο τύπος τοποθετούνται εντώς ενός καθιερωμένου αστικού « αντιρατσισμού »

Γιατι σιωπάς;;




Πολιτικο Κορακι

Λουζόμαστε τα ψέματά τους.
Γευόμαστε την αναξιοπιστία τους.
Γιατί;;

Ομολογούμε τη Συνενοχή μας.
Ευλογούμε την Ατιμωρησία τους.
Γιατί;;

Εκδήλωση 24 Μαίου

Ο Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης «Γιάννης Κορδάτος» επιθυμώντας να συμβάλλει σε αυτό τον διάλογο σας καλεί στην εκδήλωση με θέμα:
“Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΑΙ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ”


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – 17/5/2013
Βρισκόμαστε μέσα στην δίνη της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών. Πρόκειται για μια δομική κρίση του καπιταλισμού που οδηγεί όλο και μεγαλύτερα κομμάτια των λαϊκών στρωμάτων στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση.

Τσικάρι μ’


πιτσιρικος
Το πιο συγκλονιστικό ανάγνωσμα της ζωής μου ήταν τα γράμματα που έγραφαν στις γυναίκες τους οι Πόντιοι που επρόκειτο να εκτελεστούν την επόμενη ημέρα από τους Τούρκους.
Αν και ήξεραν πως δεν υπάρχει πια ζωή γι’ αυτούς, έδιναν πάρα πολύ ψύχραιμα κουράγιο στις γυναίκες τους και συμβουλές για το πώς πρέπει να προφυλάξουν και να φροντίσουν τα παιδιά τους.

Τι κάνουμε τώρα; (7) — Όχι στον ψευτοδιεθνισμό

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Η «αριστερή» δικαιολογία που επικαλείται o ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, για να δικαιολογήσουν την απαράδεκτη στάση τους να επιμένουν στην παραμονή μας στην ΕΕ, παρά την οικονομική  καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων, είναι ότι αυτή είναι μια γνήσια διεθνικιστική στάση. Και αυτό, σε αντίθεση με την «εθνικιστική» στάση, όπως πολλοί από αυτούς χαρακτηρίζουν τη θέση ότι μόνο η άμεση μονομερής και ταυτόχρονη έξοδος από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, σε συνδυασμό με σειρά άλλων ριζοσπαστικών μέτρων που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο, θα μπορούσε να σταματήσει την συντελούμενη καταστροφή. Δεν θα σταθώ εδώ σε «επιχειρήματα» του τύπου ότι παρόμοια στάση είναι εθνικιστική διότι την υποστηρίζουν σήμερα και διογκούμενα «εθνικιστικά» λαϊκά ρεύματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, διότι τότε θα έπρεπε να μην μετείχαμε ιστορικά σε εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες, ούτε να στηρίζουμε σήμερα ανάλογους αγώνες στη Λιβύη ή τη Συρία γιατί τους στηρίζουν και εθνικιστές! Όμως, ο αγώνας κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (όχι κατά του νεοφιλελευθερισμού, όπως παραπλανητικά υποστηρίζουν οι ίδιοι «αριστεροί») σήμερα είναι εθνικοαπελευθερωτικός.

Aμερικάνικα όνειρα και γερμανικοί εφιάλτες


Ας αφήσουμε στην άκρη ως εντελώς αυτονόητη την παρατήρηση για το πόσο μικρή ειδησεογραφική κάλυψη λαμβάνουν τραγωδίες πολλαπλάσιου μεγέθους από αυτήν της Βοστώνης όταν συμβαίνουν εκτός δυτικού κόσμου. Ας αφήσουμε επίσης στην άκρη την συνακόλουθη διαπίστωση για το ότι στο κυρίαρχο σύστημα αξιών μας -στο βαθμό τουλάχιστον που αυτό διαμεσολαβείται από τα ΜΜΕ- μια δυτική ζωή έχει πολλαπλάσια αξία από μια μη δυτική.
Ας αφήσουμε τέλος στην άκρη την απορία αν η διαπίστωση αυτή αναιρεί θεμελιώδεις αρχές του δυτικού πολιτισμού ή τελικά δεν τις αναιρεί και τόσο. Κι ας αναρωτηθούμε κάτι ενδοδυτικό: αν είχε χτυπηθεί ο Μαραθώνιος του Βερολίνου, ή οποιοσδήποτε μη αμερικάνικος Μαραθώνιος, θα ήταν ίσης έκτασης και έντασης η κάλυψη; Κατά πάσα πιθανότητα όχι.
Και ο λόγος δεν είναι επειδή ένα τρομοκρατικό χτύπημα στις ΗΠΑ μπορεί να έχει πολύ σοβαρές γεωπολιτικές επιπτώσεις (όπως αποδεικνύεται άλλωστε κι από το γεγονός ότι η κάλυψη συνεχίστηκε αμείωτη και όταν η ταυτότητα των δραστών απομάκρυνε πολύ το ενδεχόμενο τέτοιου είδους επιπτώσεων), αλλά ακριβώς επειδή το χτύπημα έγινε στις ΗΠΑ.