#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

Mega: Η πιο παλιά κατάληψη




Η κατάληψη της Βίλλας Αμαλίας έγινε το 1990. Δηλαδή είναι μια κατάληψη 22 χρόνων. Τα 22 χρόνια της κατάληψης απασχόλησαν πολύ τα τηλεοπτικά κανάλια. Απορούσαν γιατί δεν είχε επέμβει τόσα χρόνια η Αστυνομία και έβρισκαν τα 22 χρόνια της κατάληψης πάρα πολλά. Δεν θα έπρεπε.
Η κατάληψης της Βίλλας Αμαλίας δεν είναι η παλαιότερη κατάληψη στη χώρα.
Η κατάληψη του Mega είναι πιο παλιά.
Η κατάληψη των συχνοτήτων –που αποτελούν δημόσιο αγαθό- δεν έχει αντιμετωπιστεί από τη Δικαιοσύνη.
Δεν υπήρξε ποτέ επιχείρηση της Αστυνομίας στα κτίρια των τηλεοπτικών σταθμών παρουσία εισαγγελέα.

Σαν τους μαφιόζους…



polls_thieves_4817_472733_poll_xlarge
Ο τρόπος που αντιδρά το χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα, με αιχμή τη διαπλοκή, παραπέμπει σε μαφιόζικες ιστορίες.
Η κρίση αποκάλυψε ότι οι λαμπεροί στυλοβάτες της “ισχυρής Ελλάδας” ήσαν λαμόγια. Ακόμη και οι διεθνείς προστάτες τους έμειναν άφωνοι με την αναιδή και απάτριδα συμπεριφορά τους. Ακόμη και τώρα που βογγάει η κοινωνία, το αμαρτωλό τρίγωνο της διαπλοκής, “κόμματα εξουσίας – τράπεζες – μίντια”, βάζουν πάνω απ’ όλα τη σωτηρία τους, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι προ πολλού έχουν περιέλθει σε κατάσταση “ζόμπι”. Υπερχρεωμένοι οικονομικά, απονομιμοποιημένοι πολιτικά. Ακόμη και τώρα επιχειρούν να συγκαλύψουν το σκάνδαλο με τις λίστες της φοροδιαφυγής.

Διέξοδος ο πόλεμος (;)

  praxisred

Εδώ και τρία περίπου χρόνια, κάθε φορά που τούτο το ιστολόγιο προσπαθεί να μιλήσει με απλά λόγια για την κρίση που βιώνουμε, επιμένει -μεταξύ άλλων- σε δυο σημεία:

Πρώτον, η κρίση δεν είναι κρίση χρέους, όπως εκνευριστικά επιμένουν οι διάφοροι (τηλε)αναλυτές. Πάνω σ' αυτό έχουμε πει πολλά αλλά μπορούμε να επαναλάβουμε ένα από δαύτα: αν η κρίση ήταν "κρίση χρέους", τότε θα έπρεπε από την μια να μην έχουν πρόβλημα οι μη υπερχρεωμένες οικονομίες κι από την άλλη να βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης όλες οι υπερχρεωμένες. Όμως, εμείς παρατηρούμε να αντιμετωπίζει υφεσιακά προβλήματα η Γερμανία (μια χώρα κάθε άλλο παρά υπερχρεωμένη) και να πηγαίνει σφυρίζοντας η Ιαπωνία (η πλέον καταχρεωμένη χώρα του πλανήτη).

Ο ρατσισμός ως αντιρατσισμός

Οιστρος

 του Λευτέρη Ριζά

Τα τελευταία χρόνια η συζήτηση περί ρατσισμού και αντιρατσισμού καλά κρατεί. Η αριστερά μας – ιδιαίτερα ορισμένοι κύκλοι της – έχουν σηκώσει ψηλά τη σημαία του αντιρατσισμού – πολύ πριν η Χρυσή Αυγή κάνει τόσο έντονα την παρουσία της. Θα έλεγα μάλιστα ότι αγωνίζεται με όλες της τις δυνάμεις να κατοχυρώσει τη «σύγχρονη» ταυτότητα της στο πεντάπτυχο «αντιρατσισμός, αντι-εθνικισμός, πολυπολιτισμικότητα, ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα, οικουμενισμός» . Μόνο που δεν είναι βέβαιο τι καταλαβαίνει ή τι εννοεί γύρω από όλα αυτά.

Ανθρωποθυσία χωρίς τέλος



114806-amalias
Του Νίκου Γιάκου
Η υπόθεση της εκκένωσης της «Βίλλας Αμαλία» και η επέμβαση στην ΑΣΟΕΕ δεν είναι σίγουρα απλά γεγονότα καθημερινής επικαιρότητας. Κρύβουν σημαντικές πολιτικές επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου και των εκπροσώπων της εξουσίας, δηλαδή της τρικομματικής δουλικής κυβέρνησης. Οι επιλογές αυτές φυσικά δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά που αυτοπροσδιορίζονται σαν αντιεξουσιαστές, αλλά ολόκληρο το πέραν της ψευτοαριστερής ΔΗΜΑΡ, πολιτικό σύστημα, που ακούει στο όνομα αριστερά ή ριζοσπαστική αριστερά.

Παιχνίδι εξαπάτησης.. .

  Η ειδησεογραφία έχει πλημμυρίσει από την σκανδαλολογία της λίστας Λαγκάρντ και την περίπτωση Παπακωνσταντίνου. Οι γνωστοί τηλεαστέρες και τα τσιράκια των μέσων μαζικής αποβλάκωσης διψούν για αίμα. Αυτοί που όχι μόνο δεν νοιάστηκαν, αλλά αντίθετα συνηγόρησαν τα μέγιστα στην εν ψυχρώ δολοφονία μιας ολόκληρης χώρας και ενός ολόκληρου λαού, σήμερα έχουν φορέσει – πάντα καθ’ υπόδειξη άνωθεν και έξωθεν – την τήβεννο του αδέκαστου κριτή και όλοι μαζί έχουν χιμήξει στον Παπακωνσταντίνου και τους συγγενείς του. Όπως θα χιμήξουν αύριο και σε όποιον άλλο κρίνουν τα μεγάλα αφεντικά ότι είναι ελεγχόμενα αναλώσιμος πολιτικά. Με την χρονική υστέρηση που ήταν αναγκαία για το πολιτικό μαγείρεμα της λίστας Λαγκάρντ, θίχτηκαν από τις παραλήψεις του τέως υπουργού, αλλά και από την πιθανή διαγραφή των ονομάτων των συγγενών του από την λίστα Λαγκάρντ

O χρυσαυγίτης γείτονας του διπλανού σπιτιού

 
Νοικοκυραίοι δίνουν μαθήματα
Όταν το κακό αποκτήσει πρόσωπο γίνεται ακόμα πιο τρομακτικό. Στην σφαίρα του «αφηρημένου» Χρυσή Αυγή είναι οι επιθέσεις σε μετανάστες, τα ρατσιστικά συνθήματα που εκτοξεύουν οι βουλευτές της και το τηλεοπτικό ξύλο. Τα παρακολουθούμε, γράφουμε για αυτά, εξοργιζόμαστε αλλά μέχρι εκεί. Και ξαφνικά η ζωή σου υπενθυμίζει: H Χρυσή Αυγή είναι οι νοικοκυραίοι που την έβαλαν στην βουλή.
«Ο τάδε» μου είπε η μάνα μου «ψήφισε Χρυσή Αυγή» και έδειξε το διπλανό σπίτι με ένα ύφος σαν να μου έλεγε ότι «ψήφισε τον Τσάκα» (σ.σ Νοσταλγείς και εσύ την εποχή του Big Brother που «πλαστικά» λεφτά υπήρχαν και κάνανε Πρωτοχρονιά με sms αντί για «Καλή Χρονιά» το απίθανο «Ο Τσάκας τα πήρε»;) Παραλίγο να πνιγώ.

Πριν από ένα χρόνο, σταμάτησε να κτυπά η καρδιά του Βίκτορα Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν…




Δημήτρης Πατέλης
Πριν από ένα χρόνο, το βράδυ της 8.1.2012, σταμάτησε να κτυπά η καρδιά του κορυφαίου σοβιετικού επαναστάτη στοχαστή, Βίκτορα Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν.
Η διαμόρφωση και η ωρίμανση του Β. Α. Βαζιούλιν ως επαναστάτη ερευνητή, συνδέεται με κρίσιμες καμπές της ιστορίας, με τη συνειδητοποίηση του γεγονότος, πως απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαμόρφωση και ανάπτυξη κοινωνικής θεωρίας και μεθοδολογίας αντίστοιχης των αναγκών της εποχής, είναι η αντίληψη των κομβικών αναγκών αλλαγής της σύγχρονής του κοινωνίας και η συγκεκριμένη ιστορική προσέγγιση του κεκτημένου της κοινωνικής θεωρίας (και ιδιαίτερα του μαρξισμού), που συνδέεται με τον κριτικό αναστοχασμό των μεθοδολογικών θεμελίων του.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ



Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ
Ο Μαρξ, αναποδογυρίζοντας τη εγελιανή διαλεκτική και τοποθετώντας την με τα πόδια κάτω και το κεφάλι επάνω, διαμόρφωσε μια νέα υλιστικήδιαλεκτικήσχέση θεωρίας και πράξης και κατ’ επέκταση θεωρίας και πολιτικής.
Μια ακραία παραβίαση αυτής της σχέσης είναι η απολυτοποίηση του ρόλου της θεωρίας, η οποία και καταλήγει σε μια ιδεαλιστική παρέκκλιση, την οποία οι κλασικοί του μαρξισμού παρομοίαζαν με τον αυνανισμό [1]. Μια αντίθετη παρέκκλιση είναι η απολυτοποίηση του ρόλου της πράξης και της εμπειρίας και η υποτίμηση του ρόλου της θεωρίας την οποία οι κλασικοί του μαρξισμού επίσης απέκρουαν ιδιαίτερα κατά την αντιπαράθεση τους με τον Μπακούνιν, ο οποίος και υποτιμούσε τη θεωρία.