#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Επικίνδυνες εξελίξεις


Βασίλης Βιλιάρδος
Οι Αμερικανοί Πολίτες χρειάστηκαν είκοσι ολόκληρα χρόνια, καθώς επίσης τη χρηματιστηριακή καταστροφή του 2008, για να καταλάβουν τις αληθινές επιπτώσεις των αποκρατικοποιήσεων, καθώς επίσης για να αποδεχθούν τη θλιβερή πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία: ο ταχύτερος τρόπος της ιδιωτικοποίησης του πλούτου είναι η κλοπή. Η ραγδαία αύξηση της «ένδειας» στην περιοχή της Ρηνανίας Βεστφαλίας (κεντρική Γερμανία) είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητική – αφού οι πολίτες, τα εισοδήματα των οποίων ευρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, πλησιάζουν το 20% του συνολικού πληθυσμού. «Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν δουλειά», αναφέρεται από τα ΜΜΕ χαρακτηριστικά, «αλλά όλο και περισσότεροι δεν μπορούν να ζήσουν από τους μισθούς πείνας που τους προσφέρονται». Όπως φαίνεται, η επέλαση της Γερμανίας δεν ωφελεί καθόλου τους Πολίτες της – οι οποίοι ουσιαστικά θυσιάζονται στο βωμό των επεκτατικών φιλοδοξιών της καγκελαρίου. Υπενθυμίζουμε εδώ τη δήλωση του προέδρου της ομοσπονδίας των ιατρών των ασφαλιστικών ταμείων της Γερμανίας, σύμφωνα με την οποία:

H Οικονομική Πολιτική στα πλαίσια της Ευρωπαικής Ενωσης


   Πολιτικο Καφενειο
του Θεόδωρου Μαριόλη*
Χωρίς μεταβολές, το κάτωθι κείμενο παρουσιάστηκε, πριν από μία δεκαετία, σε εκδήλωση της Κίνησης: «Δράση: Θεσσαλονίκη 2003», στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (27 Μαρτίου 2003 – βλέπε π.χ. http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=1712448&publDate=). Υπενθυμίζεται ότι η εν λόγω Κίνηση, στην οποία μετείχαν το ΚΚΕ, το ΔΗΚΚΙ, καθώς και σωματεία και σύλλογοι, είχε συγκροτηθεί ενόψει της επικείμενης, τότε, Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Χαλκιδική, 20-21 Ιουνίου 2003). Από ό,τι γνωρίζω ή/και θυμάμαι, το κείμενο παρέμεινε αδημοσίευτο, παρά το ρητό, αρχικό ενδιαφέρον ορισμένων για το αντίθετο. Δυστυχώς (εάν και δεν είναι θέμα της Θεάς Τύχη), τα όσα υποστήριξε κάθε άλλο παρά δεν ομολογήθηκαν από τα γεγονότα που ακολούθησαν (και ακολουθούν, έως σήμερα). Εν αντιθέσει, ωστόσο, με ό,τι εμφατικά, και – τρόπον τινά – ρομαντικά, γράφεται σε ένα σημείο του, η εργατική τάξη δεν θέλησε να μάθει περισσότερα. Σήμερα, η/ο καθένας δύναται να πιστοποιήσει, εάν επιδιώκει να βλέπει καθαρά, ότι περισσότερα έμαθαν ή, καλύτερα, αυτοδιδάχθηκαν μόνον οι Αγορές, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κυρίαρχες, διεθνώς, τάξεις, ήτοι – για να αντιστρέψω την ύστατη πρόταση του Φ. Ένγκελς, στο «Ο Λουδοβίκος Φόϋερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας» (1886) – οι κληρονόμοι της Διαλεκτικής στον σύγχρονο κόσμο, εκεί όπου βασιλεύει η άνευ φραγμών μεταμόρφωση των εθνικών, ιδιωτικών και συγκεκριμένων, εργασιών σε διεθνή, κοινωνική και αφηρημένη, εργασία.

ΑΠΟ ΤΟ «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ» ΣΤΟ «ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ»!


Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ» ΣΤΙΣ «ΕΘΝΙΚΕΣ» (ΑΥΤ)ΑΠΑΤΕΣ

Του Δ.ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ* 
«Το έθνος πρέπει να μάθει να
θεωρεί εθνικόν το αληθές»
Διονύσιος Σολωμός
«Eθνικό έγκλημα» χαρακτηρίζει, κορυφαίος οικονομικός παράγων, τον θόρυβο για τα «ελληνικά κοιτάσματα», σχολιάζοντας την έκθεση της Deutsche Bank για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες. Και συνεχίζει:
«Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Το γνωρίζουν όλοι, όπως κι ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή. Επιπλέον, το πρόγραμμα που ονομάζεται Μνημόνιο προκαλεί πρωτοφανή καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, απειλώντας την επιβίωση του ελληνικού λαού και κράτους, αν όχι της ΕΕ.

Ευρωντουμάνια


Σε σκηνικό καμένης γης παραπέμπει η ατμόσφαιρα μικρών και μεγάλων πόλεων της χώρας. Τζάκια και ξυλόσομπες έχουν μετατρέψει τον αέρα της χειμωνιάτικης Ελλάδας, σε ψησταριά της Βάρης - Κορωπίου. Με τους λέβητες θέρμανσης να μένουν αδειανοί μέχρι την τελευταία τους σταγόνα. Πάνω από 800 εκατομμύρια ευρώ έσοδα είχαν υπολογίσει οι οικονομικοί επιτελείς της χώρας από την αύξησης της φορολόγησης του πετρελαίου θέρμανσης, πριν ακόμη προφτάσει να τεθεί σε ισχύ ο αντίστοιχος νόμος. Ένας νόμος που επιβλήθηκε με την ίδια ακριβώς μέθοδο που χαράχτηκε, μέχρι σήμερα, κάθε είδους οικονομική πολιτική σε αυτή τη χώρα. Υπό την απειλή μη εκταμίευσης της δόσης.

Η αλήθεια για τους υδρογονάνθρακες και τον ορυκτό πλούτο της χώρας – Ο αποπροσανατολισμός της Κυβέρνησης και η μεθόδευση της αρπαγής




Του Σήφη Σταυρίδη

Πριν βρεθούν θέλουν να τα αρπάξουν

Kαθώς η βίδα της εξάρτησης βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στον κορμό και μετατρέπει τη χώρα σε νεοαποικία, απόλυτα ελεγχόμενη οικονομικά από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα EE και HΠA, έρχεται στο προσκήνιο μιας εν δυνάμει εκμετάλλευσης, ο ορυκτός πλούτος του ελληνικού υπεδάφους, και ιδιαίτερα οι διαβόητοι υδρογονάνθρακες. 

Στο Πέραμα Δεν Κλαίνε… Παλεύουν

Εφημεριδα των Συντακτων


Της Ντίνας Δασκαλοπούλου
«Το κέρατό τους το βερνικωμένο! Ακούς εκεί! Μα ούτε παιδιά να μην σας αφήνουν να κάνετε! Το κέρατό τους!» Η κυρία Αγγέλα είναι 80 χρόνων και πολύ θυμωμένη. Μεγάλωσε τρία παιδιά και έχει κάμποσα εγγόνια, αλλά κανένα δισέγγονο.

Οδοιπορικό
Οπως οι περισσότεροι της γενιάς μου, άνεργοι κι ανασφάλιστοι, οι 30άρηδες απόγονοι της κυρίας Αγγέλας δεν μπορούν να αποκτήσουν απογόνους. Το «σπίτι» όπου η γιαγιά μου σερβίρει καφέ είναι κυριολεκτικά δίπλα στο κύμα κι έχει απεριόριστη θέα στο λιμάνι του Περάματος.


Το δαχτυλίδι της μάνας

Η ΑΥΓΗ

Της Ευγενίας Λουπάκη
Στα Carrefour δεν ψωνίζει η Εκάλη. Ούτε το Ψυχικό. Ψωνίζουν αυτοί που κρατάνε σφιχτά στο χέρι το χαρτάκι με τη λίστα, κάθε φορά μικρότερο.

Στα Carrefour δεν πάνε αυτές που έχουν τα κοσμήματά τους σε θυρίδες, πάνε αυτές που έχουν σ’ ένα μικρό παλιό κουτάκι το δαχτυλίδι της μάνας. Το ανοίγουν, το κοιτάζουν κι αν το φορέσουν, είναι μοναχά μέσα στο σπίτι, μη γίνει καμιά στραβή… Γιατί τα πράγματα αυτά δεν είναι πράγματα, δεν έχουν ανταλλακτική αξία, το δαχτυλίδι της μάνας, το ρολόι του πατέρα, έσχατο συναισθηματικό καταφύγιο, έσχατη υπόμνηση των παιδιών που υπήρξαμε, όταν εκείνοι, οι γονείς μας, έχουν φύγει.

Για έναν αντιφασιστικό σεισμό


 του Σπ.Μαρκέτου
Στην Ελλάδα των Μνημονίων και της κοινωνικής κατάρρευσης διαγράφεται ολοένα πιο καθαρά η απειλή του φασισμού. Ένα ναζιστικό κόμμα, που εμφανίστηκε από το πουθενά, σταθεροποιεί την υποστήριξή του στο εκλογικό σώμα έχοντας συστηματική βοήθεια από τα μέσα ενημέρωσης. Αξιοποιώντας άλλοτε την ασυλία που του παρέχει το κράτος και άλλοτε τη συνεργεία των αστυνομικών και δικαστικών μηχανισμών, οργανώνει τάγματα εφόδου. Μέντοράς του ο χιτλερικός υπουργός Προπαγάνδας, Γιόζεφ Γκαίμπελς. Την περασμένη εβδομάδα η Χρυσή Αυγή ξυλοκόπησε έναν αριστερό βουλευτή και κατόπιν τον μήνυσε, λέγοντας ότι άδικα κατηγορήθηκε. Xρειάστηκε ένα ξένο μέσο ενημέρωσης, το BBC, για να ερευνηθεί το ζήτημα και να δειχθεί με αδιάψευστα στοιχεία ότι στην επίθεση εμπλέκεται η ίδια η ηγεσία των ναζιστών. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης πρακτικά συναινούν, βλέποντας στους φασίστες μια εφεδρεία σωτηρίας από τη λαϊκή οργή. Η ηγεσία της αριστεράς δείχνει αμήχανη και απροετοίμαστη να τούς αντιμετωπίσει.

Εορταστικά!!

 
Η Ζωή συνεχίζεται.
Ο Αγώνας πήρε ρεπό.

*** Πτωχοί όντας, νοιώσαμε τη μαγεία της χτεσινής μέρας,
 χάρη στα "αισιόδοξα" μηνύματα της Συμμορίας των "3".

Ψιτ! Το μοντέλο καταρρέει, όχι η δημοσιογραφία

  Βαθυ Κοκκινο

 Της Ματίνας Παπαχριστούδη - Hoc Doc

 Τρία χρόνια ύφεσης κλείνουν τα ΜΜΕ, τρία χρόνια στη διάρκεια των οποίων ιδιοκτήτες, εκδότες και μεγαλοδημοσιογράφοι πέρασαν το αναγνωστικό κοινό και τους εργαζομένους τους από όλες τις φάσεις της αγοραίας προπαγάνδας. Εν αρχή ην η αλαζονεία της βεβαιότητας για την πανίσχυρη εξουσία τους. Επέβαλαν τη σιωπή για οποιαδήποτε κοινωνική αντίδραση στην έλευση του ΔΝΤ ελέω κρίσης. Ενδοεταιρικά η επιχείρηση των διαπλεκόμενων εκδοτών έναντι της κοινωνίας συνοδεύτηκε από το πρώτο κύμα απολύσεων-μειώσεων μισθών. Εξωεταιρικά οι media-άρχες είχαν συνεχή πρόσβαση στο ζεστό χρήμα, δάνεια, εισροή κεφαλαίων από νέους μετόχους ή αμέτοχους υποστηρικτές.


Τι ήταν τα Τάγματα Ασφαλείας;


“Από της Ιεράς Γης της Αρχαίας Σπάρτης υψούται η προσευχή μας: Κύριε διαφύλασσε τον Φύρερ μας“.

Ιδιαίτερα στους νέους είναι άγνωστη η πρόσφατη ιστορία. Ακούνε και διαβάζουν για τάγματα εφόδου, για τάγματα ασφαλείας κλπ και δεν ξέρουν ποιά είναι η ιστορική σημασία τους και τι σημαίνει για το σήμερα.

Παρακάτω είναι ένα μικρό κείμενο που με λίγα λόγια περιράφει τι ήταν τα τάγματα ασφαλείας

(Το παρακάτω κείμενο το πήραμε από τον Κόκκινο Τύπο)

Τα Τάγματα Ασφαλείας ιδρύθηκαν τον Απρίλιο του 43 με πρωτοβουλία του Ράλλη, αρχηγού τότε του Λαϊκού Κόμματος, γι’ αυτό και ο λαός τους έδωσε το παρατσούκλι “ράλληδες”.

Σφάξε με Πασά μου ν’ Αγιάσω!

  ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση
  Aναδημοσίευση απο e-cynical
Έχω κουραστεί πια να με κουρσεύουν κάθε βράδυ οι τύψεις, να με έχουν στο κυνήγι οι Ερινύες, να ξεσκίζω μέχρι αίματος τις σάρκες από τις ενοχές, να έχουν πρηστεί τα βλέφαρα από τον θρήνο και τον κοπετό, να έχουν βγάλει κάλους τα γόνατα από τις γονυκλισίες, τις ικεσίες και τις παρακλήσεις, εχω εξαντληθεί, έχω ρέψει, έχω σιχαθεί, μέχρι εμετού έχω αηδιάσει, έχω θυμώσει, έχω βγει έξω από τα ρούχα μου, έχουν πεταχτεί ένα μέτρο τα μάτια μακριά από τη λύσσα και την οργή,είπα τέρμα πια, δεν θα σηκώσω άλλο τις ενοχές αυτού του μάταιου και άδικου κόσμου, τα ανομήματα των αμαρτωλών και των δικαίων ανεξαιρέτως, δεν θα γίνω ο αποδιοπομπαίος τράγος, το τραγί που το σφάζουνε στο τρίστρατο με μια μαφιόζικη φαλτσέτα, το ορνίθι που του βρήκαν το ραγιάδικο κουμπί και κάθε βράδυ στις 8 το αποκεφαλίζουν, δεν θα γίνω η Ιφιγένεια που θα θυσιαστεί για ν’ αποπλεύσει πάλι πλησίστιος ο στόλος των κουρσάρων με τα αμπάρια του γεμάτα απ’ το δικό μου βιός,δεν θα τους κάνω το χατίρι, δεν θα ανεχτώ άλλο τα λακτίσματα και τη διαπόμπευση που μου ασκούνε μήνες τώρα τα ασκέρια των Φαρισαίων και των Φιλισταίων, δεν θ’ αφήσω τους ώμους της μικρής Μαρίας να σηκώσουν το βάρος απ’ το Μεγάλο Πλιάτσικο, για το γλυκό που έκλεβε από το βάζο.