#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Οι Τρομοκράτες είναι εδώ

 


Οπως κάθε φορά, έτσι και τώρα...
...σε κάθε "κρίσιμη" φάση...
...πριν από ένα "πακέτο" ή μιά "δόση"...
...Εμφανίζεται το σύνολο των Τρομοκρατών.
Εντός και εκτός Ελλάδας.
Κυβερνητικοί και τροϊκανοί.
"Ιδιώτες" και "εταίροι".
"Θεσμικοί" και "ειδικοί". Τοκογλύφοι και "επενδυτές".
"Πατριώτες" και "σωτήρες". ΜΜΕ και δημοσιοκάφροι.
Το ίδιο...(παντοτινό εφ'εξής) "δίλημμα"...

Πιο αξιοκρατικά… πεθαίνεις


Τόνι μ’, το χάσες; Αλλά πότε είχες μυαλό, για να το χάσεις; Τι πας και λες; Υπόσχεσαι στους Γερμανούς ότι θα εξοφλήσουμε τα δάνεια; Έχεις εσύ να πληρώσεις; Γιατί εγώ δεν έχω πρόχειρα «ψιλά». Ούτε ξέρω κανένα συνταξιούχο, ή μισθωτό που να έχει πια τίποτα. Όλα τα πήρατε. Ούτε σώβρακο δεν αφήσατε. Μη σου πω τι άλλο έμεινε να πάρεις, και βγάλουν ακατάλληλο για ανηλίκους το άρθρο.
Εξήγησε μου κάτι Αντώνη μου. Είπες, αν σταματήσει η Τρόικα να μας «δίνει», θα πτωχεύσουμε. Κοίτα ένα περίεργο πράγμα. Όλος ο κόσμος έχει την εντύπωση, ότι εξαιτίας της Τρόικας πτωχεύσαμε ήδη. Ή ζούμε τώρα στον Παράδεισο; Έτσι νομίζεις; Ότι είναι ωραία; Κοίτα γύρω σου, τι βλέπεις; Φωτιές, ζέστη, δυστυχία, απελπισία, βασανιστήρια… δεν με πείθει για Παράδεισος. Κι επειδή έχουμε και τύπους σαν εσένα, μάλλον Κόλαση μου θυμίζει. Τόνι, το μόνο που θα γίνει, αν σταματήσουν να μας τα παίρνουν οι τοκογλύφοι, είναι ότι θα γλυτώσουμε τις περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις. Γιατί μόνο στο δικό σας μυαλό μας δίνουν οι ξένοι, στην πραγματικότητα μας λείπουν από την τσέπη μας. Δεν γίνεται να μας δίνουν και ταυτόχρονα να πληρώνουμε. Κάπου πάνε αυτά τα χρήματα.

Στον παλιό "σύντροφο".

 
"Και καλά...πως το παίζεις ;;" με ρώτησε.
"Ξυπνητήρι;;", συμπλήρωσε ειρωνικά.
Ναι, ρε μαλακισμένο.

Κίνηση “Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ” – Με αποφασιστικότητα

του Σπύρου Μαρκέτου
  ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη 
 
Από την ίδρυσή μας, τον Φεβρουάριο του 2012, θέσαμε δυο στρατηγικούς στόχους: Πρώτον, τον λογιστικό έλεγχο και τελικά τη διαγραφή του δημόσιου χρέους, το οποίο χρησιμοποιούν οι καπιταλιστές ως μοχλό για να πτωχεύσουν την κοινωνία και να συγκεντρώσουν όλο τον πλούτο στα χέρια τους˙ δεύτερον, την έξοδο από την ευρωζώνη, ως πρώτο βήμα απεμπλοκής από τις μνημονιακές και αντιλαϊκές πολιτικές που κυριαρχούν στην Ε.Ε. και ως προϋπόθεση για τον εκδημοκρατισμό της χώρα μας.
Εξαρχής γνωρίζαμε ότι ο αγώνας θα ήταν δύσκολος. Η μηχανισμός του δημόσιου χρέους και η δυναστική του λειτουργία συσκοτιζόταν συστηματικά από τα όργανα του πλέγματος εξουσίας και, δυστυχώς, αποσιωπώνται ή παραβλέπονται  ακόμη και από μια μερίδα της αριστεράς. Παράλληλα, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα παρουσιάζεται από τους μεν  σαν καταστροφική προοπτική και από τους δε σαν έκφραση εθνικισμού, με αποτέλεσμα την τρομοκράτηση του κόσμου που δεν γνωρίζει το πώς λειτουργεί η καπιταλιστική οικονομία.

Το νερό ως προϊόν

Τι σημαίνει ιδιωτικοποίηση του νερού
 
Της Μαριανίνας Ρακκά
Αναδημοσίευση από το ΑΡΔΗΝ τεύχος 62
Μάρτιος 2001. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο του Νερού και τα Ηνωμένα Έθνη διοργανώνουν παγκόσμιο Φόρουμ στο οποίο το νερό χαρακτηρίζεται για πρώτη φορά ανοιχτά ως προϊόν. Αργότερα, στο ίδιο συνέδριο αποφασίζεται η πολιτική που θα ακολουθηθεί για την αντιμετώπιση του προβλήματος της παγκόσμιας λειψυδρίας: Η διαχείριση του νερού ανατίθεται πλέον στον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς.
Από τότε το τοπίο της παγκόσμιας αγοράς του «γαλάζιου χρυσού», όπως αποκαλείται πλέον το νερό, διαμορφώνεται από τρεις μεγάλες πολυεθνικές, τις γαλλικές Suez και Vivendi, η οποία κρύβεται πλέον υπό το όνομα Veolia, και την Water Thames. Οι τρεις αυτές εταιρείες βρίσκονται μεταξύ των κορυφαίων 100 εταιρειών στον κόσμο, με το ετήσιο εισόδημα και των τριών το 2003 να υπολογίζεται σε 156,7 δισεκατομμύρια δολάρια ενώ αναφέρεται ότι ελέγχουν την παροχή νερού σε περίπου 230 χώρες και στις πέντε ηπείρους[1].

ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΑΝ ΠΕΣΕΙ Ο ΑΣΑΝΤ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Ριζική αλλαγή στους συσχετισμούς δυνάμεων στη Μέση Ανατολή θα επιφέρει ενδεχόμενη ανατροπή του καθεστώτος του Μπασάρ αλ – Ασαν στη Συρία. Μια ανατροπή που δεν φαίνεται πλέον απίθανη, καθώς η Δαμασκός αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση και να καταπνίξει την ένοπλη εξέγερση. Η παράταση των συγκρούσεων έχει επιτρέψει την υπονομευτική για το καθεστώς ολοένα και μεγαλύτερη ανάμιξη εξωτερικών δυνάμεων, οι οποίες χρηματοδοτούν, εξοπλίζουν και τροφοδοτούν ακόμη και με ένοπλους μαχητές τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, το Ισραήλ, η Τουρκία και τα πιο αντιδραστικά και σκοταδιστικά αραβικά καθεστώτα συμμετέχουν δραστήρια στην προσπάθεια απαλλαγής της Δύσης και του Τελ Αβίβ από ένα πολύ ενοχλητικό καθεστώς που παίζει ρόλο – κλειδί στο Μεσανατολικό.

Υπάρχουν όρκοι και όρκοι…


Ο Φασίστας της διπλανής πόρτας

  ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

 Το σκηνικό περίπου γνωστό: Στον Κολωνό, μέσα Ιούνη, Τετάρτη πρωΐ. Περιπολικά της Άμεσης Δράσης με τις σειρήνες να ουρλιάζουν, μοτοσυκλετιστές της ΔΙΑΣ με πλήρη εξάρτυση για διεξαγωγή πολέμου, καταφθάνουν έξω από τον Αη-Γιώργη. Δεκάδες περίοικοι σαν σε διατεταγμένη υπηρεσία είχαν καταφθάσει λίγο νωρίτερα. Όλοι τώρα συναγμένοι στο σημείο του “εγκλήματος”, πολύ κοντά στην παρακείμενη λαϊκή αγορά. Πλησιάζω.
Ένας από τους περίοικους μου απευθύνει το λόγο: Ένας πακιστανός επιτέθηκε σε εννιάχρονο κορίτσι να το βιάσει. Θέλουν όλοι τους κρέμασμα, συμπληρώνει. Χωρίς καλά-καλά να τον κοιτώ, χωρίς καν να τον ρωτήσω. Τον “κόβω”: γύρω στα 35, φάτσα κλασσικού ελληναρά “λεβέντη”, μπρατσωμένος, εφαρμοστό μαύρο shirt, μπλέ σόρτς, άσπρη κάλτσα, turbo αθλητικά.

Sacco and Vanzetti

Στις 23 Αυγούστου 1927 εκτελέστηκαν οι δύο  αναρχικοί Ιταλοί μετανάστες στις ΗΠΑ, Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti. 

 

Στην πολιτεία της Mασαχουσέτης των HΠA, δυο αναρχικοί μετανάστες εργάτες από την Iταλία, εκτελέστηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα. Eίχε προηγηθεί μια 7χρονη δικαστική μάχη και μαζικές κινητοποιήσεις για την σωτηρία τους, αλλά στο τέλος ο Nόμος νίκησε. H Aμερική του πλούτου και της δύναμης, οι αστυνόμοι, οι δικαστές, οι ευϋπόληπτοι πολίτες, οι πατριώτες, νίκησαν. Oι δύο "ξένοι" εργάτες, ένας πλανόδιος ψαράς κι ένας τσαγκάρης, που σήκωσαν κεφάλι και μίλησαν για μια κοινωνία χωρίς πολέμους, πατρίδες, κοινωνική αδικία και εκμετάλλευση, συνετρίβησαν... Στις 23 Aυγούστου 1927, οι μετανάστες "εχθροί του έθνους και της τάξης" αναπαύονταν μέσ' τα μαύρα κοστούμια τους σε μια μικρή νεκρική αίθουσα του Nορθ Eντ της Bοστώνης. O Nόμος είχε νικήσει αλλά η Δικαιοσύνη είχε νικηθεί.

Γερμανικό παραμάγαζο η ΕΚΤ




Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα, 16-22/8/2012

Σε επίδειξη πυγμής επιδίδεται το Βερολίνο για μια ακόμη φορά, επιλέγοντας τη νομισματική πολιτική τώρα για να δείξει ποιος αποφασίζει για την ενωμένη, κατά τ’ άλλα, Ευρώπη. Ήδη, η ενεργοποίηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), που είναι ο μόνιμος «μηχανισμός διάσωσης» ο οποίος θα αντικαταστήσει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) έχει μετατεθεί για μετά τις 12 Σεπτεμβρίου οπότε θα αποφασίσει το ανώτατο δικαστήριο της Γερμανίας για την συμβατότητά του με το γερμανικό σύνταγμα. Και η ίδια η απόφαση όμως την οποία έλαβαν οι ηγέτες των 27 στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 28 Ιουνίου κι αφορούσε την δυνατότητα της ΕΚΤ να παρεμβαίνει στην δευτερογενή αγορά ομολόγων αγοράζοντας κρατικούς τίτλους έπληξε γερμανική τορπίλη.
Μια απόφαση ούτως ή άλλως αντιφατική, η οποία όμως στην πράξη αυτή τη στιγμή έχει ακυρωθεί, όχι μόνο με έμμεσο τρόπο καθώς ο Μηχανισμός Σταθερότητας που θα έκανε τις αγορές περιμένει το πράσινο φως από το δικαστήριο της Καρλσρούης για να λειτουργήσει, αλλά και με άμεσο.
Το δικαίωμα της Γερμανίας να ασκεί βέτο, στην πράξη, στις αποφάσεις της ΕΚΤ έγινε εμφανές την 1η Αυγούστου όταν ο διοικητής της γερμανικής κεντρικής τράπεζας, της Μπούντεσμπανκ κάλεσε την ΕΚΤ «να σέβεται και να μην υπερβαίνει το ρόλο της» κι επίσης «να μην υπερεκτιμά τις δυνατότητες της κεντρικής τράπεζας». Αιτιολόγησε μάλιστα την δημόσια παρέμβασή του, που έγινε από την ιστοσελίδα της Μπούντεσμπανκ, γράφοντας ότι η γερμανική κεντρική τράπεζα «είναι η μεγαλύτερη και η πιο σημαντική κεντρική τράπεζα στο ευρωσύστημα». Ξεχάστε επομένως την ομοφωνία, υπό την οποία υποτίθεται αποφάσιζε το διοικητικό της συμβούλιο. Μετά την αρχή της πλειοψηφίας που καθιέρωσε η Άνγκελα Μέρκελ στη διαδικασία αποφάσεων των Συνόδων Κορυφής, τώρα ο προστατευόμενός της, Χενς Βάιντμαν, επεκτείνει αυτή την κατάκτηση του Τέταρτου Ράιχ και σε άλλα πεδία λήψης αποφάσεων.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο πάγος που έβαλε ο γερμανός κεντρικός τραπεζίτης (επικαλούμενος την σύγχυση που επέρχεται μεταξύ νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής αν η ΕΚΤ προβεί στην αγορά ομολόγων) δεν στηριζόταν σε αυθαιρεσίες, αλλά στην κατά γράμμα τήρηση του καταστατικού της ΕΚΤ. Επί της ουσίας δηλαδή ο επικεφαλής της Μπούντεσμπανκ επανέφερε στη νομισματική τάξη τον Μάριο Ντράγκι κι όλη τη διοίκηση της ΕΚΤ δείχνοντας ότι η σταθερότητα των τιμών προέχει ακόμη και σε τέτοιες, έκτακτες περιστάσεις.
Προέχει η λιτότητα
Ο λόγος για τον οποίο το Βερολίνο επιλέγει να αφήνει τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, κι ειδικότερα Ισπανία και Ιταλία αυτή τη στιγμή, να τσουρουφλίζονται στις αγορές ομολόγων πληρώνοντας κάθε φορά κι υψηλότερα επιτόκια για να καλύψουν τις χρηματοδοτικές ανάγκες τους, είναι απλός: Η απειλή της χρεοκοπίας και η κρίση δημόσιου χρέους έχουν μέχρι σήμερα αποδειχθεί ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την κατεδάφιση με συνοπτικές διαδικασίες και τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις όλων των μεταπολεμικών κοινωνικών κατακτήσεων: από το δικαίωμα στην εργασία μέχρι το κράτος πρόνοιας. Γιατί το Βερολίνο που έχει αναλάβει τα ηνία σε αυτή την εκστρατεία, η οποία εξελίσσεται και σε βάρος της κυριαρχίας των άλλων κρατών – μελών της ΕΕ, να παραιτηθεί ενός τέτοιου πολύτιμου όπλου; Ο ρόλος καταπέλτη που έχουν αναλάβει οι αγορές ομολόγων εναντίον όλων αυτών που συνιστούν την ευρωπαϊκή εξαίρεση στον παγκόσμιο καπιταλιστικό κόσμο περιγράφτηκε με τον πιο παραστατικό τρόπο από τον αντι-καγκελάριο της Γερμανίας και υπουργό Οικονομίας, Φίλιπ Ρέσλερ, που θα κέρδιζε με άνεση τον τίτλο του πιο αντιπαθητικού γερμανού πολιτικού αν δεν ξέραμε ότι η πολιτική που υπηρετεί κι όχι το πρόσωπό του είναι αυτή που συγκεντρώνει το μίσος. Δήλωσε λοιπόν, βάσει των Financial Times στις 2 Αυγούστου: «Αν απομακρύνεις την πίεση των επιτοκίων από τα κράτη, ταυτόχρονα απομακρύνεις και την πίεση για μεταρρυθμίσεις»! Τα επιτόκια λοιπόν κι η κρίση χρέους είναι το μέσο. Σκοπός είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η μείωση μισθών και ημερομισθίων, το κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, κοκ.
Πρόκειται μάλιστα για έναν εφιάλτη χωρίς τέλος. Η πολιτική της λιτότητας, αποδεδειγμένα πλέον οδηγεί στην χρεοκοπία – αρκεί μια ματιά στη σημερινή Ελλάδα, που «κάθε βδομάδα μάχεται να αποφύγει την χρεοκοπία» (τη δεύτερη χρεοκοπία, μετά απ’ αυτή του Μαρτίου) κι αυτό με βάση το Σπίγκελ κι όχι την ελληνική πολιτική ηγεσία που προσπαθεί να πείσει τον κόσμο πως αν σκύψει το κεφάλια και περάσουν κι αυτά τα μέτρα των 11,5 δισ. ευρώ τότε όλα θα πάνε κατ’ ευχήν… Έγραφαν χαρακτηριστικά οι New York Times στις 7 Αυγούστου: «Η Ισπανία και η Ιταλία ήλπιζαν πως η ΕΚΤ θα προχώραγε να τους υποστηρίξει στη βάση των πρόσφατων μέτρων λιτότητας χωρίς να πρέπει να αναλάβουν το πολιτικό στίγμα από την επιβολή της διάσωσης. Αλλά η ΕΚΤ, μοναδικός θεσμός της ΕΕ, ικανός για γρήγορη και σοβαρή παρέμβαση, προτίθεται να δράσει μόνο αν η Ισπανία υποβάλει πρώτα αίτηση και αποδεχθεί αυστηρές πολιτικές προϋποθέσεις κι επιτήρηση». Να υπενθυμίσουμε ότι και η Ιταλία και η Ισπανία επιβάλλουν διαρκώς μέτρα λιτότητας. Ο χρόνος μάλιστα που επιλέγουν να τα ψηφίσουν δείχνει ότι η εφαρμογή τους αποτελεί όρο ώστε η ΕΕ να λάβει μια απόφαση που φαίνεται ευνοϊκή απέναντι σε αυτές τις χώρες. Κι αφού ψηφιστούν οι νόμοι, τότε η Γερμανία κάποιο καινούργιο εμπόδιο εμφανίζει για να αναβάλει την εφαρμογή της απόφασης ζητώντας την ψήφιση νέων αντιλαϊκών μέτρων.
Αλλεπάλληλοι εκβιασμοί
Οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης συγκαλύπτουν αυτό το ανήθικο παιχνίδι που γίνεται. Έτσι, για παράδειγμα, ο ισπανός πρωθυπουργός, Μαριάνο Ραχόι, (που έχει αρχίσει να προετοιμάζει την κοινή γνώμη της χώρας του για την προσφυγή στον μηχανισμό και την επιβολή Μνημονίων) εμφάνισε ως επιτυχία της πολιτικής του τα πρόσφατα θετικά σχόλια της διευθύντριας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, για τα μέτρα λιτότητας που ψήφισε. Αυτό όμως που θα πρέπει να του κάνει γνωστό κάποιος είναι τις επευφημίες που συνόδευαν κάθε ανακοίνωση αντιλαϊκού μέτρου στην Ελλάδα από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου μέχρι και τον Μάρτιο του 2010. Ως «επαρκή» για το 2010, για παράδειγμα, είχε χαρακτηρίσει ο Όλι Ρεν τα μέτρα που είχε ανακοινώσει στις 3 Μαρτίου 2009 ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής και περιελάμβαναν μείωση επιδομάτων δημόσιων υπαλλήλων κατά 12%, περικοπή 30% στο δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και στο επίδομα αδείας των δημοσίων υπαλλήλων, μείωση 7% στις αποδοχές των εργαζομένων σε ΔΕΚΟ, ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ, πάγωμα των συντάξεων στο δημόσιο, αύξηση του ΦΠΑ, κ.λπ. Κάθε άλλο παρά επιδερμικά ήταν δηλαδή. Παρόλα αυτά η προσφυγή στον μηχανισμό έναν μήνα αργότερα δεν αποφεύχθηκε, ούτε κι η χρεοκοπία, καθώς το ένα πακέτο λιτότητας έφερνε πιο κοντά το άλλο κι όλα μαζί οδηγούσαν σε παροξυσμό την κρίση χρέους.
Το ίδιο θα συμβεί επίσης σε Ισπανία και Ιταλία, όσο συνεχίζουν να αποδέχονται τους εκβιασμούς του Βερολίνου που για να επιβάλλει την πολιτική του γράφει στα παλιότερα των υποδημάτων του ακόμη κι αυτές τις αποφάσεις που λαμβάνονται στις συνόδους κορυφής.

ΧΕΖΟΥΝ ΟΙ ΑΡΚΟΥΔΕΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ;


Ξαναπερνώντας μια βόλτα από τα στενά της ειρωνείας του Μανώλη Αναγνωστάκη, σφήνωσα εδώ:

Ανατροπή ή Θάνατος.


Οσο υπερβολικό, επικίνδυνο ή μακάβριο ακούγεται,
αυτή είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ.
Αντιμετωπίζουμε μιά σκληρή Νεοφιλελεύθερη
πραγματικότητα, πανομοιότυπη με αυτή που βιώνουμε
εδώ και 2,5 χρόνια.