#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: ΒΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ AΠΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ


Οι μπάτσοι σε όλο τον κόσμο είναι ίδιοι... 



Τον γύρο του κόσμου κάνουν οι εικόνες ωμής βίας απο τις αστυνομικές δυνάμεις της Αιγύπτου προς τους διαδηλωτές.. Τα βίαια επεισόδια έχουν επισκιάσει τις πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την πτώση του Χόσνι Μουμπάρακ τον Φεβρουάριο, οι οποίες....
αναμένεται να αναδείξουν τους Ισλαμιστές ως τη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη.
 


Η πτώση της Δύσης: Η φυγή προς τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο

 [...] Γνωρίζουμε ότι το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικού διασχίζει τις θάλασσες και από καιρό σε καιρό πλευρίζει σε κάποιο λιμάνι για να δείξει τη δύναμή του, όπως τις παλιές καλές μέρες του Ψυχρού Πολέμου, υφαίνοντας ένα όλο και πιο πυκνό δίκτυο αμερικανικών βάσεων εκτός της επικράτειας των Ηνωμένων Πολιτειών. Πράγματι, οι περισσότερες πηγές πληροφοριών σχετικά με το θέμα (συμπεριλαμβανομένου του C. Johnson, της Επιτροπής Εποπτείας του ΝΑΤΟ, του Διεθνούς Δικτύου για την κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων, κλπ.), αποκαλύπτουν ότι οι Αμερικανοί έχουν στη κυριότητα τους 700 με 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο. Ένα έγγραφο του 2002 αποκαλύπτει την παρουσία Αμερικανών στρατιωτικών σε 156 χώρες, με αμερικανικές βάσεις σε 63 χώρες, εκ των οποίων πρόσφατα χτισμένες (μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001) σε επτά χώρες, ένα σύνολο 255.065 στρατιωτικού προσωπικού. Σύμφωνα με τον Gelman, με βάση τα επίσημα στοιχεία του Πεντάγωνου του 2005, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν 737 βάσεις στο εξωτερικό. (1)

Οι αστεακές καταβολές των οικονομικών κρίσεων, του Ντ. Χάρβεϊ

 Στο συγκεκριμένο κείμενο του Ντ. Χάρβεϊ είχαμε αναφερθεί στα πλαίσια της δημοσίευσης της εργασίας του Θ. Ανδρίτσου Το Πάρκο Ναυαρίνου και η Πλατεία Συντάγματος. Μια συζήτηση για τον κομμουνισμό, όπου σημείωνε τα εξής: “Ποιος ο ρόλος της πόλης και του δημόσιου χώρου, στη προσπάθεια της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, στην προσπάθεια για τις νέες νικηφόρες κομμούνες; Για άλλη μια φορά θα προτείνω τη σκέψη του Χάρβεϊ (…) Και αναρωτιέται θριαμβευτικά ο Χάρβεϊ: Γιατί δεν μπορούμε να αντιληφθούμε και την πόλη ως σύνολο και τα υποκείμενα που παράγουν την αστικοποίηση σαν δημιουργούς κοινωνικού πλούτου των οποίων η υπεραξία καρπώνεται από το κεφάλαιο; Και γιατί να μην αντιληφθούμε το δικαίωμα στην πόλη σαν την αναζήτηση του ελέγχου σε αυτό που η εργατική τάξη έχει παράξει; Στο σημείο αυτό ο Harvey συναντά τον Hardt και τον Negri, για να τους υπερβεί.”
Σήμερα, έχουμε τη χαρά να αναδημοσιεύσουμε ένα πρώτο τμήμα (θα ακολουθήσουν και τ’ άλλα…) του κειμένου του Χάρβεϊ, όπως δημοσιεύθηκε στο red notebook σε μετάφραση του Γιώργου Σουβλή. Το κείμενο του Χάρβεϊ πρωτοδημοσιέυθηκε στην πολύ ενδιαφέρουσα ετήσια έκδοση του περιοδικού Socialist Register, που για το 2012 κυκλοφόρησε με τη θεματική “The Crisis and the Left” (στα περιεχόμενα συναντάει κανείς και το άρθρο του Κώστα Λαπαβίτσα “Default and exit from the eurozone: a radical left strategy“. Με την ευκαιρία δημοσιεύουμε σήμερα στη Λέσχη τον Πρόλογο του περιοδικού των Leo Panitch, Gregory Albo, Vivek Chibber που μπορεί να βρεθεί στα αγγλικά εδώ.

Η Στάση του Νίκα και η διδασκαλία της στα σχολεία

 Στην Κωνσταντινούπολη την εποχή του Βυζαντίου, ο ιππόδρομος ήταν το μόνο μέρος που ο λαός μπορούσε να συναθροιστεί ελεύθερα. Ο λαός μαζευόταν εκεί σε διάφορες περιπτώσεις, όπως ήταν η διεξαγωγή αρματοδρομιών, επίσημες τελετές, ενθρονίσεις αυτοκρατόρων, στρατιωτικοί θρίαμβοι κ.α.[1]

Οι οπαδοί των αρματοδρομιών, ανάλογα με την ομάδα που υποστήριζαν ήταν χωρισμένοι σε 4 παρατάξεις, τους Βένετους, τους Ρούσσους, τους Λευκούς και τους Πράσινους. Οι παρατάξεις αυτές, που είχαν μεγάλη λαϊκή συμμετοχή, ονομαζόταν δήμοι. Ο κάθε ένας από αυτούς τους δήμους είχε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, οι Πράσινοι για παράδειγμα ήταν πολυαριθμότεροι και λαϊκότεροι ενώ είχαν συμπάθεια προς τον μονοφυσιτισμό[2] αντίθετα οι Βένετοι ήταν αριστοκρατικότεροι και ορθόδοξοι.[3]
Στις 11 Γενάρη του 532(ημέρα Κυριακή), οι Πράσινοι ζήτησαν από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό(κυβέρνησε από το 527-565) που παρευρισκόταν στον ιππόδρομο, να σταματήσουν οι αδικίες και η καταπίεση ενάντια στον λαό. Οι Βένετοι, που ήταν ο πιο ισχυρός δήμος, υποστήριξε τους Πράσινους, μάταια οι αυτοκρατορικές αρχές έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να στρέψουν τον έναν δήμο ενάντια στον άλλο ώστε να κατευθυνεί εκεί η οργή του πλήθους.[4]

Η απάτη της "παλιάς καλής Ευρώπης"

 Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε μια συζήτηση για την ίδια την Ε.Ε χωρίς μια σαφή τοποθέτηση για την ίδια την έννοια και τον χαρακτήρα της. Τις περισσότερες φορές αυτό δεν δηλώνεται ρητά αλλά προκύπτει μέσα από τις απαντήσεις που δίνονται στο θέμα του ευρώ, του ρόλου των κυρίαρχων καπιταλιστικών χωρών στην Ε.Ε (και της Γερμανίας ιδιαίτερα), της ΕΚΤ και μιας σειράς άλλων θεσμών και πολιτικών. Στα ελεγχόμενα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης της καπιταλιστικής κοινωνίας το ερώτημα-για προφανής λόγους- δεν τίθεται έτσι και αλλιώς, ενώ σε πολλούς χώρους της αριστεράς τίθεται κυρίως από την πλευρά των όποιων συνεπειών έχουν οι πολιτικές που απορρέουν από την Ε.Ε.
Το ζήτημα δεν είναι θέμα ακαδημαϊκού σχολαστικισμού. Για παράδειγμα, αν κάποιος αντιμετωπίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν την «ένωση των ευρωπαϊκών λαών» είναι αναμενόμενο οι όποιες λύσεις που προτείνει να αναζητούνται κυρίως προς μια σειρά-κατά αυτές τις προσεγγίσεις- παράγοντες που αλλοιώνουν το κοινωνικό περιεχόμενο που θα μπορούσε αυτή η «Ευρώπη» να αποκτήσει. Και εδώ ξεκινάει ένα μεγάλος κατάλογος ανάλογα με το κάθε πολιτικό και ιδεολογικό ρεύμα και τις εσωτερικές του αποχρώσεις: Οι Χριστιανοδημοκράτες (ιδιαίτερα η Μέρκελ), οι κεντροαριστεροί, οι «μεγάλοι» της Ευρώπης, οι τράπεζες, το ευρώ και η νομισματική ένωση κ.α. Η έννοια δηλαδή που δίνεται (η υπονοείται μέσα από τις θέσεις και προτάσεις που κατατίθενται) στην Ε.Ε προσδιορίζει και το πλαίσιο μέσα στο οποίο δίνονται οι όποιες απαντήσεις.

Ιστορικές διαδρομές της Αριστεράς στο «σύντομο 20ό αιώνα»

 Είναι γνωστό ότι η αριστερά οφείλει το όνομά της στις θέσεις που καταλάμβανε η ριζοσπαστική πτέρυγα στα έδρανα της Συντακτικής συνέλευσης κατά τη διάρκεια της γαλλικής Επανάστασης του 1789. Βέβαια, η έννοια της αριστεράς σχηματοποιήθηκε πολύ περισσότερο μετά την επικράτηση του καπιταλισμού, όταν συνδέθηκε με το εργατικό κίνημα και έκτοτε είναι συνυφασμένη με την πολιτική έκφραση του κινήματος που παλεύει για να δοθεί στη δημοκρατία κοινωνικό περιεχόμενο[i]. Από την «άνοιξη των λαών» του 1848 μέχρι το κύμα των επαναστάσεων του 1917-1923, τα κινήματα της Αντίστασης στο φασισμό και την παγκόσμια ριζοσπαστικοποίηση των δεκαετιών του ’60 και του ’70, η αριστερά έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο[ii]. Στη διαδρομή αυτή, ωστόσο, η αριστερά δεν ήταν ενιαία. Για να γίνει κατανοητό το γιατί, είναι αναγκαίο να εντοπίσουμε τα κρίσιμα ιστορικά σταυροδρόμια και τις διαφορετικές πολιτικές στρατηγικές που επέλεξαν τα διαφορετικά της κομμάτια: αυτό θα είναι και το αντικείμενο αυτής της – αναγκαστικά σύντομης – εξιστόρησης. Άλλωστε, η Ιστορία είναι ένα διακύβευμα που κρίνεται διαρκώς στο παρόν. Την αντίληψη της σύγχρονης κυρίαρχης τάξης για την Ιστορία απέδωσε ο Μαρξ με την περίφημη φράση του ότι «για την αστική τάξη υπήρχε ιστορία, αλλά δεν υπάρχει πια». Σ’ αυτήν την προσπάθεια εντάσσεται τόσο η φιλολογία που ακολούθησε την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ σχετικά με το «τέλος της Ιστορίας»[iii], όσο και τα διαρκή κροκοδείλια δάκρυα για την ανυπαρξία νοήματος στη διάκριση ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά[iv].

Και ποιος σας είπε ότι θα μπορείτε όλοι να συντηρήσετε τα παιδιά σας;


«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»
Γονείς σε απόλυτη φτώχεια ζητούν να αφήσουν το παιδί τους στα χωριά SOS

Της Μαριλης Μαργωμενου - Καθημερινή

Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ' την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».
Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ' εμάς».

Gastarbeiter: Ανάμεσα σε δύο πατρίδες

18.12. Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη
 
 
 
 
Το «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» καταγράφει την μετανάστευση στη Γερμανία της ελίτ του εργατικού δυναμικού της Ελλάδας την δεκαετία του ’60. Το δεύτερο μέρος της μεγάλης έρευνας, που περιλαμβάνει δεκάδες συνεντεύξεις μεταναστών και Γερμανών υπευθύνων για την υποδοχή τους καθώς και ανέκδοτο οπτικό υλικό, καταγράφει τα προβλήματα που αντιμετώπισαν και την εξέλιξη των Ελλήνων γκάσταρμπάιτερ μέσα στη γερμανική κοινωνία.
Βήχος Παναγιώτης
 

Άρχισε η 2η δίκη των «Πυρήνων»

 Από την Τετάρτη, στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού διεξάγεται η δεύτερη δίκη για την υπόθεση των συλληφθέντων στο Χαλάνδρι και κατηγορουμένων για την υπόθεση της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.
Για την υπόθεση αυτή, στην πρώτη δίκη είχε αθωωθεί ένας εκ των κατηγορηθέντων, ο Ερρίκος Ράλλης. Τώρα, όμως, τόσο η μητέρα του όσο και μία εκ των μαρτύρων υπεράσπισης του Ράλλη έχουν κληθεί να...
εξεταστούν ως μάρτυρες και στη δεύτερη δίκη, με άλλους κατηγορούμενους.
Διαμαρτυρόμενοι όχι μόνο για τις κλήσεις, αλλά και για μια σειρά άλλα... πολύ ενδιαφέροντα, μας έστειλαν επιστολές, τις οποίες παρακάτω δημοσιεύουμε αυτούσιες, οι:
Ερρίκος Ράλλης, αθωωθείς κατά την πρώτη δίκη.
Ιφιγένεια Ιωάννου - Ράλλη, μητέρα του Ερρ. Ράλλη.
Αγγελική Μπουρζούκου, μια εκ των μαρτύρων στη δίκη του Ερρ. Ράλλη, η οποία καλείται να εξεταστεί για άλλους κατηγορούμενους («πρόσωπα που δεν γνωρίζω καθόλου», όπως σημειώνει η ίδια).
Γιάννης Μπουρζούκος, πατέρας της Αγγελικής Μπουρζούκου.
«Οι ζωές των άλλων» τώρα και στη χώρα μας (;)
Στις αρχές του 2011 ξεκίνησε η δίκη για την υπόθεση της «Συνω­μοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς» ή, κατά κάποιους νομικούς που συμμε­τείχαν στη δίκη, «Η δίκη των δακτυ­λικών αποτυπωμάτων». Θα είχε τε­ράστιο ενδιαφέρον να μάθαινε η ελ­ληνική κοινωνία τα πρακτικά αυτής της δίκης, για να σχηματίσει εικόνα και άποψη για το πώς αποδίδεται η δικαιοσύνη, ιδιαίτερα στις χαρακτηρισμένες ως δίκες κατά της τρομο­κρατίας.

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΑΛΙΑΓΑ


 Δε μας παρατάς και συ ρε @nikosofficiel ;
Στραβοπάτημα....μη ηθελημένο όλο αυτό το ανθελληνικό παραλήρημα;Μα η ίδια επιπλέον αρνείται ότι είναι Ελληνίδα;Ο ποιητής λέει πως έρχεται η στιγμή στη ζωη μας να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ.Εγώ θα το παραφράσω.Ερχεται η στιγμή ν αποφασίσεις ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΣΑΙ.
Στη συγκεκριμένη η κυρία Μούσχουρη διάλεξε.Προτίμησε το εύπορο κοινό των 80 εκατ παρά τους
10 εκατ βρωμύλους Έλληνες.

Το τρίτο ενικό στη συνέντευξη τα λέει ΟΛΑ.
Οι Έλληνες κι οι Έλληνες
Οι Ελληνες λοιπόν τη συγχώρησαν για την πλήρη της αδράνεια στη χούντα,ως μεγαλόκαρδος λαός που είμαστε.
Δεύτερη φορά δε θα τη συγχωρήσουμε.
Πώς το λέει η παροιμία
;
Αν σε κοροϊδέψει κάποιος μια φορά ντροπή του, αν σε κοροϊδέψει 2 φορές 
ντροπή σου... 
 
http://antipetroula.blogspot.com/

Ελληνική και Γερμανική Οικονομία: Μια μελέτη για κάποια χαρακτηριστικά και σύγκριση τους


Μέσω του leninroloaded, βρήκαμε και αναδημοσιεύουμε ενα αποσπασμα από μια πολύ καλή επιστημονική μελέτη του Θ. Μαριόλη για ορισμένα χαρακτηριστικά της Ελληνικής και της Γερμανικής Οικονομίας από το 2010 που αξίζει το χρόνο και τη μελέτη σας:

[...] Από την επεξεργασία των Πινάκων του 2005 διαπιστώνουμε τα ακόλουθα:

(Χ1). Ο λόγος των συνολικών ακαθάριστων (προ φόρων-επιδοτήσεων) κερδών προς τους συνολικούςμισθούς ισούται με 134%. Στη Γερμανία ισούται με 54% και, άρα, στην Ελλάδα είναι υπερδιπλάσιος. Ως γνωστόν, αυτός ο λόγος αποτελεί δείκτη του μαρξικού «ποσοστού εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης», και είναι τόσο υψηλότερος όσο είναι (i) υψηλότερη η μέση παραγωγικότητα της εργασίας, και (ii) μικρότερος ο μέσος μισθός ανά εργαζόμενο.

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΓΥΡΟ

Προφητικό άρθρο του Τζιαντζή από το 1997

15/06/1997, εφημερίδα ΠΡΙΝ


Το 1960 η Δυτική Ευρώπη είχε και δεν είχε 500.000 ανέργους και βέβαια δεν γίνεται λόγος για την Ανατολική. Το 1997, στον ίδιο χώρο, οι στατιστικές μιλάνε για αναπτυσ­σόμενη δυναμική της ανεργίας και για 20 εκατομμύρια ήδη ανέργους, χωρίς να λογαριάζονται όλοι αυτοί που δεν τους καταδέχεται καν η σύγ­χρονη αριθμητική.

Στην Ελλάδα του ’97 το 45% πε­ρίπου των εργαζομένων δουλεύει περισσότερο από 8 ώρες την ημέρα, το 40% έχει με διάφορους τρόπους δεύτερη δουλειά και ο μέσος χρόνος εργασίας των μισθωτών φτάνει επί­σημα τις 45 περίπου ώρες την εβδο­μάδα. Οι κατακτήσεις του Σικάγου του περασμένου αιώνα παίρνουν ή­δη στις μέρες μας τη μορφή της «ει­κονικής πραγματικότητας».Αυτές οι διαδικασίες κυριαρχούν ήδη στις πιο «πλούσιες» περιοχές του υπεραναπτυγμένου κόσμου. Από το ’80 έως το ’97 υπερδιπλασιάστηκαν οι άνερ­γοι στις χώρες της λεγόμενης λέσχης των 7. Ένα 25% απ’ αυτούς έπαψαν σχεδόν να αναζητούν δουλειά, εξο­ρίστηκαν βίαια στον τόπο της επ’ αό­ριστον ανεργίας, σ’ αυτή την ακυβέρ­νητη πολιτεία όπου ανθίζει ένας νέ­ου τύπου απόλυτος εργατικός υπερ­πληθυσμός. Επιπλέον και πιο σημα­ντικό: ένα διαρκώς αυξανόμενο πο­σοστό των εργαζομένων στις ίδιες χώρες, ίσο και μεγαλύτερο απ’ τον αριθμό των ανέργων (πάνω από 30 εκατομμύρια) υποβιβάζεται σταθερά στη «Β’ Εθνική» της μερικής απα­σχόλησης, σ’ αυτή τη σύγχρονη ζωή του λυκόφωτος της μισθωτής εργα­σίας.

Πως δενόταν τ’ ατσάλι στους 70 βαθμούς Κελσίου

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Για τους περισσότερους από εμάς, η Ελληνική Χαλυβουργία δεν είναι παρά ένα ρυπαρό εργοστάσιο στο δρόμο για την Κόρινθο. Περνώντας μπροστά του, σπάνια υποψιαζόμαστε ότι εκεί δουλεύουν άνθρωποι. Με όνειρα και ευαισθησίες, με παιδιά και εγγόνια, με φιλότιμο και αξιοπρέπεια. Δυστυχώς, το ίδιο φαίνεται ότι σκέφθηκε και η διεύθυνση, που πριν από εβδομάδες αποφάσισε να αρχίσει τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών. οι εργαζόμενοι που τόσα χρόνια πάλευαν με τη φωτιά και συχνά το πλήρωναν βαριά, αντέδρασαν, απαιτώντας το δίκιο τους. Το ξέρουμε, τέτοια λάθη διαχείρισης συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες, αλλά εδώ, τουλάχιστον, οι εργαζόμενοι αντέδρασαν συλλογικά, αλληλέγγυα και με πείσμα. Ατσάλινο, φυσικά.

Το Μπουρδέλο και ο Βούρδουλας

  - Από χτες βράδυ η ΝΕΤ επανήλθε στο πρόγραμμά της...

Σήμερα,πρωί-πρωί, φρόντισε να μας προσγειώσει στην καθημερινό-
τητα της μαύρης προπαγάνδας, φιλοξενώντας γνωστούς κράχτες,
καθηγητάδες και δημοσιοκάφρους που ευαγγελίζονται τη "σωτηρία" 
μέσα από απλές νεοφιλελεύθερες επιλογές/προτάσεις:
1) την αξιοποίηση του εθνικού πλούτου, με παραχώρησή του σε Ιδιώ-
    τες και Ξένους.
2) την υποχρέωση υλοποίησης ΟΛΩΝ των "προτάσεων" της τρόϊκας.
3) την υπαγωγή της Χώρας και των Πολιτών σε καθεστώς πολυετούς
    "εφεδρείας"/απόλυσης, αφού είμαστε ανίκανοι να κυβερνηθούμε 
    μόνοι μας και δημoκρατικά.

ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ- ΕΚΔΟΘΗΚΕ Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΣΤΗ ΔΕΗ ΝΑ ΚΟΨΕΙ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΣΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ


Το Μονομελές Πρωτοδικείο Γιαννιτσών (Διαδικασίας Ασφαλιστικών Μέτρων), με προσωρινή διαταγή του, που εκδόθηκε σήμερα (χτες) Παρασκευή 16.12.2011, απαγόρευσε προσωρινά στην Δ.Ε.Η. να διακόψει την Τοπαροχή ηλεκτροδότησης βιοτεχνικής επιχείρησης της περιοχής, μέχρι την συζήτηση της αίτησης ασφαλιστικών μέτρων που θα γίνει την 10.1.2012.
Συγκεκριμένα μετά από αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που κατατέθηκε την περασμένη Τετάρτη, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γιαννιτσών, από εταιρία-βιοτεχνία επεξεργασίας μαρμάρων που εδρεύει σε περιοχή του Δήμου Πέλλας, ζητήθηκε η απαγόρευση της διακοπής ηλεκτροδότησης της επιχείρησης καθώς και η χορήγηση σχετικής προσωρινής διαταγής.
Η προσφυγή έγινε γιατί στην επιχείρηση επιβλήθηκε έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών («χαράτσι») ποσού 4.189,30 ευρώ (ως πρώτη δόση), με τον τελευταίο λογαριασμό που της κοινοποιήθηκε. Η επιχείρηση πλήρωσε μόνο την αξία του αναλογούντος ρεύματος και άσκησε κατά του λογαριασμού που επέβαλλε το «χαράτσι» προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Βέροιας.

Παγκόσμιος τραμπούκος το Ισραήλ

 Tο Ισραήλ αποκαλύπτει με τρόπο απροκάλυπτο, το ρόλο του Παγκόσμιου Τρομοκράτη που έχει αναλάβει.
Πλέον το πολιτικό-στρατιωτικό κατεστημένο ηγεσία του Κράτους Κατακτητή κινείται με μεσσιανικούς όρους, αυτοαναγορευμένο σε υπέρτατο κριτή, που με γκανγκστερικούς τρόπους θα επιβάλλει τα συμφέροντα του. Ο καπιταλισμός του Δικαστή Ντρέντ, έβαλε το αστέρι και ξεχύθηκε κατά των λαών. Σύμφωνα με την αρθρογραφία   ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Ehud Barak ενέκρινε την δημιουργία μίας μονάδας ειδικών επιχειρήσεων Task Force η οποία θα περιλαμβάνει τμήματα των ειδικών δυνάμεων του Στρατού της Αεροπορίας και του Ναυτικού. Η μονάδα αυτή θα διοικείται από τον Στρατηγό Shai Avital και θα ελέγχεται από το Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Beni Gantz.

Η νέα δύναμη βαπτίστηκε ως «Σώμα Βάθους» (Depth Corps).

18 Δεκέμβρη – Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη

Αφιέρωμα: Έλληνες Μετανάστες - “Βρωμοέλληνες” του Στ. Κούλογλου - “Οι Νύφες” του Παντελή Βούλγαρη - Αμέρικα-Αμέρικα (του Ε.Καζάν)

Βρωμοέλληνες (Μέρος 1ο)

Ντοκυμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου, απ’την εκπομπή “Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα”.
Με αφορμή την απαγόρευση της κυκλοφορίας των Αλβανών μετά την δύση του ηλίου απ’τον κοινοτάρχη του χωριού Παλαιό Κεραμμύδι, τον Μάρτιο του 1998, ο Σ.Κούλογλου επισκέπτεται τους κατοίκους του χωριού και συμφωνούν σε μια συζήτηση πάνω στο θέμα της μετανάστευσης και του ρατσισμού, μετά την προβολή ενός ντοκυμαντέρ για τους Έλληνες μετανάστες στην Αμερική και την αντιμετώπισή τους. “Βρωμοέλληνες” ήταν το παρατσούκλι που είχαν δώσει οι Αμερικανοί που τους υποδέχθηκαν, μέσα απ’το οποίο επιχειρείται μια σύγκριση των Ελλήνων της Αμερικής, με τους Αλβανούς της Ελλάδας, οι οποίοι με την σειρά τους έχουν επιφορτιστεί με παρόμοιους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς από τον ντόπιο πληθυσμό.



Απάντηση στο "Υπάρχει διέξοδος;"


Έλαβα το παρακάτω e-mail από: hayate kirino και το δημοσιεύω όπως είναι.

Θα συμφωνήσω στα πιο πολλά μαζί σας.

Όμως........ Μην επιμένετε στο κλασικό παραμύθι "
εκλογές". Και τι να περιμένουμε από αυτές? Θα ζητήσουμε για μια φορά ακόμη -και μάλιστα κάτω από άσχημες κοινωνικά συνθήκες- από τον Έλληνα να επιλέξει κάποιον από τους "σωτήρες μας".

Λογικά θα δοθεί μια ευκαιρία ακόμη στην 
απαξίωση θεσμών και στην διαίρεση κοινωνικών και ιδεολογικών τάσεων σε τμήματα αντικρουόμενα μέχρις ολικής διασπάσεως.

Και ο χρόνος τελειώνει για τον μπαρμπασταύρο. Διότι ήδη οι πράσινοι (όσοι λόγω συμφερόντων παραμένουν σήμερα πιστοί) εμπρός μας αντικρούουν τους μπλε με την απόλυτη εχθρική θέση που όλοι γνωρίζουμε, οι δε μπλε ούτε να ακούσουν θέλουν θέσεις και προτάσεις. Πίσω μας δε, σφίγγουν τα χέρια...να είστε σίγουροι.

Και ωιμέ ακόμα μαζί διαθέτουν την βολεμένη ψηφοληψία του 30 %.
Η ζωή είναι όλο εκπλήξεις εεε?
Οι νέοι διεκδικητές του χρίσματος ως 
γνήσιοι καιροσκόποι, όταν έλθει η στιγμή, να το δείτε που θα βάλουν τους δυο τους να τσακωθούν στις πλάτες μας. 

Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία - τότε και τώρα

 Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τελικά κατέρρευσε, αφήνοντας χάος και Μεσαίωνα. Η σημερινή κοινωνία τι θα αφήσει;

Αν πάντως οι εργάτες δεν οργανωθούν, με σκοπό να ανατρέψουν την άρχουσα τάξη, τότε αυτή μας οδηγεί σε εντελώς "μαύρες" εποχές - εδώ θα παρουσιάσουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για μια σύγκριση των ανισοτήτων ανάμεσα στην Ρωμαϊκή κοινωνία και την κοινωνία των ΗΠΑ (ως τη #1 δύναμη του πλανήτη, έως τώρα τουλάχιστον).

Το άρθρο το βρήκαμε εδώ, και το μεταφράσαμε στα ελληνικά, μιας και η μελέτη των ιστορικών Walter Scheidel και Steven Friesen που παρουσιάζει μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι...η σημερινή κατάσταση είναι χειρότερη ακόμα και από την αρχαία Ρώμη!

Συγκεκριμένα, το ανώτερο 1% του πληθυσμού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατείχε το 16% του πλούτου, ενώ σήμερα στην Αμερική το ανώτερο 1% του πληθυσμού κατέχει...το 40% του πλούτου.

" 1940-2011 φιλικά, Αλέξανδρος " : ΑΠΛΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ !



ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ - ΚΡΑΞΙΜΟ ΣΕ ΠΑΓΚΑΛΟ


Αλληλεγγύη στους χαλυβουργούς



ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟ "CC" ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ