#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Επαναστατικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, όχι εθνικοπατριωτικά μέτωπα

 Γιώργος  Λιοδάκης*


  Καθώς η βαθύτερη μέχρι σήμερα κρίση και ύφεση του καπιταλισμού, που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχει οδηγήσει σε μια ανείπωτη εξαθλίωση και έναν εκβαρβαρισμό της κοινωνίας σε διεθνές επίπεδο, και έχει φτάσει στα άκρα τις καταστροφικές επιπτώσεις του συστήματος πάνω στο οικοσύστημα, γίνεται πλέον σαφές ότι οι φορείς του κεφαλαίου και οι θιασώτες του καπιταλισμού βιάστηκαν να θριαμβολογήσουν για την πλανητική κυριαρχία του κεφαλαίου και το «τέλος της ιστορίας».
  Αποδεικνύεται πλέον στην πράξη, αλλά και από μια πληθώρα αναλύσεων, ότι η αγορά δεν μπορεί να διασφαλίσει την άριστη κατανομή των πλουτοπαραγωγικών πόρων, ούτε την ουσιαστική ελευθερία επιλογών για τους πολίτες, και ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν μπορεί (πλέον) να διασφαλίσει την κοινωνική ευημερία και την αρμονική συμβίωση μέσα στη φύση.
Η κρίση και τα πολλαπλά αδιέξοδα του καπιταλισμού μαρτυρούν πλέον ότι το σύστημα αυτό δεν είναι οικονομικά, κοινωνικά και οικολογικά βιώσιμο. 
Αν και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο μιας οικονομικής ανάκαμψης, που αναπόφευκτα θα είναι σε βάρος του ανθρώπου και της φύσης, μπορούμε ωστόσο να υπογραμμίσουμε την προφανή αποτυχία του συστήματος να διασφαλίσει τις συνθήκες μιας ουσιαστικά βιώσιμης ανάπτυξης. 
Αν, αντίθετα, κάποιοι (το κεφάλαιο και οι ιδεολογικοί του εκφραστές) θεωρούν ότι το σύστημα αυτό είναι βιώσιμο, δεν έχουν παρά να το αποδείξουν, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι έμπρακτα το πλήρες κόστος της κρίσης και της ανάκαμψης.

“το φάντασμα της ελευθερίας έρχεται πάντα με το μαχαίρι στα δόντια”

Κείμενα-μαρτυρίες από το Δεκέμβρη του 2008

Κείμενο από την υπερρεαλιστική ομάδα Αθήνας που κυκλοφόρησε το Δεκέμβρη του 2008.

το φάντασμα της ελευθερίας έρχεται πάντα με το μαχαίρι στα δόντια

Το αποκορύφωμα της κοινωνικής καταπίεσης είναι να σε πυροβολούν στο ψαχνό.
Όλες οι βγαλμένες από το οδόστρωμα πέτρες που έπεσαν στις ασπίδες των μπάτσων ή στις προθήκες των ναών του εμπορεύματος, όλα τα φλεγόμενα μπουκάλια που χάραξαν μια τροχιά στο νυχτερινό ουρανό, όλα τα οδοφράγματα που στήθηκαν στους δρόμους της πόλης, χωρίζοντας τις δικές μας περιοχές από τις δικές τους, όλοι οι κάδοι των καταναλωτικών σκουπιδιών που, χάρη στη φωτιά της εξέγερσης, από Μηδέν έγιναν Κάτι, όλες οι γροθιές που υψώθηκαν κάτω απ’ το φεγγάρι, είναι τα όπλα που δίνουν σάρκα, αλλά και πραγματική δύναμη, όχι μόνο στην αντίσταση, αλλά και στην ελευθερία. Και είναι ακριβώς η αίσθηση της ελευθερίας που εκείνες τις στιγμές αποτελεί τελικά το μόνο στο οποίο αξίζει να στοιχηματίσουμε: η αίσθηση των λησμονημένων παιδικών πρωινών όπου όλα μπορούν να συμβούν γιατί είμαστε εμείς, ως δημιουργικά ανθρώπινα όντα, που έχουμε ξυπνήσει, όχι οι κατοπινές αποδοτικές ανθρωπομηχανές του υπηκόου, του εκπαιδευόμενου, του αλλοτριωμένου εργάτη, του ιδιοκτήτη, του οικογενειάρχη. Η αίσθηση ότι αντιμετωπίζεις τους εχθρούς της ελευθερίας – ότι πια δεν τους φοβάσαι.

τα “μεμονωμένα περιστατικά” 1980-2010

(με την σημείωση ότι από τη λίστα λείπει ο 25χρονος Νίκολας Τόντυ,εργαζόμενος και πατέρας δύο παιδιών, ο οποίος έπεσε νεκρός στις 16-2-2010 από εννέα σφαίρες μπάτσου επειδή έτυχε να βρίσκεται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή).
***
‘Οταν στις 16 Νοεμβρίου 1980 η αριστερή μειοψηφία της ΕΦΕΕ επιχείρησε να σπάσει την κυβερνητική απαγόρευση για πορεία μέχρι την αμερικανική πρεσβεία, τα ΜΑΤ μετέτρεψαν το κέντρο της Αθήνας σε πραγματικό σφαγείο. Από τα γκλόμπς σκοτώθηκαν η 21χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου κι ο 26χρονος φοιτητής της Νομικής Ιάκωβος Κουμής.
Η 20χρονη εργάτρια Σταματία Κανελλοπούλου βρέθηκε πεσμένη σε πεζοδρόμιο της οδού Πανεπιστημίου χτυπημένη άσχημα από αστυνομικά γκλομπ. Μεταφέρθηκε αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο» όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι γιατροί της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Δεκαοκτώ συντριπτικά κτυπήματα -ναι, τέτοια μανία- καταμέτρησε στο κεφάλι της Κανελλοπούλου ο αρχιδικαστής Π. Γιαμαρέλος
Ο 26χρονος Κύπριος φοιτητής της Νομικής Ιάκωβος Κουμής βρέθηκε στην Πλατεία Συντάγματος με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από γκλομπ (από σφαίρα αστυνομικού περιστρόφου υποστηρίζουν άλλοι), διακομίστηκε στο «Λαϊκό» και άφησε την τελευταία του πνοή λίγες μέρες αργότερα…

Aπ΄ τον Δεκέμβρη στο σήμερα…


Αν και πέρασαν 3 χρόνια από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και τα τελευταία Δεκεμβριανά της Ελλάδας, ακόμη επικρατούν διαφορετικές απόψεις στην ελληνική κοινωνία σχετικά με το τί πραγματικά έγινε τότε. Τί σήμαινε η εξέγερση του Δεκεμβρίου του ΄08; Ήταν μια τυφλή αντίδραση ενάντια στην αυταρχικότητα του Κράτους ή κάτι παραπάνω; Η εμμονή στην εκ των υστέρων ανάλυση ενός ιστορικού γεγονότος ή μιας πολιτικής περιόδου μπορεί να μην είναι χωρίς νόημα, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να αναζητούμε την «μια και μοναδική» απάντηση. Τα γεγονότα έχουν τη δική τους δυναμική και η ιστορία διαμορφώνεται από τις κοινωνικές διεργασίες οι οποίες είναι πάντα παρούσες, λειτουργώντας τις περισσότερες φορές υπόγεια και, αρχικά, ασυνείδητα.
Γεγονός είναι ότι τον Δεκέμβρη του 2008 ένα τεράστιο κομμάτι της νεολαίας (αν όχι ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας) βρήκε αφορμή να εξωτερικεύσει όλη της την οργή και την απογοήτευση από ένα «τυχαίο» γεγονός (τυχαίο βέβαια δεν ήταν με την κανονική σημασία της λέξης – σε μία κατ’ ουσίαν αυταρχική κοινωνία χωρίς βαθιά ριζωμένες δημοκρατικές αντιλήψεις οι εν ψυχρώ δολοφονίες είναι μια καθημερινή πιθανότητα). Από εκείνη την μέρα η περιθωριοποιημένη ή η υπό περιθωριοποίηση νεολαία, άρχισε να ψάχνει τρόπους να εκφράσει την αντίθεσή της σ’ ένα πολιτικο-οικονομικό σύστημα που αισθανόταν πως την στραγγαλίζει, στερώντας της κάθε ελπίδα για το μέλλον.

Η πρώτη εξέγερση της κρίσης

του Δημήτρη Γράψα

[Αφιέρωμα: 3 χρόνια από το Δεκέμβρη του 2008]
Με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το Δεκέμβρη του 2008 επιλέξαμε τη δημοσίευση μιας σειράς κειμένων.  Μερικά από αυτά, όπως το παρακάτω γράφτηκαν ακριβώς λίγες μέρες μετά τα γεγονότα, ουσιαστικά μέσα στην “φωτιά” της εξέγερσης. Παρόλα αυτά διατηρούν σε σημαντικό βαθμό την επικαιρότητα τους, ενώ είναι κρίσιμο να βλέπουμε πως αντιλαμβανόμαστε σημαντικές καμπές του κινήματος την ίδια στιγμή που λαμβάνει χώρα. Το κείμενο προέρχεται από το τεύχος – αφιέρωμα των Αναιρέσεων, το Γενάρη του 2009. Διατηρούμε την εικόνα όπως δημοσιεύτηκε.

Λιάνα Κανέλλη: Αισθάνομαι μαλάκας…





Πυροβολήστε τους πιανίστες



 










Δύο ολόκληρα χρόνια ακούμε το παραμύθι της σωτηρίας της Χώρας.
Την υποχρέωση που έχουμε να υποστούμε συνεχείς και βάρβαρες
θυσίες για να σωθεί η Πατρίς...

Να κλείνουμε τα μάτια και να ανεχόμαστε οποιαδήποτε συνταγματική
ή άλλη θεσμική εκτροπή...
Να "περιορίσουμε" την υπερβολική Δημοκρατία που έχουμε...
Να συμφιλιωθούμε με τις "νέες" ιδέες/απαιτήσεις των καιρών για
Εξαθλίωση, Υποταγή,παραχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας και Εθνικού
πλούτου...
Δύο ολόκληρα χρόνια χιλιάδες Ανθρώπων υποφέρουν...
Θεσμοί,Νόμοι,Δικαιώματα Βιάζονται...
Απειλές,Εκβιασμοί,Διλήμματα είναι στην πρώτη γραμμή μιάς μαύρης
προπαγάνδας από κυβερνήσεις,καθεστωτικά ΜΜΕ,Πλουτοκρατία...
   Δύο χρόνια ζούμε μιά ξέφρενη Βαρβαρότητα.

ROBERT ΡΑΧΤΟΝ «Η κρίση μπορεί να φέρει και το φασισμό»


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ (dimitrisangelidis@gmail.com)

 
Αν ο φασισμός ήταν -όπως υποστηρίζει ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια Ρόμπερτ Πάξτον- το ανάχωμα της ιταλικής και γερμανικής άρχουσας τάξης του Μεσοπολέμου στην ολοένα και αυξανόμενη επιρροή των κομμουνιστικών ιδεών, τότε στην εποχή «του τέλους της Ιστορίας» μάλλον δεν θα πρέπει να ανησυχούμε. Το άρμα της φιλελεύθερης οικονομίας τρέχει ξέφρενα και ο καβαλάρης που κρατάει τα χαλινάρια δεν ανεμίζει κόκκινη παντιέρα. Κανένας φίρερ και κανένας Μουσολίνι δεν χρειάζεται να τον ρίξει απ' τη σέλα. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως πρέπει να ανησυχούμε; Ναι, μας λέει ο Πάξτον. Οχι απαραίτητα για το αν έρθει ο φασισμός στην εξουσία. Αλλά διότι -όπου ξυπνάνε ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και ο λαϊκισμός- κάποιοι δείχνουν πρόθυμοι να πάρουν μαζί του πρωινό.
Γυμνά κορμιά για να φαίνεται η ρώμη της «λευκής φυλής» και τα τατουάζ της «πίστης» τους, ξυρισμένα κεφάλια, μια τρέλα στο μάτι για να προκαλεί τρόμο. Απαιτούν την υποταγή του άλλου, του κατώτερου εθνικά και φυλετικά, υποτάσσονται μόνο στον Ηγέτη.Γυμνά κορμιά για να φαίνεται η ρώμη της «λευκής φυλής» και τα τατουάζ της «πίστης» τους, ξυρισμένα κεφάλια, μια τρέλα στο μάτι για να προκαλεί τρόμο. Απαιτούν την υποταγή του άλλου, του κατώτερου εθνικά και φυλετικά, υποτάσσονται μόνο στον Ηγέτη.

Η κρίση που γνώρισε η Ευρώπη τα πρώτα χρόνια μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και, αργότερα, μετά το οικονομικό κραχ του '29, προετοίμασε το έδαφος για να ριζώσει ο φασισμός. Η συμπτωματολογία εκείνων των κρίσεων θυμίζει πολύ την τωρινή: οικονομική ανασφάλεια, απογοήτευση από τη δημοκρατία, αναζήτηση ταυτότητας. Η κρίση δεν αρκούσε, βέβαια, για να ανθήσει ο φασισμός. Χρειαζόταν επί πλέον μια ηγετική μορφή όπως ο Μουσολίνι ή ο Χίτλερ, με την απαραίτητη φιλοδοξία και τη στρατηγική ικανότητα για την κατάλη- ψη της εξουσίας και, από την άλλη, ένα πολιτικό σύστημα έτοιμο να συμμαχήσει με το φασισμό προκειμένου να αποφύγει τη σοσιαλιστική επανάσταση, που τότε φαινόταν προ των πυλών.

ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ. ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΜΑΣ


Η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ;

Του Δημήτρη Πατέλη*

Τα σχέδια του καθεστώτος κατοχής των δανειστών στη χώρα μας που τέθηκαν σε εφαρμογή αμέσως μετά την πρόσκλησή τους από την Α΄ κυβέρνηση των δωσιλόγων, με την εφαρμογή αλλεπάλληλων διαδοχικών μέτρων εξόντωσης του λαού και καταστροφής της εσωτερικής αγοράς και της οικονομίας με την παντελή ασφυξία της από την απορρόφηση όλης της ρευστότητας μέσω τη διαδικασίας της εξαντλητικής φορολογικής αφαίμαξης και των ατέρμονων εισοδηματικών περικοπών αποτελούν το πρώτο στάδιο της εφαρμοζόμενης συνταγής του δόγματος του σοκ. Αυτό ήταν το τίμημα της υποτιθέμενης διακρατικής χρηματοδότησης Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ. – Ε.Κ.Τ., η οποία εξοφλεί προηγούμενα χρέη κατοχυρώνοντας στο φιλικό για τους δανειστές αγγλικό δίκαιο το νέο ποσόν.

Η άλλη σημαντική πλευρά που τίθεται στην παρούσα φάση σε εφαρμογή είναι η επιδίωξη της κατοχύρωσης και του υπολοίπου ελληνικού ομολογιακού κρατικού χρέους στο αγγλικό δίκαιο και σε ξένο ισχυρό νόμισμα, ώστε η απαίτηση των δανειστών σε οποιαδήποτε περίπτωση εξόδου της χώρας μας από το ευρώ να είναι νομισματικά σκληρή.

Ο ΚΑΛΟΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ!

Η «επανίδρυση» της ΕΕ και το Ελληνικό προτεκτοράτο

 
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
 
Ενώ η νέα Χούντα που μας διόρισε η υπερεθνική ελίτ/Χούντα, ήδη «έπιασε δουλειά» συνεχίζοντας το εγκληματικό έργο της προηγούμενης και θέτοντας τις βάσεις για την ολοκλήρωσή του, με στόχους την Κινεζοποίηση των εργαζομένων, το ξεπούλημα κάθε κοινωνικού πλούτου και τη συνακόλουθη φτωχοποίηση του Ελληνικού λαούσύμφωνα με τις επιταγές της υπερεθνικής ελίτ/Χούντας  μέσω της Τρόικαςτώρα, με το πρόσχημα της «κρίσης της Ευρωζώνης», επιχειρείται η άλωση της οικονομικής και συνακόλουθα της εθνικής κυριαρχίας όλων των χωρών της Ευρωζώνης. Και αυτό γιατί, κατά τη γνώμη μου, η περιβόητη αυτή κρίση σε μεγάλο βαθμό είναι κατευθυνόμενη από την ΕΚΤ, (εκτός από το τμήμα της που οφείλεται στα προβλήματα που δημιουργούν οι εγγενείς τεράστιες αποκλίσεις στην ανταγωνιστικότητα κέντρου και περιφέρειας), ώστε να περάσει το παλαιό σχέδιο των Ευρωπαϊκών ελίτ, και κυρίως της Γερμανικής, για την συμπλήρωση της νομισματικής ένωσης με την δημοσιονομική. Η σημερινή επομένως μετατροπή μας σε προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ απλά θα μονιμοποιηθεί με τη σχεδιαζόμενη «επανίδρυση» της ΕΕ.

Η κοινωνία του εμπορεύματος


Η πρόκληση εξάρτησης και εθισμού, αποτελεί τον καλύτερο τρόπο ώστε να οδηγήσεις κάποιον στην πίστη του ψεύτικου, στην τυφλή υποταγή σε μια αυταπάτη. Η αυταπάτη του καταναλωτισμού δεν είναι απλώς μια εσφαλμένη πίστη, αλλά μια εσφαλμένη πίστη που βασίζεται στην επιθυμία. Η ιδέα ήταν σχετικά απλή. Εάν οι άνθρωποι ήταν εξαρτημένοι από τα προϊόντα των εργοστασίων, ήταν λιγότερο πιθανό να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια τους για τις συνθήκες εργασίας σε αυτά τα εργοστάσια, ή να αναρωτηθούν για τη ζωή των ανθρώπων που δουλεύουν στο εργοστάσιο, και ακόμη περισσότερο να αμφισβητήσουν την ίδια τη φύση της εργασίας. Όπως λέει ο Stuart Ewen(1), ο καταναλωτισμός, “η μαζική συμμετοχή στις αξίες της αγοράς που απευθύνεται στις μάζες, δεν ήταν μια φυσική ιστορική ανάπτυξη αλλά μια επιθετική διαδικασία εταιρικής επιβίωσης”. Η πλαστή ευμάρεια που επιτεύχθηκε μέσω της κατανάλωσης, η περικύκλωση της κοινωνικής ζωής από το θέαμα, κατάφεραν να αποσπάσουν την προσοχή από τη δυσαρέσκεια που προκαλεί η εργασία. “Αυτοί που δεν μπορούν να αλλάξουν τη ζωή ή το επάγγελμά τους, μπορούν να ανακουφιστούν ακόμη και από ένα καινούργιο φόρεμα”, υποστήριξε η Helen Woodward.

"Τηλεόραση από τους πολίτες"

Μια πολύ φιλόδοξη προσπάθεια ξεκίνησε από μια ομάδα νέων παιδιών στην Κρήτη που ξεκίνησαν την "Τηλεόραση από τους πολίτες". Χωρίς χρηματοδότηση, παρά μόνο από το κοινό που τους παρακολουθεί, χωρίς διαφημήσεις και χορηγούς κάνουν ένα εγχείρημα που πιθανόν -αν πετύχει- να αποτελέσει πρότυπο για να πολαπλασιαστούν τέτοιοι διαδικτυακοί τόποι.

Οι ίδιοι μας γράφουν στην ιστοσελίδα τους:

Σας παρουσιάζουμε ένα νέο εγχείρημα στην «τηλεοπτική» κάλυψη των ειδήσεων. Ψάχνουμε άλλους τρόπους και δρόμους για τη δημοσιογραφία. Χωρίς εξαρτήσεις. Χωρίς διαφημίσεις, χορηγούς και επιδοτήσεις. Μόνο με την οικονομική στήριξη των πολιτών. Αμφισβητώντας τη λογική που ονομάζει «ειδήσεις» μόνο όσα χώρεσαν στα βραδινά δελτία.

Richard Wolff: "Αν ο λαός δεν θέλει, όλα είναι χαρτιά...

Το όνομα του ταυτισμένο με την κριτική στο παγκόσμιο ανεξέλεγκτο χωρίς όρια, όρους, προϋποθέσεις και κανόνες καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα για το οποίο πιστεύει ότι έχει υπερκορεσθεί. Καθημερινά δίνει μια με δυο συνεντεύξεις στα αμερικάνικα και στα διεθνή ΜΜΕ όπου έχει γίνει περιζήτητος όταν «προ διετίας με είχαν στα αζήτητα και εξαφανισμένο παρόλο που έλεγα με οικονομικούς όρους όλα αυτά τα δεινά που θα επέφερε αυτό το σύστημα». (αναδημοσίευση απο http://www.mediasoup.gr)
Σε εβδομαδιαία βάση βρίσκεται προσκεκλημένος για διάλεξη ανοιχτή συζήτηση και δημόσιο διάλογο για την παγκόσμια οικονομική κρίση περισσότερες από έξι φορές σε πανεπιστήμια και ανοιχτά κοινωνικά forum. Δηλώνει υποστηριχτής του κινήματος «καταλάβατε την Wall Street» ενώ συχνά πυκνά βρίσκεται ανεβασμένος σε ένα πεζούλι στο πάρκο Zucoti και μιλά στους ακτιβιστές του κινήματος και στους συγκεντρωμένους που όλο και πληθαίνουν καθημερινά και όχι μόνον στην ΝΥ αλλά και σε άλλες πολιτείες. Ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης που παραχώρησε στο Greekamericannewsagency :
Σε παλιότερες συνεντεύξεις σας είσαστε αντίθετος με τις αποφάσεις που η ελληνική κυβέρνηση είχε λάβει για την αντιμετώπιση της κρίσης. Σήμερα υπό τις παρούσες συνθήκες, τι πιστεύετε?