#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Πρωτομαγιά 1936 (Θεσσαλονίκη)










Πρώτη του Μάη!

Τζερεμέδες...


Ένας αρχαιοελληνικός χρησμός έλεγε ότι η πόλις θα χαθεί, όταν θα την κυβερνήσει είτε ο σίδηρος είτε ο χαλκός:
"ως χρησμού όντος τότε την πόλιν διαφθαρήναι, όταν αυτήν ο σιδηρούς φύλαξ ή ο χαλκός φυλάξη."
Πλάτων, Πολιτεία: 415c


Εύκολα μπορεί να καταλάβει πλέον τον χρησμό:
Οι πολιτείες χάνονται, όταν δεν κυβερνιούνται πια απ' τους Νόμους, όταν δεν πρυτανεύουν πλέον οι αξίες κι η υψηλοφροσύνη, αλλά τ' αγοραία αλισβερίσια κι η θρησκεία του χρήματος.
Τι γίνεται, όμως, όταν την πόλιν φυλάσσουν τζερεμέδες, με την ανοχή, ασφαλώς, κατ' όνομα πολιτών-ντενεκέδων;
Μόνον οι αθεράπευτα ηλίθιοι δεν έχουν αντιληφθεί πλέον τι παίζεται στο μπουλούκι της νεοελληνικής φάρσας. Αν θα μπορούσαμε να το συνοψίσουμε σε μια φράση, θα μπορούσε να ήταν η ακόλουθη:
"Τα 350 κουρεύονταν· τα 110 όχι!"


Το χρονικό της προαναγγελθείσης απάτης φαίνεται πως πλέον οδηγείται στην κορύφωσή του. Η φάμπρικα της απάτης είναι βασικά απλή: η κατ' όνομα ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε να ενεχυριάσει (κυριολεκτικά) την Ελλάδα, προκειμένου να διασφαλιστούν πολύ συγκεκριμένα, κι εν πολλοίς υπερεθνικά, τραπεζικά συμφέροντα.
Α, και τα funds. Να μην λησμονούμε τα funds, που, καθώς φαίνεται, αποτελούν πλέον "εθνικό διακύβευμα"...

Εξεγέρσεις, Ταξική Πάλη & Αγώνες για Ελευθερία και Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια στον Κόσμο: Ντοκιμαντέρ “Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος”. Ρίξτε μια ματιά και σ΄αυτό. Όσο αντέχετε.



Ντοκιμαντέρ “Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος”. Ρίξτε μια ματιά και σ΄αυτό. Όσο αντέχετε.
(Πιθανόν  κάποιοι να το έχετε ήδη δει. Το παραθέτουμε για όσους δεν το έχουν πάρει χαμπάρι.)
Γιατί μας έχει φλομώσει ο εγκέφαλος…
Τις συνωμοσίες και την απληστία τους μέσα γμτ…
Δεν μας αφήνουν να ζήσουμε ήσυχοι σε ένα κομμάτι γης…
Πρέπει υποχρεωτικά να είμαστε σκλάβοι τους;

Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος για πολλούς έχει ήδη αρχίσει. Οι πολιτικές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα έχουν διαστάσεις πολεμικής, λένε οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ, και ο «πόλεμος» με πέτρες και ρόπαλα ενάντια σε όσους προσπαθούν να τον επιβάλλουν έχει ήδη αρχίσει. Με αφορμή τις κινητοποιήσεις στο Σιάτλ στο γύρισμα της χιλιετίας οι σκηνοθέτες ακολουθούν τα κινήματα διαμαρτυρίας ανά τον κόσμο και καταγράφουν τις στιγμές σύγκρουσης.
Για τον κύριο εμπνευστή και σκηνοθέτη της ταινίας Rick Rowley (Η.Π.Α., 2003), οι κοινωνικές συγκρούσεις στο Μεξικό, την Αργεντινή, την Παλαιστίνη, τη Νότια Αφρική και τη Νότια Κορέα, οι μάχες του «Βορρά» στο Κεμπέκ και τη Γένοβα και ο «Πόλεμος ενάντια στην Τρομοκρατία» στη Ν.Υόρκη και το Ιράκ, αποτελούν σημεία ενός ενιαίου και παγκόσμιου κύματος αντίστασης, απέναντι στη βία της καθεστηκυίας οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας. Μια διαμάχη χωρίς συγκεκριμένο εχθρό, πεδίο μάχης, γεωγραφικά όρια και τέλος. Χίλιες εμφύλιες διαμάχες. Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Οι συνταρακτικές εικόνες πόνου και αντίστασης, που χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια για να συλλεχθούν από όλες τις άκρες του πλανήτη, συντίθενται σε ένα ενιαίο πλαίσιο, μέσω της αφήγησης.
(From the front-lines of conflicts in Mexico, Argentina, South Africa, Palestine, Korea, ‘the North’ from Seattle to Genova, and the ‘War on Terror’ in New York, Afghanistan, and Iraq.
It is the story of men and women around the world who resist being annihilated in this war.)
Τα σχόλια αυτά-περίληψη, τα δίνουν όλοι όσοι έχουν περάσει το ντοκιμαντέρ αυτό. Απ΄ότι φαίνεται είναι απ΄τον ίδιο το δημιουργό του ντοκιμαντέρ.



Πηγή (βίντεο)*: Το κανάλι του  στο YouTube.
http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/

Γεωπολιτικές ανακατατάξεις και σενάρια πολέμου



Οι ομοιότητες ανάμεσα στην περίοδο που προηγήθηκε της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, και στη δεκαετία του ’20, που οδήγησε στο χρηματιστηριακό κραχ του 1929 και στην μετέπειτα, μέχρι τον πόλεμο, μεγάλη οικονομική ύφεση, είναι αρκετά εντυπωσιακές ώστε να περάσουν απαρατήρητες. Όχι τόσο για το παρόν, που αυτό έτσι κι αλλιώς συμβαίνει, όσο για το μέλλον και την πιθανή κατάληξη που θα μπορούσε να έχει η παρούσα παγκόσμια οικονομική, πολιτική και κοινωνική αναταραχή.

Αν θέλουμε να κωδικοποιήσουμε τα αίτια που οδήγησαν στη μεγάλη ύφεση του ’30, σε Ευρώπη και Αμερική, αυτά θα συνοψίζονταν στην υπερπαραγωγή, στην χρηματιστικοποίηση της οικονομίας, στον υπερδανεισμό και στη μεγάλη ανισότητα στην κατανομή του πλούτου, συστατικά τα οποία συναντάμε σε πλήρη ανάπτυξη και στην παρούσα φάση.

Ενδεικτικά, βλέπουμε ότι το 1930, το 99% των κεφαλαίων στην ηπειρωτική Ευρώπη, με επίκεντρο τη Γερμανία, ήταν ήδη εγκατεστημένο στη χρηματοπιστωτική σφαίρα, ενώ μόνο το 1% παρέμενε στην παραγωγή. Σχετικά με την ανισοκατανομή, αυτή είχε φτάσει σε εκρηκτικά επίπεδα. Για παράδειγμα, μέχρι το 1929, το πλουσιότερο 1% κατείχε το 40% του πλούτου της Αμερικής, κι ενώ η παραγωγικότητα ανάμεσα στο 1919 και 1929 είχε αυξηθεί κατά 43%, τα κέρδη από την αύξηση αυτή κατευθύνονταν σταθερά προς τα υψηλά εισοδήματα, που αυγάτιζαν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Παράλληλα, ο ανώτερος φορολογικός συντελεστής είχε φτάσει στο χαμηλότερο δυνατό σημείο, στο 25%, διευρύνοντας ακόμα περισσότερο το άνοιγμα στα εισοδήματα.

Αύριο πάμε στη συγκέντρωση και μένουμε εκεί μέχρι να φύγουν οι επικίνδυνοι που κυβερνούν τη χώρα


  • Στην αυριανή, πικρή, Πρωτομαγιά, πάμε όλοι στην συγκέντρωση και μένουμε εκεί. Πάμε και μένουμε
Η Εργατική Πρωτομαγιά ή Labour Day σαξωνιστί, δεν είναι γιορτή ή ευκαιρία για εκδρομή και αργία. Είναι η ετήσια μνήμη ενός γεγονότος, της εξέγερσης των εργατών στο Σικάγο το 1886, και η ανανέωση της δέσμευσής μας ως πολιτών και εργαζομένων, στον μεγάλο και διαρκή αγώνα για καλυτέρευση των συνθηκών στην εργασία και στην ζωή μας. Και στο μετασχηματισμό της κοινωνίας σε ανθρώπινη.
Φέτος θα είναι μια πικρή Πρωτομαγιά. Γιατί πολλές από αυτές τις κατακτήσεις δύο αιώνων έχουν χαθεί. Ειδικά φέτος, δεν έχουμε τίποτε να γιορτάσουμε. Εχουμε όμως πολλά για να θυμώσουμε και πολλά για να οργιστούμε.
Να οργιστούμε για το ότι οι ηγεσίες αυτής της κοινωνίας έχουν κάνει την ζωή και την καθημερινότητα του λαού και των εργαζομένων μια κόλαση αδικίας, οδύνης και απελπισίας. Οτι έχουν ξαναγυρίσει το καθεστώς στην “αγορά εργασίας” περίπου στα όρια που ίσχυαν στην εκκίνηση της βιομηχανικής εποχής.

1η ΜΑΗ. Από το Σικάγο στον 21ο αιώνα


Δεκαετία του 1880. Οι εργάτες των ΗΠΑ μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου θέτουν επιτακτικά το αίτημα για μείωση του χρόνου εργασίας τους. Στο Συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας το 1884 ορίζεται η 1η Μάη του 1886 να είναι η ημέρα που οι εργάτες θα κατεβούν σε απεργία διαρκείας με στόχο την καθιέρωση του οκτάωρου, αυξήσεις στους μισθούς τους και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ετσι καθιερώνεται η μέρα αυτή σαν η «παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης». Βέβαια οι πρώτοι αγώνες των εργατών τουλάχιστον στις δύο μεγαλύτερες βιομηχανικές χώρες (ΗΠΑ και Αγγλία) ξεκινούν πολύ νωρίτερα (αρχές του 19ουαιώνα). Στην Αγγλία μάλιστα οι εργάτες απαίτησαν για πρώτη φορά το οκτάωρο το 1829 και εφαρμόστηκε το 1856 στην αποικία της Βικτώριας. Το δεύτερο μισό του 19ουαιώνα ο καπιταλισμός αναπτυσσόταν με ταχύτατους ρυθμούς. Το ίδιο και η παραγωγή προϊόντων. Με ακόμα μεγαλύτερους ρυθμούς όμως μεγάλωναν τα κέρδη των καπιταλιστών, χωρίς να υπάρχει καμιά αντιστοιχία με τους μισθούς και τις συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης. Οι εργάτες είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν σχεδόν όλη την ημέρα, κάτω από δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες, για ένα κομμάτι ψωμί. Πολλές φορές αναγκάζονται να δουλεύουν ακόμα και μικρά παιδιά. Για περίθαλψη και ασφάλιση ούτε λόγος. Αρχίζουν όμως σιγά σιγά να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια συνειδητοποίησης. Οι εργάτες αντιλαμβάνονται το ρόλο τους μέσα στην κοινωνία, ότι δηλαδή αυτοί είναι που παράγουν τον πλούτο και πρέπει να τον απαιτήσουν. Σταθμός στην αφύπνιση των εργατών, σ' όλο τον κόσμο, έπαιξε η πρώτη απόπειρα κατάληψης της εξουσίας από την εργατική τάξη, με την Κομμούνα του Παρισιού το 1871.

1 αιώνα πριν, οι εργάτες δεν έβγαιναν στο δρόμο για να δουν τον "βασιλικό γάμο", αλλά για να επιβάλλουν το 8ωρο





1 αιώνα μετά, στο σήμερα, τι ακριβώς κάνουν οι εργάτες; Ακόμα και το 8ώρο, αίτημα...του προηγούμενου αιώνα είναι "άπιαστο όνειρο" για τους περισσότερους.

Ο καπιταλισμός δίνει κίνητρο στον κάθε καπιταλιστή να εκμεταλλευτεί όσο περισσότερο μπορεί τους εργάτες του, αδιαφορώντας για τη φτώχεια και τη μιζέρια της ζωής τους. Και παράλληλα, ο κάθε κεφαλαιοκράτης δεν είναι καθόλου υποχρεωμένος να σκεφτεί τις ευρύτερες επιπτώσεις των πράξεων τους - αντίθετα, αν θέλει να "πετύχει", έχει κίνητρο να αδιαφορήσει για αυτές, προκαλώντας το χάος (δείτε τι γίνεται σήμερα, όπου πλέον οι καπιταλιστές έχουν ρημάξει τόσο πολύ τους εργάτες, που αυτοί δε μπορούν καν να αγοράσουν αυτά που παράγουν, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια τεράστια κρίση).


Απέναντι σε αυτό, οι εργάτες τον προηγούμενο αιώνα, που είχαν βιώσει την ωμή αυτή βαρβαρότητα, επέβαλλαν ένα -μερικό έστω- έλεγχο της παραγωγής από αυτούς, βάζοντας κάποια όρια στη χαοτική εκμετάλλευση των κεφαλαιοκρατών. Και για να το κάνουν αυτό, οργανώθηκαν σε σωματεία, έφτιαξαν και εργατικά κόμματα, ίδρωσαν και μάτωσαν όταν η άρχουσα τάξη έστειλε τις κρατικές και παρακρατικές δυνάμεις καταστολής εναντίον τους.


Πέθανε ο ήρωας Απόστολος Σάντας


Ένα μήνα πριν από τη συμπλήρωση 70 χρόνων από το κατέβασμα της σημαίας με τη σβάστικα από την Ακρόπολη και παραμονή της εργατικής Πρωτομαγιάς, έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών ο Απόστολος Φιλίππου Σάντας.
Ο Λάκης Σάντας έγινε γνωστός στο πανελλήνιο όταν τη νύχτα της 30ης προς 31ης Μαΐου του 1941, κατέβασε μαζί με τον Μανώλη Γλέζο τη χιτλερική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
Ο Απόστολος Σάντας με καταγωγή από τη Λευκάδα, γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1922 στην Πάτρα.
Πάντοτε ιδεολόγος και σεμνός έλεγε: "Δεν κυνηγάω ποτέ τη δημοσιότητα γιατί θεωρώ ότι έχει εξευτελιστεί το ζήτημα πάρα πολύ. Την αντίσταση δεν την κάναμε μόνο εμείς, έχουν σκοτωθεί χιλιάδες παλικάρια, γυναίκες και άνδρες, "ανώνυμοι"".
Ο Σάντας ήρθε στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του το 1934. Το 1940 τελείωσε το γυμνάσιο και αμέσως εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών,αλλά θα αποφοιτήσει μετά την απελευθέρωση της χώρας.
Το 1942 εντάχθηκε στο ΕΑΜ και στη συνέχεια στην ΕΠΟΝ για να καταλήξει στο βουνό με τον ΕΛΑΣ όπου συμμετείχε σε πολλές μάχες και τραυματίσθηκε το 1944.
Η δράση του είναι αδιάκοπη και το 1946 εξορίζεται στην Ικαρία, το 1947 φυλακίζεται στην Ψυττάλεια και το 1948 εστάλη στη Μακρόνησο. Από εκεί κατάφερε να ξεφύγει για να καταλήξει στην Ιταλία και στη συνέχεια στον Καναδά όπου θα ζήσει έως και το 1962. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1963.
Η οικογένειά του ευχαριστεί θερμά τον διευθυντή, τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του Κέντρου Αναπνευστικής Ανεπάρκειας στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας (Μ.Α.Θ.) του νοσοκομείου "Σωτηρία", που έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να τον σώσουν. 

XΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ....ΓΕΝΟΠ ΠΑΤΡΑΣ !!!


Aπό φαντασία... άλλο τίποτα οι συνδικαλιστές της Πάτρας. Στην περίπτωση της ΔΕΗ ο πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος της ΓΕΝΟΠ Θεόδωρος Κανελλόπουλος αποφάσισε να εφαρμόσει τη γνωστή ρήση «οφθαλμόν αντί οφθαλμού»! Και επειδή η κυβέρνηση ξεπουλά τη ΔΕΗ με τίμημα πολύ μικρότερο από την πραγματική αξία της επιχείρησης, αποφάσισε να βάλει αγγελία στο Διαδίκτυο (στο μπλογκ των συνδικαλιστών) και να πουλά... ένα από τα τζιπάκια της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού.
Στην αγγελία γράφει χαρακτηριστικά: «Πωλείται αυτοκίνητο λόγω ανάγκης... μόνο 230 ευρώ»! Και στη συνέχεια εξηγεί πως πρόκειται για ένα καινούργιο NISSAN X-TRAIL (μοντέλο 2010) με μόλις 4.500 χιλιόμετρα και με όλα τα κομφόρ! Για πληροφορίες έχει δώσει τηλέφωνα... της ΔΕΗ στην Αθήνα, όμως ο συντάκτης του κειμένου έχει βάλει και το όνομά του: «Θεόδωρος Κανελλόπουλος - πρόεδρος ΕΔΟΠ ΔΕΗ Πάτρα». Και στη συνέχεια επισημαίνεται: «Το αυτοκίνητο είναι νοικιασμένο από τη ΔΕΗ με τη μέθοδο leasing. Άρα δεν είμαστε ιδιοκτήτες για να το πουλήσουμε. Όπως δεν είναι ιδιοκτήτης της ΔΕΗ και ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου που την εκποιεί για 400 εκατομμύρια ευρώ όταν η περιουσία της σύμφωνα με τα πάγια λογιστικά της στοιχεία ανέρχεται σε 16 δισεκατομμύρια ευρώ και η πραγματική της πολύ περισσότερο».   
   
  ΠΗΓΗ     dete.gr
 

Κάτω τα χέρια από τον σύντροφο Άκη




Δημήτρης Καζάκης - δυσάρεστες αλήθειες (25 Απρ. 2011)

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ: Ο ''ΠΡΑΣΙΝΟΣ'' ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΡΟΛΟ «ΔΟΥΡΕΙΟΥ ΙΠΠΟΥ»!


ΑΣΦΑΙΡΑ ΠΥΡΑ ΚΑΙ ΛΕΟΝΤΑΡΙΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ;
ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ! 

Μέχρι τώρα, όλες, σχεδόν, οι εγκληματικές ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων είχαν ένα ανέλπιστο σύμμαχο: ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΣΚΕ, που συνήθως έλεγχε τα Συνδικάτα των υπό ιδιωτικοποίηση δημοσίων εταιρειών.
Μάλιστα, αν κατά σύμπτωση την ιδιωτικοποίηση προωθούσε η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τότε ο ρόλος της ηγεσίας της ΠΑΣΚΕ έφτανε μέχρι εκείνον της ανοικτής συμπαιγνίας και του «ατζέντη» της εκποίησης!
Οι ηγεσίες, βεβαίως, του «πράσινου» συνδικαλισμού στα λόγια τάσσοντο κατά των ιδιωτικοποιήσεων, στην πράξη, όμως, δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να τις εμποδίσουν αποτελεσματικά και αρκούντο σε κινητοποιήσεις για τα «μάτια του κόσμου».
 

Αυτονόητες μούντζες.

 Κάθε βράδυ που πέφτω για ύπνο δίνω μια υπόσχεση: την άλλη μέρα θα είμαι
ένα καλό...Κοράκι. Δεν θα βρίζω, δεν θα φτύνω, δεν θα μουντζώνω.
Θα παραμένω ψύχραιμο, νηφάλιο και χαλαρό...Κοράκι.
Ελα, όμως, που δεν μ' αφήνουν ν΄αγιάσω... Μόλις ανοίξω το χαζοκούτι, τον υπο-
λογιστή ή καμιά κωλοφυλλάδα, σωρηδόν οι ευκαιρίες να παραβώ την υπόσχεση.
  Εκείνο που με διαολίζει περισσότερο είναι οι γελοίες ατάκες. Τα κολπάκια.
Οι στημένοι "δημοσιογράφοι" και οι "πατριώτες" πολιτικοί.
 - Μάζεψε, λοιπόν, ο πρωθυπουργός των Ελλήνων υπηκόων και Ξένων αφεντάδων
τη γραφική ομάδα που ονομάζει υπουργικό συμβούλιο και τους έκανε μάθημα.
"Αγαπάτε αλλήλους" τους παρότρυνε, όντας στο πνεύμα των ημερών.
"Τα υπουργεία δεν είναι φέουδα". (Αυτό, φαίνεται διαπιστώνει η προσωπική του
security).
"Να συνεργάζεστε...οριζοντίως". (Λες και για το χάλι τους...φταίει το...καθέτως!!).
Οσο ορθές και απαραίτητες είναι οι παροτρύνσεις  του νεαρού manager, άλλο τόσο αυτονόητες είναι. Προφανώς η "επανάσταση του αυτονόητου" που εξαγγέλλει
κάθε τρεις μήνες...κωλώνει!!
Μάλλον, οι υπουργοί είναι αντεπαναστάτες και φεουδάρχες!!
Κι αφού δεν αντιλαμβάνονται τα παπανδρεϊκά αυτονόητα, δικαιούνται μιας μούντζας.
Οχι από μένα, αλλά από το...αφεντικό τους!!

Διεκδικώντας… τη χώρα

thumb

Του Δημήτρη Καζάκη

«Και να ξεχρεώναμε σήμερα σε 10 χρόνια θα ήμασταν πάλι χρεωμένοι». Έτσι περιέγραψε την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ Σάββας Ρομπόλης. «Το χρέος είναι 350 δισ. ευρώ και να βρισκόταν κάποιος να μας δώσει όλα τα χρήματα σήμερα, αν δεν ανασυστήσουμε την παραγωγική βάση και δεν προχωρήσουμε ανακατανομή των πόρων τότε σε 10 χρόνια θα είχαμε πάλι το ίδιο πρόβλημα» δήλωσε χαρακτηριστικά στην εκπομπή "ΣΚΑΪ Τώρα" (26/4).
Τι μας λέει ο επιστημονικός συνεργάτης του κορυφαίου συνδικαλιστικού οργάνου της χώρας, της ΓΣΕΕ; Μας λέει ότι το χρέος δεν πρέπει να μας απασχολεί και τόσο, γιατί ακόμη κι αν το ξεφορτωνόμασταν τότε με τις παρούσες συνθήκες πάλι στα ίδια θα καταλήγαμε. Προσέξτε λογική. Σε μια εποχή όπου το μνημόνιο έχει αποδειχτεί ότι αναγεννά το πρόβλημα της υπερχρέωσης με εκρηκτικό τρόπο, ο επιστημονικός συνεργάτης της ΓΣΕΕ μας λέει ότι δεν πρέπει να μας απασχολεί και τόσο. Πώς αλλιώς θα αφήσουμε ήσυχους τους δανειστές και το πολιτικό τους προσωπικό να ξεζουμίσουν την χώρα και τους εργαζόμενους; Πώς αλλιώς θα τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν την κατεδάφιση δικαιωμάτων, συνθηκών και όρων εργασίας. Πώς αλλιώς θα τους δώσουμε την δυνατότητα να ολοκληρώσουν την δουλοπαροικία του χρέους που οικοδομούν στη χώρα.
Αλήθεια, είναι τόσο απλή υπόθεση το να ξεφορτωθούμε το χρέος ώστε οι επιστημονικοί συνεργάτες της ΓΣΕΕ ασχολούνται με την «επόμενη ημέρα»; Εκτός κι αν σκέφτονται στα σοβαρά ότι μπορεί να υπάρξει «ανασύσταση της παραγωγικής βάσης» με δεδομένη την κατάσταση του χρέους. Αν λοιπόν είναι τόσο απλή υπόθεση, γιατί δεν μας λένε τις προτάσεις τους; Γιατί η ΓΣΕΕ δεν έχει βγάλει κουβέντα για το τι πρέπει να γίνει με το χρέος και το καθεστώς που οικοδομείται πάνω του; Την ενδιαφέρει, ή τα έχει βρει με τους δανειστές και τοκογλύφους και γι’ αυτό περιορίζεται σε προτάσεις διαχείρισης της κρίσης;

ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ