#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Σκιαγραφώντας τo προλεταριάτο της σημερινής εποχής

FREE photo hosting by Fih.gr
{...}  Στις 20 Ιούλη του 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς κατέληξε σε μια απόφαση που σφράγισε την ιστορία του εργατικού κινήματος σε ολόκληρο τον κόσμο. «Σκοπός μας  είναι να οργανωθεί μια μεγαλειώδης διαδήλωση σε συγκεκριμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο ώστε ταυτόχρονα σ' όλες τις χώρες και σ' όλες τις πόλεις, την ίδια συμφωνημένη ημέρα, οι εργάτες να απαιτήσουν απ' τις δημόσιες αρχές να μειώσουν με νόμο την εργάσιμη ημέρα στις οκτώ ώρες και να εφαρμόσουν στην πράξη τις υπόλοιπες αποφάσεις του Συνεδρίου του Παρισιού ». Έχοντας υπόψη το γεγονός ότι μια παρόμοια διαδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί για την 1η Μαΐου 1890 από την Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας στο Συνέδριό της, το οποίο συνήλθε στο Σαιντ Λούις τον Δεκέμβριο του 1888, η ημερομηνία αυτή υιοθετείται και για την διεθνή διαδήλωση.  « Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την διαδήλωση αυτή σύμφωνα με τις συνθήκες που τους έχουν επιβληθεί απ' την συγκεκριμένη κατάσταση κάθε χώρας ». {...} Έτσι  γεννήθηκε η Εργατική Πρωτομαγιά.  (Φώτο: Συγκέντρωση εργατών και αγροτών στη Λιβαδειά 1 Μάη του 1919).

ΠΟΥΤΑΝΕΣ...

    
Γράφει ο Gianapo

Σήμερα θα μιλήσουμε για πουτάνες. Όμως όχι για πουτάνες της σειράς, ούτε για πουτάνες που η ζωή τις ανάγκασε να βγουν στο πεζοδρόμιο για βιοποριστικούς λόγους.
Οι δικές μου πουτάνες είναι στο δρόμο εκ γενετής. Αγαπούν τη δουλειά τους και την κάνουν με κέφι και ευχαρίστηση. Είναι θηλυκές αλλά και αρσενικές και καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο στον παγκόσμιο χάρτη της οικονομίας και της πολιτικής.
Είναι οι πουτάνες κράτη, οι πουτάνες ηγέτες, οι πουτάνες δικτάτορες, οι πουτάνες κερδοσκόποι, οι πουτάνες...

Αυτές οι πουτάνες δεν μας περιμένουν σαν πελάτες, έτοιμες να ανοίξουν τα πόδια τους σε όποιον καταβάλει το τίμημα. Είναι πουτάνες με ειδικές δεξιότητες και περιμένουν από εμάς να ανοίξουμε τα πόδια μας, ή στην ανάγκη μας τα ανοίγουν με το ζόρι και εισπράττουν για αμοιβή τους ότι τους καπνίσει, χρεώνοντας πανάκριβα τις υπηρεσίες τους που μας παρέχουν με το ζόρι.

Σε «βρώμικη» ομηρία η χώρα…


Φωτο: enotikoaristero.wordpress.com
Το οικονομικό μέλλον της χώρας έχει διαβρωθεί από το εφιαλτικό χρέος. Ας μην ξεχνάμε ότι το μέλλον είναι μεγαλύτερο από το παρόν και ότι η αποπληρωμή των χρεών έχει βαρύτατο κόστος. Πρέπει να κερδηθεί μέσω σκληρών δημοσιονομικών και εργασιακών πολιτικών, από τις οποίες υποφέρουν πρωτίστως τα αδύναμα νοικοκυριά. Η ελληνική κοινωνία έχει ήδη πικρά αντιληφθεί ότι δεν αρκεί η λογική των θυσιών για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Προφανώς, οι χρεωμένες χώρες χάνουν το δικαίωμα επιλογής για το οικονομικό μέλλον τους. Το περίσσευμά τους δεσμεύεται στο εξωτερικό σαν φόρος οικονομικής υποτέλειας. Και οι δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί εκχωρούν την άσκηση πολιτικής στους «κεντρικούς σχεδιαστές» του σημερινού κόσμου των Βρυξελλών, του Βερολίνου, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ. Πολύ περισσότερο όταν μια χώρα και οι κυβερνήσεις της έχουν τεράστιο έλλειμμα οικονομικής διπλωματίας.

Καταπέλτης ο συνταγματολόγος Γ. Κασιμάτης. Όλη η ομιλία και τα στοιχεία που παραθέτει.

 
ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΤΟΧΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ
 
Αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτηθήκαμε από την ασυλία της εθνικής κυριαρχίαςΔεσμεύονται όλες οι περιοχές της ελληνικής επικράτειας που χρησιμεύουν για την άμυνα της χώρας και όλες οι πηγές πλούτου
H ημερίδα αυτή είναι ιστορική, γιατί αποτελεί το πρώτο βήμα χρέους της πνευματικής ηγεσίας της χώρας απέναντι στον λαό που αγωνιά, απέναντι στον λαό που τη γέννησε και την ανέθρεψε.
Η ημερίδα αυτή είναι ιστορική, γιατί αποτελεί το πρώτο βήμα ευαισθησίας της πανεπιστημιακής κοινότητας, η οποία, από το ανώτατο επίπεδο της γνώσης, σκύβει και ακούει τους παλμούς αγωνίας του Ελληνικού Λαού, που βιώνει καθημερινά το δυσβάστακτο βάρος της κρίσης.
Η μεγάλη κοινωνικοπολιτική κρίση είναι στον τρίτο της χρόνο και η επιβολή των σκληρών όρων του δανεισμού της χώρας μας στον δεύτερο χρόνο. Η αγωνία του Ελληνικού Λαού όλο αυτό το χρονικό διάστημα ήταν πνιγμένη μέσα σε μια απέραντη ένοχη σιωπή. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, η πολιτική ηγεσία του τόπου και το τεράστιο σύστημα καιροσκόπων, που παραλύει τις δυνάμεις της κοινωνίας, σιωπούσαν. Τα πολιτικά κόμματα και η εθνική αντιπροσωπεία απολάμβαναν την εξουσία και ψιθύριζαν λόγια που, αντί να αποκαλύπτουν την αλήθεια, τη νόθευαν ή την κάλυπταν. Εν τω μεταξύ, οι απλοί πολίτες ρωτούσαν πού είναι η πνευματική μας ηγεσία.

Τη Δευτέρα η αίτηση αποφυλάκισης του Σάββα Ξηρού

Τη Δευτέρα, 2 Μάη, στις 9 το πρωί, στο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά (Σκουζέ και Φίλωνος), στο 1ο Τριμελές Πλημμελιοδικείο (2ος όροφος), θα εκδικαστεί η αίτηση διακοπής εκτέλεσης της ποινής, που έχει υποβάλει ο Σάββας Ξηρός, προκειμένου να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης.
 
Η δίκη είναι η μοναδική στο πινάκιο, γι’ αυτό και θα ξεκινήσει στις 9 το πρωί.
 
Η κατάσταση της υγείας του Σάββα Ξηρού είναι γνωστή. Από τον ιατρικό φάκελο, που περιλαμβάνεται στην αίτηση διακοπής της ποινής προκύπτουν:
 
1) Ολική τύφλωση από το ένα μάτι και ελάχιστη όραση από το άλλο, το οποίο επίσης κινδυνεύει.
2) Φλεβική ανεπάρκεια και επίδρασή της στα κάτω άκρα, η οποία δημιουργεί κίνδυνο ακρωτηριασμού.
3) Ακουστικά προβλήματα με κίνδυνο πλήρους απώλειας της ακοής.
4) Νευρολογικά και αγγειακά προβλήματα.
5) Χρόνιο άσθμα.
6) Αναπηρία 67%, διαπιστωμένη από την αρμόδια κρατική επιτροπή.
 
Βάσει αυτών των αδιαμφισβήτητων στοιχείων, ακόμα και το άκρως κατασταλτικό σε υποθέσεις «τρομοκρατίας» Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα για «απάνθρωπη συμπεριφορά» (παραβίαση του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ).

Ο χρυσός, τελευταίο καταφύγιο...


Στη «Χρυσή αμφισβήτηση», κείμενο που αναρτήθηκε στις 23.3.2011, έκανα αναφορά στις μεγάλες αγορές χρυσού από το Ιράν, όπως επίσης και στην αυξανόμενη προσφυγή στο χρυσό από χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία. Την επόμενη περίοδο και μέχρι σήμερα παρατηρήθηκε ισχυρή άνοδος της τιμής του πολύτιμου μετάλλου, που προφανώς είχε σχέση με την αύξηση της ζήτησής του. Ο χρυσός ξεπέρασε τα 1.500 δολάρια την ουγκιά, ενώ το ασήμι έφτασε στα 47 δολάρια.

Η αύξηση της τιμής των πολύτιμων μετάλλων και η ανάληψη ορισμένων «χρηματικών λειτουργιών» από αυτά είναι σαφώς δηλωτική της παγκόσμιας αποσταθεροποίησης. Ταυτόχρονα η αύξηση αυτή συνιστά και έμπρακτη αμφισβήτηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας στη διεθνή οικονομία.

Σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο η Αμερική είχε αποκτήσει το δικαίωμα διαχείρισης του διεθνούς χρηματικού μέσου με την ανεξέλεγκτη έκδοση και διακίνηση δολαρίων. Σε περιπτώσεις όπως λ.χ. του «Σχεδίου Μάρσαλ» για τη μεταπολεμική ανοικοδόμηση της Ευρώπης, η Αμερική απλώς χορηγούσε δολάρια στις ευρωπαϊκές χώρες, τα οποία, κατά μεγάλο μέρος, επέστρεφαν υπό μορφή παραγγελιών στις βιομηχανίες της.

Σχεδιαστές...μόδας.

 Απροσδιόριστης ηλικίας η...φοροδιαφυγή εν Ελλάδι.
Οσο χρονών και να την κάνεις...μέσα θάσαι.
Επιβίωσε αναρίθμητων πρωθυπουργών, υπουργών και βουλευτών.
Στοχοποιήθηκε από όλους και όλους τους...κατετρόπωσε.
Προσδιορίστηκε σε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμούλες (Αντρέας-1981)
και μερικές δεκάδες δις ευρώ (Φυγάς Καραμανλής-2004).
Βαφτίστηκε "κακοδαιμονία κράτους και οικονομίας". Σπορ. Μαγκιά.
  Εχει παρατηρηθεί πως τα τελευταία χρόνια κάθε κυβέρνηση καταθέτει και ψηφίζει,
κατά μέσο όρο, δύο νόμους το χρόνο για τα φορολογικά θέματα. Εξαίρεση η σημε-
ρινήπου κατάφερε να θεσμοθετήσει 9 νόμους σε 18 μήνες θητείας!!
  Ως πόρνη παντός καιρού και...εισοδήματος, η φοροδιαφυγή μπαινοβγαίνει,
προκλητικήατιμώρητη, αλλά αποτελεσματική σε...σπίτια, γραφεία και...τσέπες
εφοπλιστώνβιομήχανων, λογής επιχειρηματιών, εμπόρων, ελεύθερων επαγγελ-
ματιών, αγροτών κλπ.

Γερμανικό μοντέλο...

Οπως μετέδωσαν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, περίπου 7,5 εκατομμύρια (!) είναι οι Γερμανοί εργαζόμενοι που ζουν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα!
*
Στο «νοικοκυρεμένο», στο «σοβαρό», στο «πλεονασματικό», στο «αναπτυγμένο» γερμανικό κράτος, ένας πληθυσμός, που αριθμητικά ισοδυναμεί με μια Ελλάδα σχεδόν, λιμοκτονεί!
*
Να, λοιπόν, που οι θεωρίες περί «ανάπτυξης» είναι άνευ σημασίας, αν δεν απαντηθεί το βασικό ερώτημα: «Ανάπτυξη για ποιον»; Προφανώς, η ανάπτυξη του γερμανικού καπιταλισμού δεν αφορά... εξίσου τα γερμανικά μονοπώλια και τους Γερμανούς εργαζόμενους.
*
Το ίδιο ισχύει και με τη θεωρία περί «πολιτικής σταθερότητας». Μια χαρά σταθερότητα γνωρίζει το αστικό πολιτικό οικοδόμημα στη Γερμανία. Το αποτέλεσμα: Οι Γερμανοί εργαζόμενοι, είτε με κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών, είτε με συγκυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών - χριστιανοδημοκρατών, είτε τώρα με κυβέρνηση χριστιανοδημοκρατών, στην ίδια θέση βρίσκονται: Είναι το αναλώσιμο «κάρβουνο», που ρίχνεται στη φωτιά, που θυσιάζεται και λιώνει για να γυρίζει τους τροχούς της «ατμομηχανής της Ευρώπης».
*
Και να σκεφτεί κανείς ότι εκεί δεν έχουν ούτε μνημόνιο, ούτε τρόικα. Που σημαίνει ότι για να πίνουν οι πολυεθνικές το αίμα των εργαζόμενων, δεν χρειάζονται ντε και καλά μνημόνια. Υπάρχουν πολλοί - καπιταλιστικοί - τρόποι...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

"Ριζοσπάστης"

Η ευθύνη του συστήματος και η ευθύνη των προσώπων


Οι χαρακτήρες όλων των ανθρώπων, άρα και των πολιτικών είναι προϊόντα μιας κοινωνικής διαδικασίας και ενός συγκεκριμένου κοινωνικού περιβάλλοντος.
Υπό αυτή την έννοια, δεν μας φταίνε τα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Διότι οι χαρακτήρες αυτών των πολιτικών, όπως και οι πολιτικές τους, είναι προϊόντα μιας διαδικασίας και ενός περιβάλλοντος. Εχθρός μας βασικός παραμένει η διαδικασία και το περιβάλλον που γεννά τέτοια πρόσωπα, όπως και τις πολιτικές.
Πράγματι, μπορούμε να πάρουμε από όποιον χώρο θεωρεί ο καθένας ως πιο “ενάρετο” πολιτικά ή ηθικά ή όπως αλλιώς τον θεωρεί εγκεκριμένο και ενδεδειγμένο, ένα πρόσωπο και να το θέσουμε, σαν πείραμα, μέσα σε αυτό το συγκεκριμένο, και γνωστό σε μας για την διαφθορά και την μολυσματικότητά του, πολιτικό μας σύστημα. Σε πόσο χρονικό διάστημα θα έχει γίνει και το πρόσωπο αυτό σαν τους άλλους που ξέρουμε; Σε έναν χρόνο, σε δύο; Θα γίνει σίγουρα. Στον έναν ή στον άλλον βαθμό.

Το απεχθές χρέος


Ν. Λυγερός
Η ύπαρξη της έννοιας του απεχθούς χρέους είναι η απόδειξη ότι μέσω της δικαιοσύνης, μπορεί η ηθική να εισβάλει στην οικονομία. Το απεχθές χρέος αν και φαινομενικά παράλογο για τους συντηρητικούς κύκλους, είναι μόνο και μόνο παράδοξο. Έχει αυτό το κοινό στοιχείο με τη δημοκρατία, η οποία αποδέχεται μέσα της το παράδοξο για να εξασφαλίσει την ικανότητά της και την ανθεκτικότητά της, δίχως να επιδιώκει την πληρότητά της. Το υπόβαθρο του απεχθούς χρέους είναι η ανάλυση του χρέους από μία αντικειμενική οντότητα που δεν επηρεάζεται από τον κρατικό φορέα, έτσι ώστε να μην εξαρτάται από οικονομικές ενοχές. Αυτή η ανάλυση είναι το πρώτο βήμα της αντιμετώπισης του απεχθούς χρέους, διότι η ενεργοποίηση αυτής της έννοιας μπορεί να γίνει μόνο και μόνο αν υπάρχει αναλυτικός έλεγχος του χρέους, έτσι ώστε να εντοπιστεί και να διαχωριστεί το απεχθές χρέος από το συμβατικό. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να παρθεί μια γενναία απόφαση όσον αφορά στο πολιτικό πλαίσιο και να προταθεί η ακύρωση του απεχθούς χρέους. Ανά τον κόσμο, υπάρχει νομολογία σε διεθνές επίπεδο η οποία επιτρέπει την εφαρμογή του νοητικού σχήματος ακόμα και στην περίπτωση της Ελλάδας. Αλλά αυτή η διαδικασία αρχίζει πρακτικά από την ανάλυση του χρέους. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι θα πρέπει να γίνει μία υπέρβαση εκ μέρους των πολιτικών που ανήκουν σε κόμματα εξουσίας και διαχειρίστηκαν τα οικονομικά των τελευταίων κυβερνήσεων. Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι το θέμα του απεχθούς χρέους δεν είναι μια καταδίκη των μηχανισμών του πολιτικού πλαισίου, αλλά μια καινοτόμα και μη συμβατική λύση του οικονομικού προβλήματος, όταν αυτό βασίζεται σε μια τεχνητή κρίση. Ο προβληματισμός μας είναι μια οικονομική προσέγγιση του χρέους, έτσι ώστε να καθοριστεί μία στρατηγική επίλυση. Είναι σημαντικό να έχουμε στο νου μας το παράδειγμα του Ισημερινού όταν αναδεικνύουμε αυτή τη θεματολογία. Υπάρχει προηγούμενο και πρέπει να το αναλύσουμε ορθολογικά για να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα με ανάλογο τρόπο. Κι αν υπάρχουν προσωρινά διαφορές, είναι θεμελιώδες να συνειδητοποιήσουμε ότι θα είναι μικρότερες με την εισαγωγή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Δεν είναι πλέον δυνατόν να έχουμε μια παθητική στάση όταν υπάρχουν δυνατότητες στον τομέα της οικονομίας μέσω της στρατηγικής. Η έννοια του απεχθούς χρέους προσφέρει πρακτικές δυνατότητες για να δημιουργήσουμε μια αλλαγή φάσης σε μια κατάσταση όπου υπάρχουν λύσεις, αρκεί να ασχοληθούμε ουσιαστικά με το πρόβλημα του χρέους.

Αλίμονο στο λαό, που περιμένει από το σάπιο “παρελθόν” να του χτίσει ένα υγιές “μέλλον”


Ολο το σάπιο, διεφθαρμένο και μολυσματικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος, παραμένει στη θέση του. Ακλόνητο και αλώβητο. Και το χειρότερο από όλα: κρυφό. Ετσι δεν ξέρουμε ποιος από όλους αυτούς σε κόμματα, βουλή, υπουργεία, περιφέρειες, δήμους, δημόσιες υπηρεσίες, σωματεία και τα παρόμοια είναι ο καθαρός και ποιος ο βρωμιάρης. Ποιος ετοιμάζεται να μας καταπιεί και ποιος μας υπερασπίζεται. Ποιος λεηλατεί το μέλλον μας και ποιος αντιστέκεται. Αν αντιστέκεται κανένας σε αυτή την λαίλαπα.
Δηλαδή αυτή τη στιγμή όλες οι πολιτικές και κοινωνικές εστίες μόλυνσης και διαφθοράς είναι ακέραιες και στην θέση τους.
Ολα εκείνα τα πρόσωπα και οι ομάδες προσώπων και οι διασυνδέσεις και τα κανάλια και η διαπλοκή μεταξύ τους, όλοι δηλαδή εκείνοι που εργάστηκαν για την καταστροφή και την λεηλασία αυτού του τόπου και της κοινωνίας, που είναι υπεύθυνοι για τον ανθρώπινο πόνο και την οδύνη που βλέπουμε και νιώθουμε καθημερινά, για τα ανθρώπινα δράματα, τις αυτοκτονίες συμπολιτών μας και την απόγνωση του έλληνα, παραμένουν άγνωστοι και στο σκοτάδι. Και φυσικά ατιμώρητοι.

Τα βρήκαν η Φατάχ και η Χαμάς...


Οι παλαιστινιακές οργανώσεις Φατάχ και Χαμάς
 
  αποφάσισαν να βάλουν τέλος στη μακροχρόνια διαμάχη που ταλαιπωρούσε τον παλαιστινιακό λαό, σύμφωνα με Παλαιστίνους και Αιγύπτιους αξιωματούχους. 
Η συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών έγινε στο
 Κάιρο και αποφασίσαν τον σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης και την προκήρυξη εκλογών στα Παλαιστινιακά εδάφη.